Mei-Juni 2019

DSC_8977

Terwijl het pelgrimsseizoen juist in volle gang raakt, springen Lynde en Chtipoon de laatste concours, is de voetbalcompetitie bijna ten einde en maakt de dagelijkse ‘schoollast’ plaats voor uitzicht op een hele lange heeerlijke zomervakantie…..

 

De 70 pelgrims die we tot nu toe mochten ontvangen, waren op zijn minst kleurrijk en divers te noemen. We zagen mensen uit Frankrijk, Nederland, België, Duitsland, Portugal, Spanje, Canada, Amerika en Oostenrijk. De meesten pelgrimeerden alleen, sommigen liepen samen, vanaf thuis of juist ergens onderweg een vertrekpunt en/of gezelschap gevonden, leeftijden varieerden van 16 (met chaperonne) tot 80. Motieven waren eveneens extreem uiteenlopend, waarbij ‘het tot jezelf komen’ en ‘het op een kruispunt in je leven staan en antwoorden zoeken’ toch wel de boventoon voerden. Hoewel ‘houd gewoon van de rust en de cadans van wandelen’ en ‘de sportieve uitdaging’ ook veel gehoord werden. Vaak wordt er 1 nachtje gebleven maar soms wordt er om vervoer gevraagd; van voorgaande plaatsen naar onze herberg of juist vanaf onze herberg naar verderop. Of ook wel enkele etappes verder vanwege lichamelijk ongemak of gepland familiebezoek. Uitzonderlijk was het Oostenrijkse (oudere) echtpaar dat wel 3 nachtjes bleef en uiteindelijk in Périgeux werd afgezet. Of de meneer uit West-Friesland die met zijn zus en echtgenote (die met de auto uit Nederland op bezoek waren) ook 3 nachtjes te gast was. Later werden we verrast door de overnachting door Bert en Hermien uit Hoogwoud, op doorreis. We kookten uiteraard ook 70 x een 3-gangen maaltijd. En hielden rekening met vegetariërs, met en zonder vis, veganisten, intoleranties voor lactose en gluten, allergieën voor paprika en grapefruit, behoefte aan koolhydraat-arm en het niet houden van rode bieten en salade. En met veel genoegen zullen de naar verwachting overige 50 pelgrims met evenveel aandacht ontvangen. Nieuw dit seizoen waren de hospitaleros. De Nederlandse vrijwilligers (veelal mannen) die op heen- en terugweg naar de herberg van Roncesvalles bij ons een opsteekplek vinden.

Met haar 6-jarige “hongre” Ch’tipoon haalde Lynde bij juf Chloé, Galop 1 tm 4. En kon ze zich nog net inschrijven voor de laatste drie springconcours. Wat een belevenis is dat zeg. Natuurlijk beetje ver, en beetje vroeg, alles Frans en allebei voorbereid en ‘netjes in het pak’. En heel veel zenuwen… Hoe is de bak, de obstakels, het weer, het publiek, de andere deelnemers…. Maar ohzo leuk voor die twee. Terra’s vertrouwen begint ook terug te komen en de lessen en ritjes met Merens Anis gaan steeds beter. Bij Bert geen enkel gebrek aan wat dan ook…hij rijdt op beiden alsof hij nooit anders gedaan heeft.

IMG_20190615_180527

Het voetbalseizoen had ook ontzettend veel voeten in de aarde gehad. Een hoop gedoe op niks af maar gelukkig kunnen we er nu netjes aan het einde van het seizoen, na 3 jaar een streep onder zetten. Als niemand komt trainen, de wedstrijden vaker niet dan wel doorgaan, steevast op grote afstand zijn, je hele zaterdag in beslag nemen en de trainer best wel veel commentaar heeft en eigenlijk elke scheidsrechter onterecht affluit omdat linksachter Lynde haar slungelige armen niet onder controle heeft en het dan van ver lijkt dat ze naar de bal of de tegenstander zwaait, resulterend in penalties of gevaarlijke vrije trappen tegen….. Toch kampioen geworden en bij het kampioenstoernooi in Limoges de 5e plaats. En nu gevraagd voor het hoofdelftal DAMES 1…. maar nee, ‘Non, merci’, hoewel ze er toch nog over nadenkt.

Er kwam (on-)gevraagd HOOGbezoek. Zo was daar de Maire met zijn lieftallige assistente. En ohoh, wat waren ze blij met ons. Ze willen zich meer gaan toeleggen op de pelgrims naar Santiago. Er komt een grote fontein middenin het dorp die uit een zandstenen jacobsschelp bestaat. Hieraan wordt op dit moment de laatste hand gelegd door een plaatselijke kunstenaar in het laaggelegen Chateau Chabrol. Het dorpsplein is pas geleden ook al opgeknapt en het lijkt er (helaas voor ons) op dat er daar nog een herberg/hotel bij komt. Van de huidige twee hadden we qua prijs en kwaliteit niets te vrezen. We gaan het zien. Ander groot nieuws waarmee de burgervader ons kwam verblijden is de aankoop van het hogergelegen Chateaux Maulmont door een ‘vrai Chalusien’ met zijn Italiaanse partner. Zij restaureren het kasteel en stellen het open ter bezichtiging. Hier is iedereen ontzettend blij mee. Het kasteel is nog eigendom geweest van Richard Coeur de Lyon ( Richard van Leeuwenhart) en er doen talloze legendarische verhalen de ronde. Het schijnt dat Queen Elisabeth de huidige eigenaren zelfs met haar felicitaties heeft aangeschreven.

En alsof dat allemaal nog niet indrukwekkend genoeg was, stond hier plots een (zelfbenoemde) historicus voor de deur. Deze meneer die ceremonieel voorzitter is van de Historische vereniging van Châlus, kwam ons diverse foto- en foldermateriaal bezorgen en vertelde daarbij uitbundig over (alweer) Richard Leeuwenhart en Lawrence van Arabië en dat de grootste paardenmarkt van Frankrijk hier jaarlijks plaatsvond en Lodewijk XIV zijn paarden er kocht. De vereniging stelt zich ten doel om het Historisch erfgoed van Châlus te promoten. So far, so good. Of we de link naar de vereniging op onze website willen plaatsen en de foto’s kunnen ingelijst in de gang opgehangen worden. Ook weer prima.

Heel belangrijk voor ons was (ook) de audit door Emmanuelle Bonnet, chargée de mission Programme européen Leader et politique touristique (oui oui) naar de handicap-vriendelijkheid van ons appartement. Geslaagd!

Op school doen de dames het goed. Er wordt elke dag echt gewerkt aan het huiswerk, we proberen niks te vergeten en volgen de vorderingen op de voet. Helaas, voor ons mogen we steeds minder helpen (bemoeien) maar kennelijk is dat ook niet meer nodig want Terra kreeg opnieuw een “felicitation” vanwege haar gemiddelde cijfer 17,5 (van 20). En Lynde behaalde 370 punten van de 400 die er dit jaar te halen waren met de gewone toetsen en de tentamens en waarop straks nog een aanvullend deel 2 komt vanuit de eindexamens en haar mondeling. In totaal gaat het om 800 punten, die de toegang tot vervolgonderwijs bepalen. Beide dames deden mee met de nationale taaltest DELF en behaalden niveau B1. Daarnaast was er voor Lynde de toelatingstest voor het Lycee in Limoges, section International, voor volgend jaar. Nee, ze hebben zich lang niet verveeld dit schooljaar. Nog 2 weken te gaan……

img_20190613_204145

Verder vonden we een klein katje dat door de moederpoes was verlaten en probeerden we het op te lappen met imitatiemoedermelk die we op zondag bij de dierenarts wisten te ritselen en een warme lamp die eigenlijk bedoeld is voor de kuikens (mocht het met de eieren eindelijk weer eens lukken). Daarnaast nachtdiensten om buikje te masseren en kruik te verversen. Wat een schatje. Het mocht niet baten….

Bert had zijn handen vol aan het aanleggen van de wijngaard. Gelukkig was opa Rem weer eens naar ons Zuiden getogen om ons flink te helpen. En daarop volgde het onderhoud…immers het weer schommelt per dag tussen hete zon naar natte regen….en het onkruid groeit in ‘no time’ huizenhoog. Dat geldt ook voor de moestuin en waar de doriflors (Coloradokever) de aardappelplanten maar niet met rust willen laten. Elke dag 1 voor 1 uit de planten halen en permanent onschadelijk maken. Maar ook het grindpad dat met zoveel beleid is aangelegd door het hele gezin met Kerst, vroeg aandacht. De stabilisatiematten (aangeraden door de leverancier, speciaal voor onze situatie van oplopend pad) bleken veel te zwak voor onze situatie van oplopend pad. Elke keer dat een auto het pad op- of afrijdt, beschadigen de matten en inmiddels liggen er ongeveer evenveel plastic deeltjes als dat er grind ligt. Vele mails en telefoontjes later, is de leverancier en zelfs de producent gekomen. Ja hoor, veel te zwak. Nog weer vele mails en telefoontjes later lijkt het erop dat ons meer geschikte matten worden geleverd. Maar nu is nog even de vraag…wie gaat het grind verwijderen, de matten neerleggen en het grind opnieuw storten. Het is voorlopig nog geen kerst….

Toen ineens werd het zwembad neon-groen. Nou, soort van ineens…want er ging een reeks van chemische experimenten aan vooraf…Ph te laag, Chloor te hoog, Waterstofperoxide erbij, toch …..zuur teveel of was het nou te weinig. Enige oplossing, helft van het water vervangen. Internet weet alles… Maar water nog steeds groen.  Of weet Internet toch niet alles….Beter langs de weg. Bert vond daar weer meerdere kozijnen en luiken, achter bij de kozijnenboer en de bouwmarkt.
‘Tout gratuit!’ en heel geschikt om de veranda mee dicht te zetten en zodoende lekkage in de kelder door inregenen te voorkomen.

IMG_20190619_164632

En hopelijk om de herberg op te sieren met authentieke houten luiken.  Bert kreeg ook nog een klein ongelukje . Ruzie tussen een metalen balk en zijn hoofd….de balk won..

Ook hielp Bert buurvrouwen Ida en Odette bij de haantjesslacht, zo nu en dan boerbuurman Christiaan met het verplaatsen van de koeien en onderhoud hij heel actief contact met de boerendebroer Jeaneau, Lyonnaises Professeur en Michelle alsook ‘good old’ Famille Dugas.

