5 September-17 november 2019

IMG-20190903-WA0002‘Tis hier om de hoek..dus onvermijdelijk.

 Ook wij volgen Martien en Chateau Meiland!’

Najaarsbezoek en  uitjes Deze laatste maanden kregen we bezoek van Merel en Mark en Oma Cilia en Karin (van John) oa vanwege mijn verjaardag. Daarna nog gezellig een klein weekje van Samantha. Visite stimuleert òns ook weer om activiteiten te ondernemen. Zo bezochten we Cologne la Rouge, Rocamadour, Chateau Chabrol en gingen we lekker warm lunchen in de stad van Limoges. Er werd een heerlijke etappe richting Thivier gewandeld met de Diane als taxi terug. Toevallig was het een hele mooie dag tussen heel veel regen door dus dat was echt genieten. We plukten appels, bakten taart, maakten er appelmoes van en zochten (toen nog tevergeefs) naar ceps. We ontdekten een vrij-Franse tearoom met heel veel keus, een authentieke aanpak en overheerlijke macarons. We speelden -succes verzekerd- ’30 seconds’ en Merel en Mark gingen kanoën, Terra mocht mee.

Helemaal uniek, fietsten Bert en ik met z’n tweeën naar een feestelijke markt in Dournezac. Iets over chataigniers als thema, verkoop van onbetaalbare nougat, allerlei producten gemaakt van kastanjes (likeur, brood, soep), mooie grote ceps (10-20euro/kg), een grilplaat eettent (boudin, andouilette, entrecote op stokbrood), nog drukkerbezochte drankbar en een blaaskapel van doedelzakkers. We kwamen zowaar ‘bekenden’ tegen, vanaf de manege. Ook bezochten we deze maanden een aantal keer de kringloopwinkel (hier beter bekend als het duurder klinkende Brocante). We slaagden voor een deel van de gewenste plantenpotten. Èn onverwacht stuitten we op een nieuwe douche-/po-stoel voor €5! Dat kun je toch niet laten staan. je weet immers maar nooit….

Flora en fauna Ondanks dat de herfst met rasse schreden zijn intrede doet, viel er nog genoeg te oogsten. Naast de diverse soorten appels, pruimen en vijgen die gemakkelijk mee te nemen zijn bij een rondje met de honden, leerde met name Bert, steeds beter om Ceps en andere eetbare paddenstoelen te vinden. Dan was er nog de vracht aan pompoenen en courgettes van de tuin en in veel mindere mate tomaten en piepkleine aardappeltjes. Uiteraard aten we kastanjes…gekookt, gepoft en ingemaakt. De tomaten vormden samen met de courgettes werkelijk uitstekende pastasaus. Minder enthousiast was ik over de ingelegde courgettes tot augurk maar goed ook daarvan potten vol in de kelder. Het appelsap is dan weer wel overheerlijk. Alles supergezond en dat maakt sws een hoop goed.

Shaffy wordt oud maar niet minder lief en zelfs Myla trekt bij. De ontelbare katten geven elke dag weer een ander beeld…ze zijn of kwijt of glippen ineens juist het (verboden) huis in, jengelen midden in de nacht voor de deur omdat ze honger hebben of zijn nergens te bekennen wanneer Myla hun bak leeg eet, krijgen opeens kleintjes – ondanks de pil- die dan ook weer verdwijnen of voor dood achtergelaten worden, Heel apart.

Onze ‘stoeterij’ bestaat nog steeds uit Lynde’s lieveling Cht’ipoon. Ze volgen met plezier de lessen, maken buitenritten en doen aan springwedstrijden. Minder succesvol was onze omgang met Anis, de Marens. Hoe het precies zat, vertelt het verhaal niet maar de klik ontbrak. Gelukkig vonden we (met winst) een nieuwe eigenaresse die ons na een paar weken liet weten dat Anis voor haar het liefste paardje ‘ever’ was. Zelf zochten we heel serieus naar een alternatief voor Terra. Het werd via leboncoin een ‘tres gentil hongre’ met de naam Dodo (van Don Juan). En dat is hij. Supergroot maar even ‘proche’. We zijn weer compleet. Eind goed, al goed….