Misschien is het de taal maar er zijn ook nog altijd dingen die we maar niet (goed) gedaan krijgen. Zoals het aanschaffen van een bril of lenzen.  Ik heb er eerder over geschreven. De zeldzaamheid van oogmeters, dwz oogmeters die door de staat worden erkend waardoor hun meting tot een voorschrift van een verzekerde bril leidt. Dat de wachttijd van een jaar geen uitzondering is en dat je er tot tenminste Limoges voor moet rijden etc.  En dat we daardoor vorig jaar de bril en lenzen maar gewoon in Nederland hadden laten aanmeten en ze achteraf nog deels konden declareren. Echter, ondertussen hadden we de wachttijd netjes uitgezeten. Lynde mocht komen bij de opthomoloque. De oost-europese dame beheerste een Frans dat ons niet bekend was waardoor de communicatie alsnog lastig werd. En nee, zij zag de achteruitgang die in Nederland al was vastgesteld niet. Maar er zat wel een ontsteking. Gewapend met 2 zalven en druppels keerden we huiswaarts en twee weken later weer heen… Oh toch wel een slechte score. Oeps. Ach. Met de meting naar de opticienwinkel in het dorp. Een briefje van de huisarts? Nee joh…wachttijd, meting, opthomoloque… Of toch wel. Ja hoor, er is nóg een briefje nodig. De huisarts als vanouds met vakantie. De assistente reageert niet op mail of voicemail maar neemt ook niet op en is afwezig. Wanneer er dan eindelijk contact is, denkt ze niet dat ze een briefje voor lenzen kan regelen. Paar pogingen later, toch een briefje. En jawel…voor 1 paar dag-lenzen… ‘Nondejuuuuu!’

En zo kan ik nog een pagina volschrijven over de zuurverkregen dyslexieverklaring van Lynde en het alsnog niet opvolgen van de aanpassingen aan toetsen, de conrector die toegaf dat het bij het eerste Brevet niet is gelukt, de tweede corrector van haar tweede Brevet aangaf dat Lynde verkeerd beoordeeld is geworden, dat ze wel meer tijd heeft gekregen en in een aparte zaal zat (met een jongen die voor hem aangepaste teksten hardop voorgelezen krijgt) en nu ‘fingers crossed’ voor het eindexamen. Maar ook iets eenvoudigs als de hoefsmid. Ofwel je vindt hem niet of hij neemt niet op, reageert niet, komt niet of hij komt wel en de ijzers liggen er na een paar dagen alweer af. Uhm…de belasting…geloof dat niemand weet, wie, wat, waar, hoeveel en aan wie moet betalen. Het verhuren van de herbergbedden…we geven het op en er gaan sociale lasten af….maar verder? En dan mijn werk in Nederland (elke 6 weken, een week bij De Regenboog in Dronten) waar geef je dat op? BTW? Inkomstenbelasting? Dit gaat nog heel wat voeten in de aarde krijgen. Vrees ik.

Nog ff leuk was mijn taalweek nabij Toulouse bij de Nederlands-Franse Marianne. Zes dagen Frans gesproken (thuis helaas toch meteen weer gestaakt) en geleerd hoe je pasta en flan kan maken, wijngaarden bezocht, warme lunch genuttigd en vooral ook veel goede ideeën opgedaan om mezelf verder te bekwamen in het Frans. Iets dat ontzettend hard nodig is. Zo lees ik nu de leesboekjes van het college en volgen we de serie 10pourCent op Netflix. Het begin is er.

 

BTW superleuk dat jullie er waren (ondanks dat ik niet thuis was…), Cees en Anneke!

IMG_20190607_124055

Februari-April 2019

En ook hier werd het voorjaar…

IMG_20190425_202907

Weliswaar via de winter maar ohoh wat deden we weinig. Niet omdat het allemaal niet enerverend was perse maar gelukkig is het toch  ineens alweer begin Mei.

De wintermaanden bestonden vooral uit koud en nat en ongezellig weer waardoor buitenklussen eigenlijk onmogelijk was. We kwamen soms überhaupt amper buiten omdat er gewoonweg niks aan was. De honden (Myla en Shaffy), katten (Rikkie, Lizzy, Bente en 2 naamlozen), kippen en paarden (Chti poon en Anais) dwingen ons dan nog tot enige fysieke arbeid in de buitenlucht maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Ternauwernood aan een depressie ontsnapt…. door….

Verjaardagen

 

We vierden er een paar zo in die eerste maanden. Izell was 10 december al 22 geworden. Remo volgende op 20 januari met 21. Terra de 7e februari werd 13 en Lynde 10 dagen later, 15 jaar. Iedereen officieel tenminste puber nu… ‘Omdat we zelf niet door de brievenbus passen’ sturen we getrouw kaartjes en kadootjes, zingen we bij het opstaan en checken we de hele dag de actualiteit. Voor de verjaardag van Terra vierden we hier en France een live feestje. Ome Ron en oma Cilia kwamen er – als verrassing- zelfs voor naar Le lac. Haalden Terra uit school waarvan zij ontzettend schrok, hingen slingers op, aten 3 chocoladetaart van de bakker, kochten een kado (een polaroid direct klaar cameraatje) en deden spelletjes. Een paar dagen later hadden we een tafel vol met Franse vriendinnen en gingen we naar het ijsbaantje in Limoges.

De verjaardag van Lynde viel precies in de Februari-vakantie dus dat werd een Nederlandse partij in Haarlem. Bij gelegenheid kwam het gezin van oma Cilia samen voor een high tea in Hoorn waar beide dames alsnog even jarig waren. En alsof dat nog niet genoeg was, genoten we met z’n achten een social deal  High tea (alweer!) in Haarlem nadat we flink gewandeld hadden in de prachtige Kennemer duinen. Halverwege maart werd Bert alweer 50+. En gelukkig wordt elke verjaardag  nog steeds opgeleukt met kaartjes, kadootjes en berichtjes vanuit Nederland. Merci!

All-focus

Visite

Ondanks het deprimerende weer, hadden we hele gezellige dagen met onze visite. Deze keer ontvingen we Tom en Trudie die voor 3 nachtjes helemaal 1500 km vanuit Oostenrijk gereden waren. De dagen werden nuttig besteed met een stadsbezoek aan Limoges, lekker eten bij een nieuw ontdekt Menu du jour restaurant (hoewel Tom en Bert zich niet aan de formule konden houden en daarmee de rekening toch nog flink opdreven, wat we vervolgens gelukkig weer kado kregen vanwege Bert zijn verjaardag), het bezichtigen van een kasteel (nee, we gaan niet verhuizen maar je weet het nooit. En zeker niet als T&T erbij zijn) en het maken van ontspannen (niet te lange vanwege de skiblessure van Tom) wandelingen. Veel te vlug moesten we weer afscheid nemen.

 

Enkele weken later stopte de Volvo van GertJan Kamerick (10+ jaar niet echt gezien) met aan het stuur Bas Appel (jeugdvriend Obdam en 9 jaar lang RvT-lid bij Stichting JZ). Nadat alle proviand variërend van (de bestelde) broodbakmix en oploskoffie van de (alleen in Nederland verkrijgbaar bij de) Aldi, een enorme bos gekleurde tulpen alsmede de Wiskey voorraad was gelost, kon ‘de rendez-vous’ vormgegeven worden. De inmiddels bij eenieder bekende eigen uien- en pompoensoepen vielen ook bij deze heren in de smaak en verder hadden ze kennelijk weinig nodig. De basisset bestaande uit een tafel, een stoel, elkaar en wiskey bleek hèt succes tot oeverloze en onuitputtelijke diepe en ondiepe groepsgesprekken. Een genot om vanaf de zijlijn (en heel soms even mee mogen doen) mee te maken. Je zult maar wat te melden hebben en er zijn anderen die daar graag naar luisteren en op reageren…. Top.

Met elkaar bezocht het trio een heuse cave alwaar druiven werden verbouwd die vignoblier in de dop, (Al)bèrt ook van plan is te gaan planten in zijn moestuin. Een korte maar hartelijke ontvangst en proeverij maakte enthousiasme los en er werd alvast wat wijn gekocht. Hier worden vanaf Wijngaard Jonker immers pas vanaf 2023 druiven verwacht. Nadat de wijn was goedgekeurd togen de heren naar Rocamadour waar zij de bedevaartsplaats bezochten en een warme lunch genoten. Op de terugweg konden ze nog net het ‘rode dorp’ Colognes-la-Rouge aan doen en wonder boven wonder waren ze ondanks de 500 gereden kilometers niet eens zo laat terug. Gelukkig bleef er genoeg tijd over om nog even te…praten….samen.

Een derde dag (de start was wat langzamer, niemand weet waardoor) stond, na een warme lunch bij La petite chopine in Aix sur Vienne,  Oradour sur Glane (het herdenkingsdorp dat aan het einde van WOII door een vergeldingsactie van Duitsers en Alzassers (!) compleet en inclusief alle inwoners is verwoest) op het programma. We werden er stil van.

 

De bonte avond was voorts weer een groot succes, naar verluid. En de dag erop zwaaiden we ook deze vrienden weer uit…. Zo gaat dat…

Vakantie

In deze periode stond dus ook wat vakantie op de agenda. Eerst in Februari een week naar Nederland. We bezochten vooral opa’s en oma’s en daarnaast moest Angèle 2 dagen werken bij Coloriet, vierden we verjaardagen en werden opticien, dermatoloog en andere ‘deskundigen’ geraadpleegd vanwege het taalgemak. Ook waren er wat klusjes gevraagd. Oma Joke een nieuw bed vanaf Jysk HHW naar Diever, in elkaar zetten, opdekken en overgebleven bed uit elkaar halen en in Haarlem afleveren, in elkaar zetten etc. Ben je zomaar een daggie zoet. In Haarlem wilden de bewoners graag twee wanden met hout bekleden en in modische kleuren schilderen. Zeg, twee dagen. Lynde werd bij OMG genodigd voor nieuwe foto’s en video’s en had daarbij de eerste dag ook nog wat begeleiding nodig. En als je dan even niet oplet, is de vakantie voorbij.

10 april togen we -ditmaal per trein, op verzoek van Terra- opnieuw naar Nederland. Remo en izell haalden ons, met de Kia, bij het Centraal station af en de eerste uitdaging was een feit. 5 personen in de Kia met 4 handbagage koffers en een ruimbagage koffer. Vervolgens vol in de file nog voordat we Amsterdam uitwaren, waarop de gemaakte afspraak in Blokker moest worden afgezegd. Hopeloos. Maar het was voorjaarsvakantie. En in Obdam hing de vlag uit.

Ter inlossing van een 5 jaar oude belofte nl een weekend NY voor het gehaalde HAVO-eindexamen van Izell en een paar dagen (toevallig een tussenstop) natuur in Ijsland voor Remo vanwege ook zijn gehaalde HAVO-eindexamen. Het werd een bijzondere reis waarin het ruige impossante  landschap met zijn ons achtervolgende ‘code geel’, vele watervallen, gletsjers en vulkanen van Ijsland ons versteld deed staan. De daarop volgende drukte in New York was op een hele andere manier maar toch ook indrukwekkend. We bezichtigden en bezochten al hetgeen onze belangstelling had en zo werden deze 10 dagen een onvergetelijke reis….. Met dank aan Grootouders in Obdam, Oma in Hoorn en Karin, Marisha en de van Dijkjes in Aartswoud voor de goede zorgen besteed aan Lynde en Terra, heeft iedereen een mooie tijd gehad.

De dieren

Vlak voor de vakantie stond de week in het teken van de stage van Lynde. Zij zit inmiddels in het laatste jaar van het College en mag zich oriënteren op haar toekomst.  Een beter excuus voor een week lang onder de paarden, is er niet. Chloé, onze paardrij juf, was meer dan bereid om Lynde deze week te ‘hosten’. Daarna begon de voorbereiding op de Galop-examens. Omdat het Franse paardrijsysteem (?)  uiteraard anders is dan het Nederlands…beter waarschijnlijk ;)….begint Lynde opnieuw bij Niveau 1…theorie, dressuur en spring. Maar vanwege haar ervaring mocht ze zich inschrijven voor de eerste 4 niveaus tegelijk. Dus ook 4x zoveel om te oefenen en te bestuderen maar inmiddels dik geslaagd! En zondag de 12e staat de eerste echte crosswedstrijd in de agenda.

Verder is de paardenliefde wel bij Bert (hij rijdt naar lievelust ook op Chti poon) maar minder bij Terra en Angèle aangeslagen. Sterker nog, ook Chloé ontdekte dat Anais niet respectvol genoeg is naar mensen en zeker niet degenen die zelf ook nog wat onzeker is. Daarom gaan we vanaf morgen opnieuw starten met eerst maar eens wat grondoefeningen om elkaar vertrouwen te winnen. Wie weet….

De kippen leggen ‘m aan. Dus aan eieren geen gebrek. Haan 1 (groot en fier en zwart maar als 2e gekomen) wordt wat agressievig en presteert het zelfs om zo nu en dan een voeder of voedster aan te vallen. Dus laarzen aan. Haan 2, het onverwachte resultaat van 2 gekochten kuikens, klein en licht van kleur kukelt minstens even veel en even hard maar komt er verder nog niet aan te pas.

De 5 katten…tjsa…wat heb je eraan…nou ja Rikkie en Lizzy zijn op zich wel lief maar verder…ze leven nog, spelen leuk samen, eten ons arm (Jeaneau kwam na 2 weken oppassen met een rekening van 13euro omdat hij zelf voer had bijgekocht) en de 4 vrouwtjes aan de pil (want echt 5 is the limit). Verder niks te melden.

En Shaff en Myla…ach ja..Shaff onze heerlijke hond…blijft lief en gehoorzaam en blij en geniet enorm van het buitenleven met languit in de zon liggen in het gras en de fijne wandelingen. Myla knapt op qua gedrag en wordt zowaar gehoorzamer en dus leuker…

En uiteindelijk toch nog wel wat werk oppakkend…  zo was daar de tegelklus in Limoges bij nieuwe kennissen Dugas. Zij (vader Bernard, moeder Frederique, zoon PierreWilly met zijn vrouw Manon en hun dochter Noa, en dochter Cannelle met vriend en tevens broer van Manon, Antoinne) wonen en werken in de stad Limoges (overige 3 zonen met gezinnen in Parijs) en verblijven in wisselende samenstelling in hun zomerhuisje bij ons in ‘de straat’. Zo is het gekomen dat we contact kregen en omdat zij werkelijk altijd met raad en daad voor ons klaar staan (‘weten jullie een tandarts want ik heb ineens zo’n kiespijn’, ‘hoe leg ik de sportzaak uit dat we een voetbalvereniging zoeken voor meisjes’ en daarna ‘waar halen we de verplichte verenigingstenues’ tot aan recent nog…hoe stellen we een FBpagina op voor onze herberg en wil je de teksten even corrigeren), wilden we zeerzeker bijdragen aan de nieuwe woning van C&A waar nogal wat werk verricht moet worden. Het werd het tegelen van de badkamer. Zo gezegd, zo gedaan. Vier dagen echt ons best gedaan op de meestal niet al te rechte wanden en nisjes. Klant tevreden. Garantie tot aan de deur. We gaan het zien. Ook waren er wel wat kleinere dingen zoals de buitenboel lappen, het struinen naar gebruikte bouwmaterialen (waaronder heel succesvol hardhouten louvreluiken) en (via de buurman) een prachtig ijzeren toegangshek voor de wijngaard to be.

 

In Haarlem is dus wat geklust. En zelf vind ik dat het resultaat er mag zijn. Het is een heel ander gezicht…die witte granol wanden toen of nu die donkerblauwe houten.

IMG-20190306-WA0010.jpeg

 

 

 

 

 

 

 

Taraa…en de wijngaard. Je verwacht het misschien niet maar das nog niet zomaar wat. Je moet dus 600m2 grond hebben, deze laten testen op allerlei waarden door diverse grondmonsters (zakken met aarde die op 60 verschillende plaatsen en diepten vanaf je terreintje door jou is opgeschept) per post naar een lab te sturen, op grond van de uitslagen het terrein behandelen met zakken kalk en 3 jaar oude mest, bij droog weer waarna het moet gaan regenen, de dan weer gedroogde grond laten bewerken door je buurman met z’n trekker, 600 zorgvuldig geselecteerde soort entstokjes laten bezetten door even zorgvuldig geselecteerde druivensoortplantjes en dan samen je oude vader uit Obdam laten overkomen om deze 1-voor-1 in die inmiddels ‘gouden’grond te plaatsen en vervolgens HEEL HARD BIDDEN voor de ideale omstandigheden om de plantjes te laten wortelen en HOPELIJK IN 4 JAAR TIJD tot enige druifopbrengst uit te laten groeien. En deze DAARNA (na intensieve training en scholing en met begeleiding) tot drinkbaar vocht zien te verwerken….. Proost (nou ja, tegen die tijd dan).

img_20190406_153153.jpg
voorbeeld ter inspiratie…..

De grond is er, de uitslagen ook, de grond bewerkt, de buurman hopelijk morgen en ook morgen worden de plantje verwacht. Angèle zaterdag naar Bordeaux op het vliegtuig voor werk in Nederland en opa met hetzelfde vliegtuig, vanaf Bordeaux ophalen. Wat staat het planten nog in de weg, zou je zeggen? Overigens zijn er nog meer plannen.

Samen met Bob Pavit (een engels ‘digger’, die overigens vandaag in HHW is omdat hij daar een auto gaat kopen om die hier te importeren?) heeft Bert het terras voor het appartement uitgegraven en van een zandbed voorzien, hier mag (deze week?) ook grind in. Er is een footprint gegraven voor de zelf te bouwen kas op de moestuin en de paardenstallen zijn uitgegraven zodat er enige drainage ontstaat door een zandbed voor beiden.

Als je het zo op een rijtje zet, is er toch best nog wel wat gebeurd. Oeff….

IMG_20180905_173840

Start van het pelgrims-seizoen

Ergens eind Maart wandelde hier eerste pelgrim het pad op. Een Nederlandse jonge knul die de ambitie had om sjamaan te worden. Toen viel het even stil maar meldde begin April een jonge Franse dame zich, die na een teleurstellende carrière als advocate, op haar toekomst beraadde. Voorts moesten we later in April een paar verzoekjes afslaan vanwege onze afwezigheid (dat doen we qua planning nooit meer). Maar gelukkig lijkt het allemaal goed te komen want morgen verwachten we alweer de zevende pelgrim van deze week. En voor vrijdag en zaterdag staan er 3 namen in de agenda. Jong, oud, man, vrouw, Frans, Belgisch en Nederlands en (extra leuk voor Bert) Australie…met en zonder aansprekende verhalen, open en gesloten, fit en vermoeid….ze vormen nu alweer een bont gezelschap.

 

Kerst et al. Dec 2018-Jan 2019

 Wat een feest!

img-20181222-wa0023

Alle klusverplichtingen en to do-lijsten ten spijt..het werd December en dat betekende dus… FEEST! We vierden Sinterklaas, met lootjes en surprises. Izell haar 22e (ja, echt waar) verjaardag, op afstand, met XLkaart, lied en kado. Remo haalde zijn rijbewijs. We versierden het huis inclusief verlichte kerstboom voor de deur, Flann, Rosa, Simone, Remo en Izell kwamen om Kerstmis te vieren, aansluitend de buren voor het nieuwjaarslunchbuffet en direct daarna Opa Rem, Oma Joke, Erik, FLoor, Joanne, Rikus en Biene voor de ‘after party’.

Voor die viering van de verjaardag van de ‘Nederlandse’ Goedheilig man, trokken we via ‘lootjetrekken.nl’ dus 4 lootjes en hielden keurig geheim (?!) wie-wie had. In ons dorp kun je voor €7,50 niet veel kadootjes kopen, laat staan betaalbare surprise-knutselspullen. Dus togen we samen naar het pakhuis van de Sint, de ACTION in Limoges voor de benodigde inkopen. We slaagden allemaal en waren even verrast bij de aanblik van de surprise-eindresultaten. Zoals daar waren het verlichte kersttafereel van Lynde voor Bert, de verse paardendrol in koninklijk doosje van Terra voor Lynde, de beautyspiegel van Angèle voor Terra en het hele mooi houten paardenhoofd van Bert voor Angèle,  De rijmen maakten het geheel uiteindelijk af. En niet te vergeten de tas met Sinterklaaslekkers uit Nederland van Oma Cilia.