Gedoe Een blog zonder verslag over ‘gedoe’  zou geen blog zijn. Gelukkig werden we ook deze maanden niet gespaard door de Franse bureaucratie. Zo was daar onze poging de paardenkar over te zetten op een Frans kenteken. Via via werd duidelijk dat er ergens heel ver weg in het departement een garage moet zitten die de bijbehorende keuring mag uitvoeren. Die moet dan gezocht, gevonden en heeft na lange tijd een plaatsje in de ohzo drukke planning. Bert brengt de kar, 3 uur rijden. De firma kijkt. Heeft op- en aanmerkingen. Is kar niet meer waard. Maar ook geen onderdelen beschikbaar. Bert kan kar weer (heel ver weg dus) ophalen. Niets aan gedaan. Wel goedgekeurd. Betaald. Maar remmen werken dus niet (?). Die blijken op de terugweg wel gewoon te functioneren. En dan is het nu afwachten tot een oproep van een opvolgend buro in Limoges waar de aanvraag verder wordt afgehandeld. Maar of en wanneer…. Even geduld aub. Maar goed, nu we dat ongeveer weten…even snel de motor overzetten op een Frans kenteken? Nee, dat gaat dan weer héél anders. Hoe? Ja nou…de mevrouw van de assurance weet het eigenlijk niet of ongeveer ongeveer. BMW Europa heeft waarschijnlijk ook wel een idee. Na heel wat mailverkeer en het uitwisselen van diverse foto’s van onderdelen en nummers en misverstanden oplossend…jawel…half jaar later…een positief bericht van BMW. Nu op naar de assurance..en wie weet… Even geduld aub.  Verder wilden we graag kinderbijslag voor de meiden. Na veel 5en en 6en wist Nederland het zeker. Bij hen hadden we het onterecht aangevraagd en ook onterecht gekregen totdat ze het per 2018 stopzette. Immers, we wonen in Fr maar ik werk in NL… lastig lastig. Nee, ze waren eruit…toch onterecht. Terugbetalen en zelfs boetes dreigden, bezwaar maken, bellen enzovoort. Al met al..ondanks werk in NL…geen recht. Op naar de Franse CAF. Dat gaat online. Erg onFrans en nog erg onHandiger. Want alle gevraagde gegevens zijn gebaseerd op het Franse systeem terwijl wij alleen over Nederlandse gegevens beschikken en de cijfertjes dus niet in de hokje passen. Bericht achterlaten, (niet) teruggebeld worden, (niet) begrepen, (niet) met een oplossing komen. Helaas, u werkt niet in Frankrijk (verhuur en verbouw tellen niet) dus geen kinderbijslag in Fr. Oh, maar in Nederland zeggen ze het precies andersom. Nu is er een Europese afspraak dat het niet uitmaakt wie er uiteindelijk betaalt maar de inwoner heeft recht op Kinderbijslag. Nou, dat klopt wel hoor. Maar toch hebben zowel NL als Fr liever dat de ander het betaalt. Logisch!? Dan online nog maar eens om een telefonische afspraak vragen. wel/niet doorgekomen maar wel/niet begrepen. Komt bericht dat we worden teruggebeld door een technisch specialist, die het dan toch ook weer niet kan regelen. Dan maar een onmogelijke persoonlijke afspraak op kantoor van de CAF. Bleek toch mogelijk. Bert heen èn…jawel…paar weken wachten….gefixt. Geld ontvangen. Nederland niet tot boete gekomen want zo onterecht bleek het toch ook allemaal niet. Ongeveer even jammer is de aankondiging dat ons terras te ver richting de weg reikt. Volgens onze ‘kadaster’tekeningen en de notaris gaat het om òns terrein, maar een langsrijdende ambtenaar heeft tegen Lynde gezegd dat dat niet klopt en dat de directeur van het bureau in September langskomt om het haar vader duidelijk te maken. Nog niemand gezien…tis half November nu. In afwachting van de uitkomst, wachten we ook nog op een antwoord van de Maire op ons verzoek uit 2016 om de bestemming van het landje tegenover te wijzigen. We zouden daar graag een woonwagen of klein zelfvoorzienend vakantiehuisje plaatsen. Leek ons leuk om te verhuren. Het upgraden van het agrarische landje zou ook de waarde flink verhogen. Nu ruim 3 jaar later beginnen we ons toch zorgen te maken. Het schijnt dat de regelgeving aangescherpt gaat worden per 1-1-2020. We hebben en beetje haast. Diverse brief-, mail-wisseling en bezoeken aan het Gemeentehuis later…hebben we gewoon niks geen reactie. Iedereen hoort aan, belooft het uit te zoeken, bij ons terug te komen maar elke vorm van reageren blijft uit. We hebben nog 6 weken…  Passief afwachten went slecht. Hier zit het in het bloed, lijkt wel. Zo wilde ik graag een afspraak maken in het ziekenhuis. De assistente aan de telefoon verstond me zodanig niet dat ze me verzocht de vraag te mailen. Voorts verstond ik haar zodanig niet dat het me 10 foutmeldingen opleverde voordat het bericht daadwerkelijk verzonden was. Na geen reactie, belden we 2 weken weer op. Jonker…oja..afspraak gemaakt hoor…over 3 maanden op 15 januari…nee kan echt niet eerder. Brief in huis met daarop de door hen bepaalde datum. Paar dagen later brief 2; we hebben de datum verlaat naar…. Weer twee weken later, brief 3; we hebben de datum verder verlaat naar…. Dus we moeten maar flink oefenen op passief afwachten, anders hebben we hier serieus geen leven.