Op 22 december keken we reikhalzend uit naar de aankomst van Izell, Remo, Flann en Rosa. Minstens twee weken waren we al druk met menu’s verzinnen, boodschappen doen en voorbereidingen treffen. Het combineren van de voorschriften van de Engelse kok Jamie Oliver (Bert is groot fan en heeft àl zijn boeken) met de beschikbare ingrediënten op het Franse platteland, gaven ons zo nu en dan wat hoofdbrekers. Vreemd ook, dat bijvoorbeeld overbuurvrouw Odette geen idee had waar we eend zouden kunnen halen, de meneer die dit op Le bon coin (Franse Marktplaats) aanbood, juist in tijden van Noel niet reageerde op onze vraag, we het zelfs bij Lidl en Aldi in de stad niet konden vinden en het uiteindelijk per ongeluk bij onze eigen Intermarche in Chalus zo in de koeling zagen liggen. En zo zochten we ons ook een ongeluk naar filodeeg voor baklava (Terra’s verzoek) en vonden we uiteindelijk echt nergens caramelfudge. Gelukkig kon oma Cilia nog een paar zakjes begaan en net op tijd meegeven aan Izell.

emidyyyrtkajo8s9loxqkg-1.jpg

Over meegeven gesproken. De auto van Flann (en die is niet zo klein) was werkelijk afgeladen vol. Zoals daar waren, kratten vol kleine kadootjes voor het Sinterklaardobbelspel van Oma Joke dat voor week 2 gepland stond, diverse noodzakelijke Nederlandse bestellingen van onszelf die in Haarlem waren afgeleverd, superleuke kadootjes van Karin voor de meiden, benodigdheden voor oliebollen van Flann zijn moeder voor ons, mooie kerkkaars van Kees en Tiny Vlaar, een kaligrafieset van tante Ria plus natuurlijk 4 volwassenen met hun feestuitrusting, vuurwerk, kerstkadootjes etc. etc.

rs16mtektz6dgzsgpgjbag

Een dag later haalden we de vriendin van Izell, Simone op en zij maakte ons gezelschap voor de komende week compleet. Lynde sprak sinds lange tijd even af met Kaouter, die nu in Limoges woont. We bezochten samen de kerstmarkt in Limoges. In de hoofdstraat staan kraampjes die vooral eten (churo’s, wafels, oliebollen etc) en drinken (gluhwein en warme chocolade) verkopen, er is een kunstijs glijbaan en een soort fanfare in thema Frozen gaat in de rondte. Klein maar fijn.

 

De overige dagen deed iedereen waar hij zin in had, naast de vaste afspraken over de gezamenlijke maaltijden. Er werd paard gereden, gewandeld, gesport, gelezen, spelletjes gedaan, foto’s gemaakt en gekookt. Iedereen heeft zich prima vermaakt. Ook samen was het heel gezellig.

 

Maar ook deze visite ontkwam niet aan ‘het klussen’. Want heel stiekem was er toch een kleine ACTIviteit aan het programma toegevoegd. Ge-negenen is het grindpad aangebracht. Een goede dag samen de schouders eronder en het vanaf dag 1 oerlelijke asfaltpad was omgetoverd in een heel fijne aanblik bij aankomst…en met Remo nog een extra dagje houthakken waardoor de eerdere rommelige voorraad in het zicht, nu in nette stapeltjes onder de trap geordend. SUPERBEDANKT!

Flann, Rosa en Simone uitgezwaaid. Op naar de inmiddels haast traditionele nieuwjaarsburenbijeenkomst; lunch, dit keer. Draaiboek ter tafel, taken verdelen, rollen aannemen en gaan…. Elke genodigde kwam opdagen en er waren zelfs stoelen tekort. Iedereen is welkom; de familie Dugas uit Limoges (met 8 ipv verwachte 4 personen), de professeur en zijn Michelle uit Lyon, overboerburen Odette en Christian, moederoverste Ida, de boerende-broer Jeaneau (geboren in ons huis) en zijn vrouw van wie we de naam steeds maar niet onthouden, de Parijzenaars (moeder en student psycholoog dochter Wanagy), paardrijjuf Chloé met vriend.  Het werd een gezellige en smakelijke aangelegenheid, die 2e januari van 11.00-15.00. We hadden hopelijk voor ieder wat wils…van rauwe ham, kaas, brood via paté tot fruit- / groene salades en gateaux.

Koud opgeruimd of daar kwamen onze nieuwe gasten. Gezelli. Bert en Remo met 2 auto’s vanuit Limoges. Welkom: ‘Obdam en Nederhorst’. Het programma deze dagen was heel overzichtelijk …spelletjes en tafelen. Met als hoogtepunt het dobbelspel van Oma waar het allemaal om begonnen was. Tussendoor wandelden we wat, te voet en te paard. Helemaal prima!

En gingen we vanaf 6 januari weer over tot de orde van de dag. Meiden naar school, Bert aan de klus met houthakken en de paddocks. Angèle treft de eerste voorbereidingen voor werk bij Coloriet in Dronten (komende anderhalf jaar). Maandag gesprek over Franse (groeps-)les. Ook onze paardrijles begint zijn vruchten af te werpen. En we kunnen zowaar alle vier ‘los’ een buitenwandelrit maken. Lynde heeft ontdekt, met steun van juf Chloé, welk Galo niveau ze heeft en wil daar graag mee verder. Half februari loopt ze een week stage bij het equestre. Verder is de oriëntatie op Lycée gestart. na de grote schooltesten Brevet (blanc) komt er een advies en moet ze ingeschreven worden voor school en INTERNAAT….

img_5911

Izell flink volwassen onderwijl….22! Begonnen aan nieuwe studie Interculturele communicatie in Utrecht. Nog steeds werkzaam bij Lyceo in Hoorn als huiswerkbegeleider en daarnaast op diverse plekken als bijlesjuf. Verkering met Flann. Samenwonend met Remo en Rosa.

Remo haalde zijn rijbewijs. Op de dinsdag voordat ze naar Frankrijk zouden rijden met de auto van Flann. Vroeg versneld het document aan. Haalde vrijdag zijn rijbewijs op. En reed zaterdag ‘gewoon’ midden in de nacht, om beurten met Flann en Izell, naar hier. Het lange wachten op uitsluitsel, second opinion, keuring en terugkeer bij Defensie duurt hem nu wel echt erg lang. Gelukkig start hij maandag a.s. voor wat tijdelijk werk op de kazerne in Amsterdam. Wel wordt er nog steeds volop gesport zodat als hij terug mag…..niets dat in de weg staat.

 

Sept-Nov 2018

IMG-20181119-WA0001

Aan het einde van de vorige blog stonden er vooral feestelijke activiteiten op ons programma. De 75e verjaardag van opa, de familiefoto, de 25-jarige bruiloft van Annemiek en Peter, mijn verjaardag, het slagen van Izell en het jubileum van de boerderij. Dit zou in 1 week, 2 reisjes Nederland betekenen voor Bert.  Alsof er niks tussen zou komen. Alsof altijd alles gaat zoals je verwacht. We zouden ondertussen toch eens beter moeten weten.

 

Want….geheel onverwacht…stond ons leven ‘on hold’. John, onze vriend, hoewel al langer kwetsbaar, overleed na een spoedoperatie en een paar slechte dagen op de IC. En als vanzelfsprekend wilden we toch (weer) direct naar Nederland en troffen we zsm alle voorbereidingen (meiden toestemming om vrij van school te krijgen, oppas voor de honden, geen pelgrims…). Afscheid nemen van John en steunen van Karin. Een woordje doen in de kerk. Bert op de bok met Willy… Natuurlijk.

IMG-20181001-WA0018

‘…en dat is eeuwig zonde!’. Rust zacht, lieve John

 

Kort daarna werd ook voor de Herfstvakantie (immers, afspraak is afspraak) weer naar het Noorden afgereisd. Het programma leek wel dat van populaire artiesten. Geen momentje onbenut. Zoveel uitnodigingen…leuk hoor. En, we hebben ons in ieder geval niet verveeld.

Het begon al meteen zondag met het aanmoedigen van onze ‘sterren’ Izell en Remo bij de halve marathon van Amsterdam.  Daarna mochten Lynde en Terra bij hun vriendinnen logeren dus dat betekende ritje Aartswoud vv. Dit kon goed gecombineerd met een bezoek aan Karin, Obdam en een klein uitje met meneer Simon Bakker van de boerderij. Dinsdag was gereserveerd voor oma Joke. We zochten samen en Floor en Izell de gezinsfoto uit bij fotografe Hélène, bezochten het Westfries museum en genoten van een heerlijke High tea bij de Tuynkamer. Bert toog naar Schiphol om zijn bijna verlopen paspoort te vernieuwen. Bert at met Bas en later met Mart. Woensdag was er een werkafspraak bij Coloriet in Dronten en daarna reden we samen naar Ed en Marleen die we sinds hun vertrek uit Frankrijk (klein jaar eerder) niet meer hadden gezien.  Rest van de middag en avond waren gereserveerd voor Oma Cilia vanwege haar verjaardag. Met gezin van broer Ron en zus Mieke bowlden en BBQ-den we in Halloween-style. Donderdag toch weer een werkafspraak om daarna bij Wil en Neline polshoogte te nemen. Vrijdag haalde Bert zijn nieuwe paspoort, bezocht ik Ellen die een rottijd heeft, zeiden we de Weeltjes gedag, kwamen de WilgaerdenWonders samen en aten we met Annemiek en Peter hun bruiloftsdiner. Onderwijl werd de paardenkar op verzoek bij Frank weggehaald, kwam de stalling eindelijk leeg en namen we wat sporttoestellen mee voor onze eigen ‘gym’. Gelukkig was er nog tijd voor een eigen gezinsdagje Bataviastad dat werd afgesloten bij de Wok. Waarna Remo logeerde bij Rosa, wij kennismaakten met de familie van Flann en Izell daarna met hem ergens op partij ging. We probeerden Haarlem zo netjes mogelijk achter te laten en slopen voor zonsopgang het huis uit en de bus in…..

De tweede Herfstvakantieweek stond dan ook in het teken van ‘bijkomen’.  En luidde een periode in van ‘jagen en verzamelen’…. We vonden champignons, cêpes, appels, (kwee-)peren, perzikken en abrikozen. We droogden kastanjes en walnoten. We aten en persten vanalles. Al dan niet in combinatie met onze eigen moestuinopbrengst, zoals daar waren pompoenen, bieten, aardappels, wortelen, tomaten en aubergines.  We bakten dagelijks zelf brood en verzonnen de nodige taart- en cake-achtigen. Ook volgden we de recepten die ons bereikten zoals de overheerlijke spaghetti-pompoen van Sandra.

En enorm groot was de verrassing toen we via Christiaan een landje vlak bij huis bleken te mogen gebruiken en de paardjes Sidony en Chi-t-poon konden worden opgehaald (in de gekregen en inmiddels zorgvuldig opgelapte paardentrailer). Dat is toch wel een meisjesdroom. In Nederland werd altijd al paardgereden door alle 4 de kinderen. En met evenveel plezier is een heel aantal jaren de dagelijkse zorg voor de paarden bij de boerderij geboden. Nu is het aan Lynde en Terra… En natuurlijk helpen we hen daarbij. Elke dag twee keer bijvoeren, dus ook twee kruiwagens vol met mest wegscheppen èn…we gaan alle vier op les. Lynde rijdt al zelfstandig bosritten maar met name de oudste twee gezinsleden hebben nogal behoefte aan begeleiding. Afgelopen woensdag zijn de meiden begonnen bij Chloé en deze vrijdag sluiten wij aan. Best eng…

Het landje is onderwijl rondom van elektrische bedrading  voorzien, met dank aan vakkundige bijstand uit Hauwert. En is de betonnen fundering voor de houten stal door Bert aangebracht. Het stal-bouwpakket zelf ligt nog ongeduldig te wachten …

 

Een andere nieuwe hobby heeft voor wat afleiding gezorgd. Paddestoelen zoeken, vinden en plukken. Heeeel tijdsintensief en tegelijk heel ontspannend. Hadden we jaren eerder moeten doen. Maar tot dusver hadden we het fenomeen totaal gemist. Nu eenmaal gegrepen door het paddenstoelenzoekvirus…weet met name Bert niet meer van ophouden. Hij vindt, legt voor aan pharmacy (of andere kenner zoals buurvrouwen Ida en Odette of buurman Christiaan), bevraagt ongeveer elke loslopende Fransman (j’ai une petite question…) en bereidt….en eet. Ja, met smaak. Eén portie is gedroogd en wordt bewaard voor risotto met eekhoorntjesbrood met kerst.

We kregen bezoek uit Nederland. Marcel en Eline…longtime friends…, samen met hond Spyke. We wandelden, lunchten, bezochten Limoges, brocantes en porcelein en hadden gewoon lekker de tijd overal voor. Zelfs een meegebrachte bierproeverij. Want voor het nog niet wist…bier is de nieuwe wijn!   Het werd een gezellig weekje.

En in de gestolen uurtjes klusten we ook nog wat. De hangende haard die al 3 jaar in een hoek stond te wachten…werd succesvol geplaatst. Volop roze purschuim van Louis op de dakplaten en de eerste dag een kamer vol met rook maar….inmiddels netjes afgewerkt door Bert en wat kacheldraad geplakt…. Echt superblij mee.

Het huis werd behangen…met heel veel bloemen.  De kelder omgedoopt tot gym. Plinten geplakt en hier en daar wat geschilderd. Ook legden we wat bloementuintjes aan.  Plantten we hier en daar alvast wat klimrozen en bloeiende struiken. En krijgen de plannen voor de buitenruimte steeds meer vorm. Nu de uitvoering nog….op de to-do lijst.

 

Maar natuurlijk was er ook weer het nodige bureaucratische gesteggel. Zo kwam de tweejaardurende zoektocht naar een orthophoniste voor Lyndes dyslexie , tot een verrassend (bijna) einde.  Elk van de potentiële orthoponistes, opgegeven door de leiding en de infirmière van school, huisarts, geraadpleegde ouders èn de page jaune….nam niet op, belde nooit terug, had geen tijd of had er misschien weinig vertrouwen in nadat men kennisnam van onze Franse taalbeheersing… Wie het weet… Maar goed, geen orthophist dus. Zelfs niet in een straal van 50 kilometer. Alle pogingen ten spijt. En Lynde maar stoeien op school met haar Dyslexie. Elk oudergesprek kwam het ter sprake en elk gesprek leek het erop alsof we nieuws vertelden. Een soort adjunctdirecteur bood steeds een luisterend oor maar ‘kon ook niks voor ons doen zolang er geen orthop….’.  Groot was onze opluchting toen Bert viavia vernam dat er twee jonge meiden een nieuwe praktijk waren begonnen in een dorp zowaar heel dichtbij. Bellen. Afspraak. Echt? ja echt. Is wel een ordonance van de huisarts nodig. Pas de problème. Zij weet ervan. Maar toevallig net afwezig. Ingesproken. Nog eens ingesproken met de datum van de afspraak. Toch geen reactie. Dan maar langsgaan. Olalala…naturellement….heel erg nodig. Is het morgen al? Olalala…dat komt voor elkaar. Morgen ligt ie bij de pharmacy klaar want wij zijn er zelf (alweer!) niet. Helas! Toch niet. Pharmacy belt dokter enzovoort. Bert zonder ordonance naar orthoponist. Komt wel. (Hopelijk). Nou gek zeg…er zijn Nederlandse papieren van deskundigen van tenminste mijn deskundigheidsniveau…. waarom wil de school dan nieuw onderzoek? vraagt de mevrouw zich hardop af. Waaaaat??!! En nu hebben we ook nog het taalprobleem. Toch? Jazeker. Je vertelt ons niks nieuws.

Kort en goed. De orthophoniste doet haar onderzoek, baseert zich op het Nederlandse bewijs, stelt rapport op. Bert betaalt bij afwezigheid van ordonance alvast maar zelf. We hebben immers haast. Maar nee, het verslag afleveren zonder ordonance…dat gaat niet monsieur Jonker. Inderdaad, de huisarts heeft inmiddels een opdracht geschreven maar het is niet de goede…er staat niet het woord Bilan in en tjsa dat is toch echt wel heel erg nodig. Gaat u er nog even achteraan? Tuurlijk. Ondertussen blijkt vanaf school dat zij ook een dossier moeten hebben bijgehouden, diverse hulp moeten hebben ingezet, een hele deftige conseil mevrouw moeten hebben ingeschakeld en dat uiteidelijk alles moet samenkomen bij de médicine scolaire. En oja…nee zeker…het bilan Dyslexique is ook nodig. U bent trouwens wel wat laat….vindt u niet?

En dan schiet je Frans toch wat tekort om netjes uit te leggen dat je twee F-jaren bijna dagelijks op zoek was naar een orthophonist, de school telkenmalen leek te zijn vergeten dat het om Dyslexie gaat, de huisarts geen en een verkeerde ordonance opstelde, de orthophoniste niet kon afleveren, de school nog niets heeft ondernomen en Lynde nu inderdaad bijna op moet voor de levensbelangrijke BREVET die haar toekomstmogelijkheden qua school gaat bepalen. Duhhhh!!!

En of dat Frans is? Misschien. We waren ook niet onverdeeld succesvol bij het verkrijgen van een classement voor onze ‘gîtes’.  Want…deze beoordeling is vereist om door Gemeenten en VVV geadviseerd te worden. Tot die tijd ‘pas de PR’. Nou…internet bracht ons bij een nationaal opererend en erkende instantie. Onine diverse formulieren ingestuurd. Enig mailverkeer ter verduidelijking later en met name heel veel wachttijd verder…blijkt dat het er niet van gaat komen. Of ze nou geen tijd hebben, ons niks vinden of dat we elkaar niet begrijpen. Hoe dan ook. Op zoek naar een alternatief. Jawel, good old ‘Gîte de France’ is ‘willing and able’.. Nou net goed. Paar vragen beantwoorden en mevrouw maakt op eigen initiatief een afspraak. Echt? Ja echt! En ze kwam ook nog. En op tijd. Tussentijds werkten wij hun lijstje af. Overal een staafmixer, vaatwasser, gescheiden vuilnisemmer etc. We waren er helemaal klaar voor. De mevrouw was gezellig en kordaat. Met wat meer en minder verplicht op te volgen suggesties zoals nachtlampjes en uitleg over de afvalscheiding bleven we tevreden achter. Hoewel, de hekwerken die moeten worden geplaatst voor alle bovenramen…dat is nog wel ff een dingetje. Tijdrovend, het opmeten, de offertes, bestellen, plaatsen….èn duur. Maar ergste nog….de Gîte de France mevrouw kan tot dat we foto sturen ter bewijs…het classement nog niet afspreken. Èn de Gemeenten en VVV hebben toch echt dat classement nodig voordat ze met onze locatie verder gaan……………………………….. Vive la France. Heb je even?

IMG-20181011-WA0014

ZOMER 2018 (Juni-September)

Nog even in het kort:

Het laatste deel van de maand Juni kende twee prioriteiten namelijk het afronden van school en een belangrijk deel van de verbouwing. Indien beiden naar wens zouden verlopen, kon de zomervakantie zorgeloos beginnen met drie weken Nederland voor de dames en ‘verhuisd zijn’ bij thuiskomst. En zo geschiedde… Hoewel de levering van de houtenvloer vanuit Nederland diverse vertraging op liep. Eerst was het bestelde hout toch niet op voorraad en vervolgens bleek het uitbestede transport nogmaals uitbesteed en toen nog eens. Hierdoor was de levering te laat èn tijdelijk ‘verdwenen’. Eenmaal aangekomen was de pallet gebroken, de beschermfolie flink beschadigd evenals diverse houten planken en de luchtbevochtiger. Hoop ge-telefoon en gedoe later, heeft Bert de vloer toch kunnen leggen waarbij hij zich eigenlijk geen enkel snijverlies kon veroorloven. Gelukt! De piano, een barkbank en enkele posters kwamen met ene Lex uit Nederland naar ons toe. Hoewel, het zal aan ons liggen, met fikse vertraging. Lex maakte van alles mee met zijn honden en zijn huis en terrein in Frankrijk en met zijn auto….. waardoor de levering een aantal keer -meest plots- werd uitgesteld. Beetje lastig was dat de vleugel niet door Lex alleen ingeladen kon worden en er dus een beroep gedaan werd op hulptroepen…echter…dan is een betrouwbare verwachte datum en tijd op zich wel handig. Uiteindelijk de vrijdag van de kampioenswedstrijd WK Frankrijk…. Lex in de buurt….buurman Chrisitian bereid….PRECIES MIDDEN TIJDENS DE WEDSTRIJD…… En ach…ook dat kwam weer goed. Dankzij onze superloyale buurboer. Op enige onduidelijkheid tussen Lex en ons, over de prijs na. Bleek achteraf vanuit een stemmig mailtje. Jammer. Toch bedankt.

 

De laatste schoolweken leverden TWEE FELICITATIONS op. Daarnaast was er het optreden met Choral in het enorme Limoges’ theater Zenith met Franse zanger Calid. Tot slot het eindfeest. Èn werden nog even snel twee dagvullende voetbaltoernooien afgewerkt. Waarbij het team van Lynde het tot de tweede plaats wist te schoppen en het Terra bevestigde in haar voornemen haar voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Haar nieuwe sport is het op zondag 30 km fietsen van de Voie Vert met een aantal vriendinnen.

IMG_20180615_205956

IMG-20180905-WA0040

En alsof dat nog niet genoeg was…kwam opa Rem langs vanaf Roncesvalles met chocola en een speciale likeur voor de pelgrims, om het allemaal bij te wonen. Maar opa zou opa niet zijn als hij niet ook wilde klussen.

 

En zo ging de zomervakantie ongestoord van start.  In Nederland waren de meiden welkom bij grootouders, vriendinnen Bente en Marisha en ‘Haarlem’. Lynde ging daarnaast (zonder beugel) naar Budapest op Modelcamp onder begeleiding van Remo en Rosa. Wat een belevenis. Voor haar. Maar ook voor ons.