De verhuurperikelen. De verhuur dit jaar is eigenlijk best aardig geweest. Een groot aantal pelgrims (inclusief hospitalero’s van opa Rem zijn lobby) hebben ons dit jaar weten te vinden. Ook hebben we diverse keren ons huis, gite en appartement verhuurd via Airbnb. Superhandig, betaling loopt via hen, annuleren kan alleen tegen kosten en ook ben je ervan verzekerd dat de mensen die komen de boel netjes achterlaten omdat we hebben aangegeven alleen “bekende’ huurders van Airbnb te maken willen hebben.

Wat helemaal mooi is, is dat de plaatselijke dierenarts onze gite heeft gehuurd voor 4 maanden voor zijn stagelopers,… dus dat is helemaal top zo in het laagseizoen.

Sinds kort zijn we aangesloten bij een netwerk van verhuurders rondom een prachtige wandeltocht van 200 km door onze regio, voor paarden, fietsers en wandelaars….  Nog geen gasten maar 05 december de eerste bijeenkomst.

Per December worden we opgenomen in het nieuwe boekje van “Miam Miam Do Do” wat door alle Franse wandelaars wordt gebruikt die de Camino lopen,.. voor volgend jaar verwachten we daar dus extra wandelaars door te ontvangen.

De familie ‘update’ In Nederland loopt Izell prima in de pas van haar studie Interculturele communicatie aan de UvU. Erg leuk was de mogelijkheid om bij Océ van ome Erik een groepsopdracht uit te voeren. Remo lijkt uiteindelijk per februari a.s. ‘goed’ te vertrekken bij Defensie en is inmiddels voortvarend begonnen met International Business and Management in Amsterdam. Af ten toe klust hij met Ome Ron aan de nieuwe zolder in Hauwert. Rosa vierde haar 22e verjaardag. Terra vierde Halloween met vriendinnen in Châlus en gaat weer erg goed op school. Lynde ontving haar college-diploma en went langzaam aan het internaat-leven in Limoges. Hoewel de middennachtelijke brandoefening (4.00 met hele klas op straat) en zeker de herhaling op een christelijker uur maar dan weer terwijl zij haar gezicht net in masker had, duidelijk minder gewaardeerd werden. Zij genoot wel enorm van haar modellentrip naar Parijs. die nog bijna in gevaar kwam doordat ze de vrijdag voor vertrek met gym ten val kwam en via ehbo in mitella thuis….

extra aandacht… voor twee van onze familieleden die deze periode in de prijzen vielen; Sytske won een ‘lees op een unieke plek tijdens je zomervakantie’-wedstrijd met een foto in ons zwembad. en van Rikus werden heuse eigen voetbalplaatjes uitgegeven door de plaatselijke supermarkt. Toppers. Ons ontgaat hier weinig…

Nou zoals jullie kunnen zien en lezen hebben we het nog steeds lekker bedrijvig en ook goed naar het zin. Snel de wintermaanden door en weer op voor een prachtig nieuw seizoen !

Juli-September 2019

IMG_7194Hoe ouder……hoe gekker!?                                                            barcelona, 2019

Visite, vakantie en heel veel lange volle eettafels vormden de rode draad door de afgelopen maanden.

Juli trapten we af met een werkbezoek van Opa Rem. Onder zijn bezielende leiding werd er vooral heel veel tuinwerk gedaan. De wijngaard en de moestuin ontdoen van kniehoog onkruid en daarnaast veel opruimklussen. Hoogtepunt vormde het verder afwerken van de veranda. Het was ordinair gezegd ‘blafheet’ wat wel enige uitval tot gevolg had. Maar al met…prima week. Niet in de laatste plaats door het bijwonen van de halve finale damesvoetbal in Lyon. Wat werd er genoten…in het stadion door de ‘echte voetballiefhebbers’ maar ook thuis op de bank door Izell, Terra en mij.

We vervolgden met een bezoek aan Parijs. Bert aan het roer, Izell (die een paar dagen eerder al per trein was komen aanreizen), Lynde, Terra, Frederique, opa Rem en ik aan boord… met de auto richting het appartement van de familie Dugas. Alhier zouden Opa en de kinderen een nachtje doorbrengen voordat Opa de trein nam naar Nederland en Lynde voor FordModels met ‘collega’ Jade aan de slag zou. De aankomstdag konden we onder aanvoering van Frederique prima benutten om een klein rondje Parijs te maken. In sneltreinvaart bezochten we de afgebrande Notre dame, liepen door Franse straatjes met straatvermaak, nuttigden een franse lunch, het lekkerste ijs van Parijs en keken ‘savonds naar de voetbalfinale. Een superdag (behalve het verliezen van de wedstrijd). sMorgens is opa naar de trein begeleid, daar Lynde afgezet en vervolgens hebben Izell en Terra Parijs en Versailles ‘onveilig’ gemaakt vanuit het leen-appartement van onze buren. De laatste dag is Lynde weer aangesloten en zijn de dames naar EuroDisney geweest. Hoe beter kun je je vakantie beginnen?