 

Ondertussen hadden Bert en ik het plan om als vakantie ‘met een omweg’ het nieuw gebouwde huis van onze lieve vrienden Tom en Trudie in Oostenrijk te gaan bewonderen. Helaas gooide mijn stagnerende herstel roet in het eten maar bereikten we toch ons einddoel. Zo waren we een paar dagen even heel gezellig samen in Edt. En met horten en stoten zagen we onderweg ook nog wat. Het campergehalte was minimaal maar dat doen we volgend jaar vast beter. De reis leverde in ieder geval het besef op dat een nieuwe operatie onvermijdelijk was. Inmiddels met beter resultaat, ook weer achter de rug. Saillant detail is dat we op de terugweg door Italië de brug bij Genua over reden en bij thuiskomst vernamen dat deze is ingestort. Oef. Bracht me in herinnering terug bij het jaar dat Izell en Remo precies de Intercity hadden geboekt die een uur eerder zo ontspoorde op het tracé na station Austerlitz.

 

Toen iedereen (wij-6 plus Rosa) weer op het honk was, konden we visite gaan ontvangen. Zo vermaakten we ons met Bente, Sanne, Ted, Lois, Yentle, Kiki, Sandra, Erwin, Emiel (zelfs twee keer), Annemiek, Peter, Esther, Maaike, Ron, Linda, Sytske, Hidde maar ook, heel gezellig, Rikus en Truus die vlakbij op de camping waren komen te staan en later Karin en Piet. Iedereen bedankt voor de KAAS en Hagelslag (èn èn …) Zij allen verlieten ons tevreden (naar het scheen). Richting Hauwert vertrokken 3 extra passagiers. Maaike die onverwacht een dagje langer bleef (het is hier ook zo gezellig) paste nog op de achterbank in de Peugeot, naast Esther en twee geadopteerde kittens.

IMG-20180905-WA0045

We deden alles ‘wat los en vast zat’ variërend van kanoën, klimmen, meertje, wandelen, (na-)tafelen en spelletjes. Oradour sur Glane werd bezocht. Maar ook markten en restaurantjes. Vanuit Hauwert kwam bokkenpootjestaart (die vooral ook Franse pelgrim Laurent enorm op prijs stelde) en koude pizza. En probeerden we zelf indruk te maken met BBQ, uiensoep en sabayone. Lynde reed weer eens paard met Wanagy. En ongeveer iedereen genoot van het zwembad. Karin spande de kroon met 12 pakken verschillende soorten hagelslag. Lynde en Terra zijn er nog niet over uitgepraat.

IMG_20180829_113159

 

Op het hoogtepunt van het bezoekerstal zijn de naamborden van onze nieuwe onderneming onthult ter opening. Inmiddels ruim 85 pelgrimsnachten ‘in bedrijf’ en nu langzaam wat PR activiteiten ondernemend…. zo zijn daar dus de paneaux, visitekaartjes, het mailadres en een website ‘under construction’. Bij Gîte de France is een noodzakelijke beoordeling aangevraagd (nadat een nationaal opererende zus het af liet weten), de Mairie is op de hoogte en heeft zelfs al iemand doorverwezen, VVV van Châlus en via hen VVV van Nexon zijn ingeseind. Onze plannen bestaan nog uit het toesturen van de kaartjes aan Saint Jacques-genootschappen in Nederland en België. Daarnaast het bezoeken en informeren van gîtes en herbergen bij een aantal etappes vóór ons. Om het appartement ècht te kunnen verhuren moeten we de buitenruimte nog aanpassen. Deze werkzaamheden staan na Nederland in September op het programma.

 

20180820110146

Remo sloot inmiddels zijn revalidatie in Doorn af. En daarmee ook de stroom aan vaste bezoekers als Annemiek (alleen of met Esther, Erik of Opa), Opa Rem (alleen of met oma) en Oma Cilia. Onze hartelijke dank daarvoor. Hij is verhuisd naar het SMD in Amsterdam en gaat – als een wonder-  ontzettend goed. Zelfs de behandelaren staan versteld. En zijn kans op terugkeer is nog steeds aanwezig. Samen met Izell werd een parkloop van 10 km in 50 minuten afgelegd. En zijn zij nu beiden in voorbereiding op de halve marathon van Amsterdam op 21 oktober. Izell werkte ondertussen hard aan de afronding van haar studie en kreeg tijdens haar verblijf hier te horen dat ze voor haar scriptie een 7 heeft en ze haar diploma tot Juf Frans op 14 September in ontvangst mag nemen. Heeft Summerschool Interculturele communicatie voltooid en start per November aan de premaster.

 

Inmiddels hebben we er hier de eerste schooldag alweer opzitten. Terra in cinquième en Lynde in het laatste jaar van het College, troisième. Razend nerveus gingen we -in nieuwe kleren!- op de klassenindeling af. Dolbij waren twee meisjes die in de klas zitten waarop ze gehoopt hadden. BTW Lyndes shirtje bleek te kort dus dat was eenmalig.

img-20180905-wa0016.jpg

Wijzelf namen deze huiswerk-arme week te baat om onze wandelgewoonte nieuw leven in te blazen; voor gewoon de ontspanning, de prachtige natuur en als poging tot het opbouwen van weer eens wat conditie. Onderweg verzamelen we tassen vol met fruit dat thuis (met Bert z’n keukenmachine, dank aan Annemiek) tot sap en jams verwerkt wordt.

Het weekend van 7-9/9-9 vliegen we (op een drafje) naar Nederland om een familiefoto met ‘Obdam’ te maken, Opa Rem zijn 75e verjaardag en Annemiek en Peter hun 25-jarige trouwdag te vieren. Vrijdag uit school naar Bordeaux en zondagavond weer thuis. Ook hopen we de voortgang van de verbouwing bij broer Ron en zijn gezin te bewonderen. Oma Cilia reist met ons mee terug vanwege mijn verjaardag. De daarop volgende dag neemt Bert (fit as ever) de auto terug naar Nederland om daar het 10-jarig bestaan van de boerderij Stichting JonkersZorg te gedenken en dit te combineren met een aantal nuttige dagen in Haarlem e.o. Het valt mij zwaar hierbij niet aanwezig te kunnen zijn maar moet ‘accepteren dat niet alles kan’… zeg maar. Bert, Izell en Remo nemen persoonlijk cadeau  en hartelijke gelukswensen namens ons mee (foto na 15-9 😉 )

 

 

Maart-Mei 2018

 

 

Voort!, na alle emoties van begin dit jaar….

IMG-20180501-WA0000

Het was weer verbouwen wat de klok sloeg de afgelopen maanden. De grootste voorwand werd van top tot teen en van oost naar west geisoleerd, dichtgezet, gestuct en voorzien van raggelwerk wat vervolgens werd geschilderd in Rijks grijsgroen. De dakdoorvoer voor de kachel werd aangebracht, keuken en toiletvloer getegeld en tal van onzichtbare kleinere klusjes uitgevoerd.

Veel zijn we in contact met en ook zelf in Nederland. Natuurlijk bezochten we om beurten Remo in Doorn en bewonderden zijn werklust tijdens 5 dagen revalidatie per week. Hij kan inmiddels -ondanks zijn beperkingen- al 5 kilometer hardlopen. Daar staat iedereen van te kijken. Zijn fitheid is op het niveau van Cluster 2. Daarnaast raakte oma Weel flink ziek en was ik blij haar een week te kunnen bezoeken. Ook met haar gaat het weer een stuk beter. Toen opa Weel nog even bijna in de lappenmand. Tis wat. Oma C en Ron kwamen heel pittig juist weer hier op ziekenbezoek chez moi. En later moest Lynde naar de ortho in Obdam. Samen met Izell en Remo vloog ze terug en hadden we hier mooi een weekie het gezin compleet. Heerlijk ff. Daar hebben we het samen echt even van genomen met spelletjes, bbq en gewone huiselijke gezelligheid.

IMG-20180421-WA0042 (1)

Niet veel later werd Bert enorm verrast met het bezoek van zijn ouders vanwege zijn 50ste verjaardag. Familie van Kaouter bakte een taart en tijdens een warme franse lunch vierden we een intiem feestje. Zijn kado: het Junckers-horloge kon ook om. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, reed Bert nog eens heen-en-weer voor een jubileum, bouwbood-schappen en snelle familievisite.

IMG_20180415_125639

Voor moederdag kwam een grote verrassing uit Haarlem (in samenwerking met Blokker)…een heerlijke grote zwarte Fatboy hangmat, inclusief filmpje van Izell en Remo  er liggend in, hun moeder toesprekend. Wat een plezier kun je dan hebben. Zeker vanwege dat mijn oude exemplaar werkelijk aan zijn laatste draadjes hing.

Zo was er ook de ziekenhuisopname van ‘moeder overste’. Een kleine week in de Clinique des Emailleurs in Limoges en een operatie van Docteur Pascal Renaudi. Franser wordt het niet. Snelcursus in taal en cultuur. Teveel om op te noemen dus hier laten we het bij. Behalve dan dat je je vooraf moet aanmelden bij een ‘opnamebalie’ alwaar vooral je financiele kritiekwaardigheid wordt beoordeeld. Elke dag langskomen om diverse kosten af te rekenen zoals WiFi en het overnachten van Lynde die (als mantelzorger/tolk) supergezellig mee was. En dat de taakscheiding hier hoogtij viert (een zuster voor de schoonmaak, eentje voor het eten, eentje voor je wasbeurt, eentje voor je medicijnen, eentje die coordineert…..) maar dat zij met werkdagen van steeds 12 uur toch voor een vertrouwd gezicht weten te zorgen. En daarnaast dat de dokter ‘himself’ elke dag om half zeven savonds (na poli en OK) visite komt lopen, van maandag tm zaterdag en verder altijd te bellen is. Ja ja…dat waren nog eens tijden.