Kapster Sanne met haar gezin kwamen via een kleine omweg langs Le lac om Terra voor een paar campingnachtjes op te halen. We lunchten, praatten bij, de meiden namen een snelle duik…. en Terra kwam ‘bloid’ terug.

En dat waren niet de enige vriendinnen. BFF Bente maakte dit jaar een reis naar Brazilië met het gezin, dus dat lukte even niet. Hopelijk zien de meiden elkaar alsnog ergens later dit jaar. Maar heel blij waren we met de komst van Marisha en Joanne. Alletwee gebracht door hun ouders die ook even kort te gast waren. We bezochten de ateliers van locale kunstenaars die voor het hoogseizoen in Chalus zijn ondergebracht en hadden de primeur van het bekijken van Chateau Chabrol waar Richard Coeur de Lyon tot zijn einde kwam….van donjon tot keukenkelder…..boven verwachting…beiden.  We bezochten marktjes, aten aan lange tafels heel Frans en reden paard.

Ook de kinderen met aanhang waren op bezoek. Maar hen noemen we niet echt visite. Hoewel Izell, vriendin Lisette had uitgenodigd, wat een kennismaking betekende. Met de grote groep hebben we een heerlijke middag gekanood, een porseleinmuseum bezocht, uiteraard een keertje Hotel de Frans (op uitnodiging van de kinderen), taartjes gegeten in Châlus en kennisgemaakt met de veganistische keuken (matig succes)… en ook nu werd er volop paardgereden.

IMG_20190807_185827198

We brachten  weer veel tijd door met de famlie Dugas. Bijna dagelijks bezocht Terra de kleine Siméon voor het badderen, soms mochten we mee. Noah kwam een nachtje logeren met patat en tomaat, en als klap op de vuurpijl kregen we tijdens een officiële apéro te horen dat Canelle zwanger is. De professeur en zijn vrouw Michelle verrasten ons met de kaarsje die zij speciaal voor ons hadden laten aansteken in Krakau. Ook boden zij ons de DVD van Het meisje met de parel aan.

IMG-20190718-WA0004

Remo en Rosa namen de logeetjes, in de Kia, weer mee naar Nederland. Ron, Linda, Sietske en Hidde liepen ze net mis. Maar ook met hen was het heel leuk. Vooral de paarden en het zwembad boden veel vermaak. Het bleef heerlijk weer en we aten veelvuldig in de veranda waaronder volgens goed gebruik zelfgemaakte pizza’s en hamburgers op de BBQ. Hidde op de tractor vond ik zelf wel een heel speciaal plaatje…

 

Wil en Neline, Roos en Wout kwamen op weg vanuit Baskenland een paar nachtjes langs. Zij kookten (zoals we dat van ze gewend zijn) een overheerlijke maaltijd voor ons. En net als vele anderen bezochten zij Oradour sur Glane. Dat blijft toch enorm indrukwekkend.

Verder kwamen de ouders van Izell haar vriendin Simone een middagje voor de lunch, Karin (van de boerderij) en Piet verrasten ons met een ‘lading’ hagelslag en overjarige kaas voor Bert. Dan waren daar nog neef Frank en Maarten met de kinderen, Familie van Nieuwenhuizen op de koffie en Carien (oud-collega in meervoud) met haar gezin…allen op doorreis naar vakantiebestemmingen. Met iedereen was het even leuk en toch heel anders. Er is veel gepraat, geluisterd, gewandeld, gereden, gespeeld, gegeten en gedronken en weer uitgezwaaid….

 

IMG_20190830_120706

Ook waren er tussen maart en september volop pelgrims en AIRBNB gasten. De echte wandelaars voor 1 nachtje, doodmoe en hongerig, zij aten mee, al dan niet tussen de visite in. De (betalende) doorreizigers besliepen voornamelijk de bedden en vertrokken weer op tijd. In beide gevallen bestond het werk uit schoonmaak en de was na vertrek. Gelukkig veel positieve recensies en toch wel enige omzet….. HET BEGIN IS ER!

Inmiddels doet de moestuin het aardig en eten we geregeld tomaten, pompoen, courgette en meloen uit eigen tuin. Dit jaar dan weer ineens geen bieten terwijl we daar vorig jaar in om kwamen. De aardappeloogst kon niet gered van de Doriflor. Daarentegen is er al volop gewekt en jam gemaakt uit andermans tuin.

En als ik dan niks en niemand vergeten ben….zijn we nu in afwachting van de seizoensafsluiters Oma Cilia en Karin van John… Hoewel Samantha (MCA) de eerste week van Oktober alweer ‘staat gepland’, nadat ik 10 dagen in Nederland ben geweest voor werk. We maken dit jaar gewoon een doorstart…

De dames inmiddels alweer op school… Terra blij met een klas met vriendinnen maar minder blij met alle nieuwe en strengere regels van het college. En Lynde is verhuisd naar het internaat van Lycee Renoir in Limoges. Das nog even heel spannend allemaal maar de eerste indruk is positief…we gaan het zien.

Speciaal woord van Dank aan Izell (met vakantiebaan als helpende in het verpleeghuis van Chalus), Lynde en Terra die hier het fort bewaakten terwijl Bert en ik een uitstapje maakten naar Barcelona. Wat hebben we genoten van de Sagrada familia (die van binnen echt bijna af is), Bellegarde van Gaudi, Montserrat met z’n zwarte Madonna en de kunst van Dalì.

 

Mei-Juni 2019

DSC_8977

Terwijl het pelgrimsseizoen juist in volle gang raakt, springen Lynde en Chtipoon de laatste concours, is de voetbalcompetitie bijna ten einde en maakt de dagelijkse ‘schoollast’ plaats voor uitzicht op een hele lange heeerlijke zomervakantie…..

 

De 70 pelgrims die we tot nu toe mochten ontvangen, waren op zijn minst kleurrijk en divers te noemen. We zagen mensen uit Frankrijk, Nederland, België, Duitsland, Portugal, Spanje, Canada, Amerika en Oostenrijk. De meesten pelgrimeerden alleen, sommigen liepen samen, vanaf thuis of juist ergens onderweg een vertrekpunt en/of gezelschap gevonden, leeftijden varieerden van 16 (met chaperonne) tot 80. Motieven waren eveneens extreem uiteenlopend, waarbij ‘het tot jezelf komen’ en ‘het op een kruispunt in je leven staan en antwoorden zoeken’ toch wel de boventoon voerden. Hoewel ‘houd gewoon van de rust en de cadans van wandelen’ en ‘de sportieve uitdaging’ ook veel gehoord werden. Vaak wordt er 1 nachtje gebleven maar soms wordt er om vervoer gevraagd; van voorgaande plaatsen naar onze herberg of juist vanaf onze herberg naar verderop. Of ook wel enkele etappes verder vanwege lichamelijk ongemak of gepland familiebezoek. Uitzonderlijk was het Oostenrijkse (oudere) echtpaar dat wel 3 nachtjes bleef en uiteindelijk in Périgeux werd afgezet. Of de meneer uit West-Friesland die met zijn zus en echtgenote (die met de auto uit Nederland op bezoek waren) ook 3 nachtjes te gast was. Later werden we verrast door de overnachting door Bert en Hermien uit Hoogwoud, op doorreis. We kookten uiteraard ook 70 x een 3-gangen maaltijd. En hielden rekening met vegetariërs, met en zonder vis, veganisten, intoleranties voor lactose en gluten, allergieën voor paprika en grapefruit, behoefte aan koolhydraat-arm en het niet houden van rode bieten en salade. En met veel genoegen zullen de naar verwachting overige 50 pelgrims met evenveel aandacht ontvangen. Nieuw dit seizoen waren de hospitaleros. De Nederlandse vrijwilligers (veelal mannen) die op heen- en terugweg naar de herberg van Roncesvalles bij ons een opsteekplek vinden.

Met haar 6-jarige “hongre” Ch’tipoon haalde Lynde bij juf Chloé, Galop 1 tm 4. En kon ze zich nog net inschrijven voor de laatste drie springconcours. Wat een belevenis is dat zeg. Natuurlijk beetje ver, en beetje vroeg, alles Frans en allebei voorbereid en ‘netjes in het pak’. En heel veel zenuwen… Hoe is de bak, de obstakels, het weer, het publiek, de andere deelnemers…. Maar ohzo leuk voor die twee. Terra’s vertrouwen begint ook terug te komen en de lessen en ritjes met Merens Anis gaan steeds beter. Bij Bert geen enkel gebrek aan wat dan ook…hij rijdt op beiden alsof hij nooit anders gedaan heeft.

IMG_20190615_180527

Het voetbalseizoen had ook ontzettend veel voeten in de aarde gehad. Een hoop gedoe op niks af maar gelukkig kunnen we er nu netjes aan het einde van het seizoen, na 3 jaar een streep onder zetten. Als niemand komt trainen, de wedstrijden vaker niet dan wel doorgaan, steevast op grote afstand zijn, je hele zaterdag in beslag nemen en de trainer best wel veel commentaar heeft en eigenlijk elke scheidsrechter onterecht affluit omdat linksachter Lynde haar slungelige armen niet onder controle heeft en het dan van ver lijkt dat ze naar de bal of de tegenstander zwaait, resulterend in penalties of gevaarlijke vrije trappen tegen….. Toch kampioen geworden en bij het kampioenstoernooi in Limoges de 5e plaats. En nu gevraagd voor het hoofdelftal DAMES 1…. maar nee, ‘Non, merci’, hoewel ze er toch nog over nadenkt.