De dieren vroegen uiteraard ook hun gewoonlijke aandacht. Met onze uiterst agressieve maar prachtige statige ‘terror-haan’ voorop. Nadat hij Lynde al meerdere keren het kippenhokdak opgejaagd had (Terra sowieso al ver uit de buurt bleef), Sany de electricien in beide schenen had gepikt en zelfs met Bert regelmatig een ‘hanengevecht’ uitlokte…was de maat vol. Achterbuurvrouw Ida fokt juist op dit moment 25 kleine haantjes op en ‘bereidt’ steeds de grootste voor eigen consumptie. Desgevraagd werd Bert bij de laatste plechtigheid uitgenodigd en heeft hij samen met Ida, onze haan (en ons) van zijn slechte gedrag afgeholpen. Naar verluid ging dat er diervriendelijk aan toe, had de haan een goed leven gehad in zijn 2 jaar bij ons (nog zelf uit een ei gebroed) en was er geen andere keuze dan afscheid nemen. Tegen alle verwachtingen en waarschuwingen in (hij is oud hoor en taai en er zit bijna geen vlees aan) hebben we de haan na een dag pruttelen in de braadslede met smaak opgegeten. Onze gasten Ruud en Mariska kunnen dat beamen. De dag erna konden we kippensoep eten met de pelgrims. (bijna) iedereen tevreden. Een nieuwe Australorp haan met dito harem uit Nederland ‘ingevlogen’ en inmiddels is er een nieuwe strijd ontstaan..de ‘oude’ lakenvelder kip, de witte en de bruine kaalnek worden bijgesloten door de immigranten. Regelmatig vinden we iemand in een hoekje weggedoken of toch over de tuinmuur naar Ida gejaagd… Hoewel de bloedluis momenteel Bert zijn grootste uitdaging is. Het hok is ongeveer gestript, gesteriliseerd, de kippen inclusief, met allerhande meer en minder biologische middelen van tabaksplant tot een variant op Fipronyl….. GEEN NUT! Wat te doen? Als dat allemaal maar weer goed komt.

Katje Nina is doodgereden. Dat gebeurt nogal eens maar went nooit. Maar katje Rickie van buurvrouw Ida en ondertussen door ons geadopteerd, beviel van 4 superlieve kittens. En omdat ze ze de eerste vier weken verstopte en na gevonden te zijn steeds ergens anders verstopte heeft deze gezinsuitbreiding een dagelijkse activiteit gevormd gedurende twee maanden…van een bevalling verwachten tot nestje zoeken en van kittens zoeken tot nu vooral aaien en….zeuren om er een paar te houden. maar Leboncoin.fr it is!

IMG_20180610_175238

De hop heeft echt weer een nestje in onze muur. Dat is toch een bezienswaardigheid. zo’n mooi stel, zulke luidruchtige kuikens en dat af en aan vliegen met eten…onvermoeibaar.

IMG_5240

Myla is nog steeds oervervelend. Is het niet omdat ze ‘snachts wegsluipt (zo gauw de batterij van haar terreingrens leeg raakt) en ergens in de omgeving haar buik meer dan rond eet, danwel omdat ze om het minste of geringste aanslaat of tijdens het wandelen de benen neemt om een fazant, konijn, hert of iets onduidelijks achter na te gaan en uiteindelijk omdat ze alles stuk maakt wat heel is; varierend van tuinplanten tot en met de onderste takken van fruitbomen, hout, metaal, glas, hard, zacht, mooi, lelijk, vies, smakelijk……………………..het maakt niet uit. en Shaff…ach…we houden van m.

Op school waren er dit jaar wat wijzigingen. Het collegejaar ging naar semesters ipv trimesters. Het waarom bleef onduidelijk maar het feit was daar. In de praktijk hield dat in dat het lastiger was om de felicitaties te behalen omdat je nu langer op niveau moest blijven. Dat gaf de dames toch een beetje stress. Ook was het zoeken voor de docenten naar een nieuwe inhouds- en toetsverdeling waardoor er echte piekmomenten van dagelijkse meerdere toetsen ontstonden ten opzichte van perioden waarin er veel minder ‘te doen was’. Diverse vakken vielen weken voortijdig uit omdat de stof ‘op’ was. Alleen in week 6 was er een oudergesprek. Hierin vertelde we het nieuws (!!!???) dat Lynde dyslectie had. Oh echt? Uh…tsja…zonder Franse (!) verklaring…kan dat eigenlijk niet. Oh huh.. Waarop bleek dat er nergens een orthophoniste met tijd in haar agenda te vinden was. Nee, ook niet als je daarop heel lang wilt wachten. Nee, en ook niet als je daarvoor ver wilt rijden. Nee, Nee en nog eens Nee. Maar wel nodig voor komend schooljaar omdat dan de belangrijkste Franse schooltest wordt afgenomen en bepaalt naar welk lyceum je toe kunt. Immers, in schooljaar 2019-2020 gaat Lynde (dan 15 jaar) naar Limoge  intern ‘studeren’. Terra deed dit jaar de brugklas ne gelukkig ging het haar ook heel goed af. Beide dames behaalden beide felicitaties met resp 16.4=8.2 en 17.5=8.7 als gemiddelde). Ineens ergens halverwege dit jaar kwam de oproep om het DELF A2 examen te doen. Dit blijkt een taaltoets voor niet-Fransen die jaarlijks wordt afgenomen bij schoolkinderen om hun niveau van taalbeheersing te toetsen. onze directeur bleek het vorig jaar vergeten. bij Saskia zelfs al twee jaar. Maar we gingen er bloid op an, in Limoges, schrijven, lezen en spreken. Uitslag volgt.

Gelukkig waren er nog meer leuke dingen op school. Lynde ging op ski-week in de Alpen en leerde daar skieen. Terra en haar klas bezochten een wolvenpark. Regelmatig waren en uitjes naar theater en de natuur in. Een taartenchallenge waar Terra kanswinnaar was met haar Shortbread. Het plots mogen vrijzwemmen in het dorpszwembad onder de middag. En als hoogtepunt het choraloptreden in Zenith te Limoges (vergelijkbaar AZstadion). Dat gaat vrijdag a.s. plaatsvinden en opa Rem is er speciaal gekomen. Samen met 800 andere, in het zwart geklede, koorleden wordt een ‘depressief’ stuk opgevoerd, volgens de dames. Waarbij een (gewezen?) topartiest Cali een aantal nummers komt meezingen. Kaartjesprijs maakt dat de verwachtingen hooggespannen zijn. Er zijn helaas alleen nog wat sta-plaatsen beschikbaar…..

Uiteraard werd er weer volop gevoetbald. De vereniging FCCO houdt voet bij stuk en blijft zich inschrijven voor toernooien op afstanden tot wel 3.5uur enkele reis, voor de duur van minstens twee maar soms zelfs drie dagdelen en veelal zonder programma dus enige terechte verwachting vooraf. Zo ook vorige week zaterdag met het team van Lynde. Bert mee om in combinatie met de terugweg Opa Rem van de trein te halen in Limoges. Echter….programma liep uit…Lynde’s team belandde zelfs in de finale en zo moest opa tussendoor opgehaald en mee terug naar de wedstrijd. 22.00 zaten we aan de spaghetti….. En toch is het dan weer ontzettend leuk om mee te maken. De finalisten worden namelijk per persoon bij naam voorgesteld aan het publiek, veel mensen zijn gebleven om de wedstrijd te bekijken. Dit keer 0-0 dus ook nog penalty’s…Spannend. Een heuse bekeruitreiking en foto’s toe. Iedereen razend trots (ook met de tweede plaats).

IMG_20180609_195642

Er is ook stiekum aan wat ‘echt’ werk ontstaan. De pelgrims op weg naar Santiago de Compostella weten onze herberg ‘ineens’ te vinden. Om ruimte voor hen te maken, zijn we als gezin uit het eerste huis getrokken en wonen nu tijdelijk in het appartement aan de weg, onderin de grange. Het huis heeft drie slaapkamers met elke 2 bedden, een eenvoudige keuken, eettafel en zithoek. Wij vinden het er gezellig en voor een pelgrim is het veelal fijn binnenkomen, lekker warm, knus, schoon bed, schone handdoek, heerlijke douche, verzorgde huisgemaakte maaltijd en royaal ontbijt. We hebben nog geen klachten gehad en wel veel complimenten en leuke tekstjes in ons logboek. Voor €35 bieden we logies en half pension. We beschouwen dit seizoen als oefening, starten nu onze PRcampagne(tje), hebben flyers en kaartjes in de maak, melden ons aan op betreffende sites en vragen om vermelding in gidsen etc. Op dit moment hebben we soms niemand dan weer iemand en soms wel 5 pelgrims ‘ aan tafel’. Eigenlijk gewoon echt erg leuk. Er komen mannen, vrouwen, opa’s, oma’s, studenten, scholieren, Nederlands, Frans, Italiaans, Belgisch, Amerikaans, Duits, jong, oud, zwaar bepakt, wagentje, fiets etc. En ieder met zijn eigen verhaal en behoefte. Scheiding, Baan kwijt, Leeftijd, Zoekende, Spiritualiteit, Altijd al gewild, Nooit van gehoord, Hele route, Korte stukjes, Pijn, Geen centje pijn, Heerlijk stil, Mooie ontmoetingen. Nou prima. Eigenlijk gewoon echt erg leuk. En na vertrek schoonmaken en wassen. Au revoir! et Bonjour!

 

IMG_20180613_114006

Deze 10 dagen wordt er vooral buiten heel veel werk verzet. Bert heeft hulp van opa Rem. Samen zijn tonnen aan houten balken versleept, nieuw gras ingezaaid, de veranda open gezaagd, halve moestuin van onkruid ontdaan, garage leeggeruimd etc etc. Heerlijk.

En uiteindelijk was er zelfs iets van inrichten mogelijk. Heerlijk werkje. Komt het einde van deze verbouwing in zicht?? (HELPP!!!het werk zal toch niet binnenkort afkomen?)

 

november-december17/januari-februari18

Soms…..

De afgelopen vier maanden waren er van hoge pieken, diepe dalen, van vallen en opstaan; van vanalles wat, tekort en teveel, en van dankbaarheid ‘a la fin’.

IMG-20180102-WA0018

Heel lang ging het heel goed met de verbouwing. In relatief korte tijd kwamen de slaapkamers en badkamer van de meiden, de ‘bibliotheek’, onze slaapkamer, de trappen en zelfs het voorkozijn tot een niveau als ‘soort van klaar’ voorlopig. Zoals gewoonlijk bleek alles weer evenveel werk. Het gelijkmaken van het vloerniveau van links naar rechts of van voor naar achter, waarbij Bert met een slimme tactiek/techniek een hoogteverschil van minimaal 6 cm moet opvangen. Daarvoor waren gearriveerd per vrachtauto via ‘Ria van EcoBati uit België’ vloerplaten en heel veel zakken met egalisatiekorrels. Een ingenieus plan van aanpak volgde. We selecteren een klein vloeroppervlak, meten de diverse vloerhoogtes, schroeven bijbehorende stapeltjes hout opeen tot ‘maatjes’. Daarop dan lange houten latten waardoor er vakken ontstaan en dan de korrels storten. Vervolgens met een zelfgemaakte afstrijklat, per vak en per hoogte Fermacel platen schroeven en lijmen op de gevlakte korrelvakken, dat herhaal je een keer of wat en ‘klaar’ waren de vloer van de ‘bieb’ en onze slaapkamer voor verdere afwerking!