Er kwam (on-)gevraagd HOOGbezoek. Zo was daar de Maire met zijn lieftallige assistente. En ohoh, wat waren ze blij met ons. Ze willen zich meer gaan toeleggen op de pelgrims naar Santiago. Er komt een grote fontein middenin het dorp die uit een zandstenen jacobsschelp bestaat. Hieraan wordt op dit moment de laatste hand gelegd door een plaatselijke kunstenaar in het laaggelegen Chateau Chabrol. Het dorpsplein is pas geleden ook al opgeknapt en het lijkt er (helaas voor ons) op dat er daar nog een herberg/hotel bij komt. Van de huidige twee hadden we qua prijs en kwaliteit niets te vrezen. We gaan het zien. Ander groot nieuws waarmee de burgervader ons kwam verblijden is de aankoop van het hogergelegen Chateaux Maulmont door een ‘vrai Chalusien’ met zijn Italiaanse partner. Zij restaureren het kasteel en stellen het open ter bezichtiging. Hier is iedereen ontzettend blij mee. Het kasteel is nog eigendom geweest van Richard Coeur de Lyon ( Richard van Leeuwenhart) en er doen talloze legendarische verhalen de ronde. Het schijnt dat Queen Elisabeth de huidige eigenaren zelfs met haar felicitaties heeft aangeschreven.

En alsof dat allemaal nog niet indrukwekkend genoeg was, stond hier plots een (zelfbenoemde) historicus voor de deur. Deze meneer die ceremonieel voorzitter is van de Historische vereniging van Châlus, kwam ons diverse foto- en foldermateriaal bezorgen en vertelde daarbij uitbundig over (alweer) Richard Leeuwenhart en Lawrence van Arabië en dat de grootste paardenmarkt van Frankrijk hier jaarlijks plaatsvond en Lodewijk XIV zijn paarden er kocht. De vereniging stelt zich ten doel om het Historisch erfgoed van Châlus te promoten. So far, so good. Of we de link naar de vereniging op onze website willen plaatsen en de foto’s kunnen ingelijst in de gang opgehangen worden. Ook weer prima.

Heel belangrijk voor ons was (ook) de audit door Emmanuelle Bonnet, chargée de mission Programme européen Leader et politique touristique (oui oui) naar de handicap-vriendelijkheid van ons appartement. Geslaagd!

Op school doen de dames het goed. Er wordt elke dag echt gewerkt aan het huiswerk, we proberen niks te vergeten en volgen de vorderingen op de voet. Helaas, voor ons mogen we steeds minder helpen (bemoeien) maar kennelijk is dat ook niet meer nodig want Terra kreeg opnieuw een “felicitation” vanwege haar gemiddelde cijfer 17,5 (van 20). En Lynde behaalde 370 punten van de 400 die er dit jaar te halen waren met de gewone toetsen en de tentamens en waarop straks nog een aanvullend deel 2 komt vanuit de eindexamens en haar mondeling. In totaal gaat het om 800 punten, die de toegang tot vervolgonderwijs bepalen. Beide dames deden mee met de nationale taaltest DELF en behaalden niveau B1. Daarnaast was er voor Lynde de toelatingstest voor het Lycee in Limoges, section International, voor volgend jaar. Nee, ze hebben zich lang niet verveeld dit schooljaar. Nog 2 weken te gaan……

img_20190613_204145

Verder vonden we een klein katje dat door de moederpoes was verlaten en probeerden we het op te lappen met imitatiemoedermelk die we op zondag bij de dierenarts wisten te ritselen en een warme lamp die eigenlijk bedoeld is voor de kuikens (mocht het met de eieren eindelijk weer eens lukken). Daarnaast nachtdiensten om buikje te masseren en kruik te verversen. Wat een schatje. Het mocht niet baten….

Bert had zijn handen vol aan het aanleggen van de wijngaard. Gelukkig was opa Rem weer eens naar ons Zuiden getogen om ons flink te helpen. En daarop volgde het onderhoud…immers het weer schommelt per dag tussen hete zon naar natte regen….en het onkruid groeit in ‘no time’ huizenhoog. Dat geldt ook voor de moestuin en waar de doriflors (Coloradokever) de aardappelplanten maar niet met rust willen laten. Elke dag 1 voor 1 uit de planten halen en permanent onschadelijk maken. Maar ook het grindpad dat met zoveel beleid is aangelegd door het hele gezin met Kerst, vroeg aandacht. De stabilisatiematten (aangeraden door de leverancier, speciaal voor onze situatie van oplopend pad) bleken veel te zwak voor onze situatie van oplopend pad. Elke keer dat een auto het pad op- of afrijdt, beschadigen de matten en inmiddels liggen er ongeveer evenveel plastic deeltjes als dat er grind ligt. Vele mails en telefoontjes later, is de leverancier en zelfs de producent gekomen. Ja hoor, veel te zwak. Nog weer vele mails en telefoontjes later lijkt het erop dat ons meer geschikte matten worden geleverd. Maar nu is nog even de vraag…wie gaat het grind verwijderen, de matten neerleggen en het grind opnieuw storten. Het is voorlopig nog geen kerst….

Toen ineens werd het zwembad neon-groen. Nou, soort van ineens…want er ging een reeks van chemische experimenten aan vooraf…Ph te laag, Chloor te hoog, Waterstofperoxide erbij, toch …..zuur teveel of was het nou te weinig. Enige oplossing, helft van het water vervangen. Internet weet alles… Maar water nog steeds groen.  Of weet Internet toch niet alles….Beter langs de weg. Bert vond daar weer meerdere kozijnen en luiken, achter bij de kozijnenboer en de bouwmarkt.
‘Tout gratuit!’ en heel geschikt om de veranda mee dicht te zetten en zodoende lekkage in de kelder door inregenen te voorkomen.

IMG_20190619_164632

En hopelijk om de herberg op te sieren met authentieke houten luiken.  Bert kreeg ook nog een klein ongelukje . Ruzie tussen een metalen balk en zijn hoofd….de balk won..

Ook hielp Bert buurvrouwen Ida en Odette bij de haantjesslacht, zo nu en dan boerbuurman Christiaan met het verplaatsen van de koeien en onderhoud hij heel actief contact met de boerendebroer Jeaneau, Lyonnaises Professeur en Michelle alsook ‘good old’ Famille Dugas.

Misschien is het de taal maar er zijn ook nog altijd dingen die we maar niet (goed) gedaan krijgen. Zoals het aanschaffen van een bril of lenzen.  Ik heb er eerder over geschreven. De zeldzaamheid van oogmeters, dwz oogmeters die door de staat worden erkend waardoor hun meting tot een voorschrift van een verzekerde bril leidt. Dat de wachttijd van een jaar geen uitzondering is en dat je er tot tenminste Limoges voor moet rijden etc.  En dat we daardoor vorig jaar de bril en lenzen maar gewoon in Nederland hadden laten aanmeten en ze achteraf nog deels konden declareren. Echter, ondertussen hadden we de wachttijd netjes uitgezeten. Lynde mocht komen bij de opthomoloque. De oost-europese dame beheerste een Frans dat ons niet bekend was waardoor de communicatie alsnog lastig werd. En nee, zij zag de achteruitgang die in Nederland al was vastgesteld niet. Maar er zat wel een ontsteking. Gewapend met 2 zalven en druppels keerden we huiswaarts en twee weken later weer heen… Oh toch wel een slechte score. Oeps. Ach. Met de meting naar de opticienwinkel in het dorp. Een briefje van de huisarts? Nee joh…wachttijd, meting, opthomoloque… Of toch wel. Ja hoor, er is nóg een briefje nodig. De huisarts als vanouds met vakantie. De assistente reageert niet op mail of voicemail maar neemt ook niet op en is afwezig. Wanneer er dan eindelijk contact is, denkt ze niet dat ze een briefje voor lenzen kan regelen. Paar pogingen later, toch een briefje. En jawel…voor 1 paar dag-lenzen… ‘Nondejuuuuu!’

En zo kan ik nog een pagina volschrijven over de zuurverkregen dyslexieverklaring van Lynde en het alsnog niet opvolgen van de aanpassingen aan toetsen, de conrector die toegaf dat het bij het eerste Brevet niet is gelukt, de tweede corrector van haar tweede Brevet aangaf dat Lynde verkeerd beoordeeld is geworden, dat ze wel meer tijd heeft gekregen en in een aparte zaal zat (met een jongen die voor hem aangepaste teksten hardop voorgelezen krijgt) en nu ‘fingers crossed’ voor het eindexamen. Maar ook iets eenvoudigs als de hoefsmid. Ofwel je vindt hem niet of hij neemt niet op, reageert niet, komt niet of hij komt wel en de ijzers liggen er na een paar dagen alweer af. Uhm…de belasting…geloof dat niemand weet, wie, wat, waar, hoeveel en aan wie moet betalen. Het verhuren van de herbergbedden…we geven het op en er gaan sociale lasten af….maar verder? En dan mijn werk in Nederland (elke 6 weken, een week bij De Regenboog in Dronten) waar geef je dat op? BTW? Inkomstenbelasting? Dit gaat nog heel wat voeten in de aarde krijgen. Vrees ik.