De eikenhouten trap, gemaakt door de plaatselijke timmerman, heeft ook nogal wat voeten in aarde gehad. Was het niet omdat de bestelling van minstens een half jaar geleden dateerde danwel omdat de eigenaar-timmerman en zijn vrouw en hun timmerman inmiddels meerdere keren waren komen opmeten om vervolgens half november gewapend met tekeningen  (lang na het ondertekenen van de offerte met ontwerptekeningen) ten tonele te verschijnen om te vertellen ‘dat het door ons gewenste ontwerp tot een zeer gevaarlijke trap zou leiden, welke zij niet zouden kunnen/willen maken. Wow! Echt?! Maar hij zou er voor de Kerst zijn. Toch? Nieuw gesprek, zelfde tekening, zelfde trap…eind December werd hij geplaatst. Stel geen vragen… En hij was mooooiii. En zwaaaaar. Met 6 personen werd de trap (bijna ceremonieel) naar binnen getild. Daarna met behulp van langdurig (ondersteunend?) collegiaaloverleg, geplaatst en toen nog een paar dagen afgemonteerd. Inmiddels gelakt. En ons trotse bezit.

Het pointen van de natuurstenen muren was eveneens een enorme (maar voorziene) klus, die we oorspronkelijk zelf wilden uitvoeren. Later beter leek met Sany (electricien, die weet wel hoe het moet) of Veronique (zijn vrouw, die het ook heel ‘graag’ en vaker doet) en uiteindelijk toch uitbesteed werd aan Scott (de zoon van macon-Damon en tweelingbroer van plumber Louis) en zijn macon-vriend (want het is toch echt vakwerk). De mannen kwamen en gingen, soms lange dagen, soms onverwacht korte (moest vanmorgen eerst even verschijnen op politiebureau, tussendoor winterbanden onder de auto laten zetten, wat later want verslapen, even materiaal halen) en soms helemaal niet (moeten mijn vader helpen, moeten zijn vader helpen). Maar het kwam op een gegeven moment af en het was prachtig. Nog even wat gesteggel over de rekening. (‘Hoeveel?! Maar Scott, onze façade is destijds voor de helft van dit bedrag door een ander gepoint…”Nou prima, maar dat is toch ook zeker géén gezicht’) Uiteindelijk in de minne geschikt (worden we ook steeds beter in…) en naar het schijnt iedereen tevreden.

En dan ons grootste achievement (in het opzicht van begrip tonen en geduld hebben): de plaatsing van het voorkozijn. Het was 2014 dat we tot de afspraak van levering van alle benodigde kozijnen kwamen. Tekening van Neline als technisch houvast en de ‘levenslang geldige’ offerte voor de financiële zekerheid. Echter….het daadwerkelijke bestelproces nam regelmatig enorm veel tijd in. Was het niet, het komen opmeten zelf danwel het bestellen of juist het afleveren, dan weer het plaatsen of de after-sales. Maar dit laatste kozijn…zeg maar ‘hèt’ kozijn….spande de kroon. Pascal (eigenaar van het kozijnentussenstation waar besteld wordt en die de plaatsing van de kozijnen verzorgt) hield er bijzondere strategiën op na, variërend van vertragings- tot struisvogeltactieken. Dit gedrag kwam tot uiting in ‘niet begrepen’, ‘niet geweten’, ‘echt besteld’, ‘nog niet geproduceerd’, ‘kosten enorm gestegen’, ‘aanpassingen vereist’, ‘vier werken rond xxx wordt er niet gewerkt’ en dat pas ná zeer veelvuldig aandringen op (re-)actie en het steeds nèt niet aanwezig zijn op kantoor om navraag te doen nadat emails en voicemails onbeantwoord bleven. Een wel bijzondere actie was het onaangekondigd langskomen met een vertegenwoordiger van de fabriek (oh..uh..’enchanté’) om uit de doeken te doen dat de oorspronkelijk prijzen echt niet meer houdbaar zijn na drie jaar vanwege toegenomen materiaal- en fabricagekosten en dat bij deze complexiteit van het ontwerp en en en …. Nou ‘Merci’ maar wij hebben de kozijnen bij Pascal besteld en een ‘levenslang geldige’ offerte’ dussuh… Dit gesprek -ergens in Oktober- leidde niet tot concensus maar wel weer tot tenminste maandenlange vertraging en de bekende tactieken en het oeverloos navragen en trachten te spreken met Pascal etc. Maarrrr….zoals steeds…oké deadline Kerst werd toch ook weer niet gehaald (fabriek gesloten)….het kozijn kwam er. En nee, ook niet op de datum in Februari zoals afgesproken (weersomstandigheden) maar toch….het zit erin… (en na slechts nog eens een halve dag door twee mannen aanpassen van wat gemaakte foutjes) zijn we dik tevreden!

IMG_4947

In de afgelopen periode vierden we oa Sinterklaas met de meisjes. Een echt Nederlands feest wat men hier niet kent. Frankrijk is van de Kerstman en wel ‘alleen’ op ‘onze’ eerste Kerstdag. Tegelijk is het hier wel het grootste familiefeest van het jaar. Toch knutselden we er lustig op los in de dagen naar 5 december. We werden verrast met rijmen bij de surprises; een eifeltoren, een modellenspiegel, een bubbelbad en een fles wijn. Oma Cilia had de vooruitziende blik om ons ondermeer wat strooigoed mee te geven en de chocoladeletters kwamen van John en Karin. Als je niet naar buiten zou kijken, zou je denken dat we gewoon in Aartswoud zaten. En leuker nog…dit jaar zouden we met beide families in Obdam en Hoorn ook nog SinterKerst vieren. Het werd een gezellige Kersvakantie in Nederland.

Tijdens onze afwezigheid, waren huizen geruild met Wil en Neline. Wij vermaakten ons heerlijk vanuit hun designpaleisje in Hillegom en zij genoten van de Franse eenvoud op het platteland. Teruggekeerd op 30 december maakten we er samen nog een paar gezellige dagen van. En terwijl we deze familie uitzwaaiden, kwamen Izell&Flann en Remo&Rosa juist aangereden om nog een weekje als gezin samen te zijn.  Hun kerstcadeau bestond uit een klein Frans-reisje naar Rocamadour en Toulouse. En zo geschiedde… met z’n achten reden we naar de beroemde bedevaartplaats om daar de diverse kerken te bezoeken, de zwarte madonna te bekijken en het ‘verhaal van (Roc) Amadour’ te ontdekken. In de winter bleek de plaats welhaast verlaten. Dit in tegenstelling tot de enorme drukte en doorlopende kerkdiensten die wij afgelopen zomer tijdens ons bezoek meemaakten. Nadien reisden we verder naar Toulouse om daar de studiestad van Izell te bezichtigen. In de AirB&B hadden we allemaal een bedje en pasten precies rond de samengestelde eettafel voor Paella en spelletjes. We bezochten de universiteit en campus, het centrum van de stad, liepen langs de Garonne en aten broodjes op een voor Izell bekende plek. We hadden verrassend mooi weer en zelfs de jassen konden uit. Mijn persoonlijke hoogtepunt was ons bezoek aan het spelletjescafé waar we overheerlijke chocolademelk dronken met caramel popcorn en ondertussen 30-seconds speelden. Iets te luidruchtig vrees ik…maar superspannend. Gezamelijk nodigden we Franse buren en bekenden uit voor een nieuwjaarborrelmiddag. Arme Rosa en flann….

Iedereen leek ook wel jarig deze maanden. Izell werd 21 en vierde dat zonder ouders…hoe sneu…gelukkig één keer met vriendinnen en één keer met familie en sushi. Vanuit Frankrijk natuurlijk een cadeau, hartelijke felicitatie-berichten per post en telefoon en video. Remo werd 20…net na de Kerstvakantie en ‘op weg’ naar bivak in Duitsland. Hij werd toegezongen vanuit Frankrijk, ging uiteten met vrienden en een weekendje naar Amsterdam met Rosa. Onverwachts werd de 12e verjaardag van Terra in Duitsland (nabij de Klinik) gevierd en de 14e van Lynde in Nederhorst den Berg (nabij het Militair hospitaal en het revalidatiecentrum). De meiden hadden kaartjes en cadeautjes van ‘Jan en alleman’ en gingen met Izell een zaterdagmiddag ter verwen naar YurtLife in Zaandam. Mmmm….

En als onverwachte klap op de vuurpijl was het verrassingsfeestje tgv Bert zijn (aankomende) 50ste verjaardag, georganiseerd door Izell, Remo, oma’s, opa, Ank en Sjaak. Als complete verrassing liep Bert op zondag 18 februari een feestelijke middag tegemoet. Zijn mooiste cadeau bleek het samenzijn met al díe mensen, die (vaak al zoveel jaren) in ons leven ‘meelopen’ en waarmee ontzettend veel gedeeld is. Een plotseling besef van die rijkdom en de bereidheid om nog meer voor elkaar te mogen betekenen in de toekomst, gaf deze middag een emotionele lading.

IMG-20180220-WA0012

Juist weer verdrietig waren we toen poes Izell op een ochtend haar drie verse kittens leek te hebben verlaten. Ze was na een nachtelijke jachtsessie niet thuisgekomen. Helaas vonden we haar met slechts één beet aan haar achterpoot, dood langs de weg achter de grange. Het vermoeden is dat zij is opgepakt door een Dame Blanche (groot uil type), die bij het opstijgen om de grange over te vliegen, haar heeft moeten laten vallen. Het geluid dat deze vogel maakt hadden we juist de eerdere nachten gehoord. Deze moet in de slanke witte Izell haar (ongewone) prooi gezien hebben. De kittens maken het goed. Twee van hen vertrokken naar Andijk en Nina maakt hier (samen met Lizzy uit eerdere worp van Izell en buurtkat Ricky) de boel onveilig.

IMG_20171019_064858

Een heel ander emotioneel moment was het afgeven van de volmacht en later het ontvangen van een foto van de ondertekening van de verkoop van de boerderij….. Met heel veel warmte in ons hart blijven wij steeds weer terugdenken aan de mooiste 10 jaren van ons leven, die rond Stichting JonkersZorg (2007-2016/2018). En tegelijk volop vertrouwend op het team van medewerkers en vrijwilligers en de leiding door Angelique en Rene.

IMG-20180102-WA0002

 

 

 

Maar een heel ècht dieptepunt vormde het ernstige ongeluk dat Remo 2 februari overkwam. Godzijdank gaat het inmiddels beter met hem. Hij is positief en werkt hard aan herstel.

IMG-20180207-WA0023