Nog ff leuk was mijn taalweek nabij Toulouse bij de Nederlands-Franse Marianne. Zes dagen Frans gesproken (thuis helaas toch meteen weer gestaakt) en geleerd hoe je pasta en flan kan maken, wijngaarden bezocht, warme lunch genuttigd en vooral ook veel goede ideeën opgedaan om mezelf verder te bekwamen in het Frans. Iets dat ontzettend hard nodig is. Zo lees ik nu de leesboekjes van het college en volgen we de serie 10pourCent op Netflix. Het begin is er.

 

BTW superleuk dat jullie er waren (ondanks dat ik niet thuis was…), Cees en Anneke!

IMG_20190607_124055

Februari-April 2019

En ook hier werd het voorjaar…

IMG_20190425_202907

Weliswaar via de winter maar ohoh wat deden we weinig. Niet omdat het allemaal niet enerverend was perse maar gelukkig is het toch  ineens alweer begin Mei.

De wintermaanden bestonden vooral uit koud en nat en ongezellig weer waardoor buitenklussen eigenlijk onmogelijk was. We kwamen soms überhaupt amper buiten omdat er gewoonweg niks aan was. De honden (Myla en Shaffy), katten (Rikkie, Lizzy, Bente en 2 naamlozen), kippen en paarden (Chti poon en Anais) dwingen ons dan nog tot enige fysieke arbeid in de buitenlucht maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Ternauwernood aan een depressie ontsnapt…. door….

Verjaardagen

 

We vierden er een paar zo in die eerste maanden. Izell was 10 december al 22 geworden. Remo volgende op 20 januari met 21. Terra de 7e februari werd 13 en Lynde 10 dagen later, 15 jaar. Iedereen officieel tenminste puber nu… ‘Omdat we zelf niet door de brievenbus passen’ sturen we getrouw kaartjes en kadootjes, zingen we bij het opstaan en checken we de hele dag de actualiteit. Voor de verjaardag van Terra vierden we hier en France een live feestje. Ome Ron en oma Cilia kwamen er – als verrassing- zelfs voor naar Le lac. Haalden Terra uit school waarvan zij ontzettend schrok, hingen slingers op, aten 3 chocoladetaart van de bakker, kochten een kado (een polaroid direct klaar cameraatje) en deden spelletjes. Een paar dagen later hadden we een tafel vol met Franse vriendinnen en gingen we naar het ijsbaantje in Limoges.

De verjaardag van Lynde viel precies in de Februari-vakantie dus dat werd een Nederlandse partij in Haarlem. Bij gelegenheid kwam het gezin van oma Cilia samen voor een high tea in Hoorn waar beide dames alsnog even jarig waren. En alsof dat nog niet genoeg was, genoten we met z’n achten een social deal  High tea (alweer!) in Haarlem nadat we flink gewandeld hadden in de prachtige Kennemer duinen. Halverwege maart werd Bert alweer 50+. En gelukkig wordt elke verjaardag  nog steeds opgeleukt met kaartjes, kadootjes en berichtjes vanuit Nederland. Merci!

All-focus

Visite

Ondanks het deprimerende weer, hadden we hele gezellige dagen met onze visite. Deze keer ontvingen we Tom en Trudie die voor 3 nachtjes helemaal 1500 km vanuit Oostenrijk gereden waren. De dagen werden nuttig besteed met een stadsbezoek aan Limoges, lekker eten bij een nieuw ontdekt Menu du jour restaurant (hoewel Tom en Bert zich niet aan de formule konden houden en daarmee de rekening toch nog flink opdreven, wat we vervolgens gelukkig weer kado kregen vanwege Bert zijn verjaardag), het bezichtigen van een kasteel (nee, we gaan niet verhuizen maar je weet het nooit. En zeker niet als T&T erbij zijn) en het maken van ontspannen (niet te lange vanwege de skiblessure van Tom) wandelingen. Veel te vlug moesten we weer afscheid nemen.

 

Enkele weken later stopte de Volvo van GertJan Kamerick (10+ jaar niet echt gezien) met aan het stuur Bas Appel (jeugdvriend Obdam en 9 jaar lang RvT-lid bij Stichting JZ). Nadat alle proviand variërend van (de bestelde) broodbakmix en oploskoffie van de (alleen in Nederland verkrijgbaar bij de) Aldi, een enorme bos gekleurde tulpen alsmede de Wiskey voorraad was gelost, kon ‘de rendez-vous’ vormgegeven worden. De inmiddels bij eenieder bekende eigen uien- en pompoensoepen vielen ook bij deze heren in de smaak en verder hadden ze kennelijk weinig nodig. De basisset bestaande uit een tafel, een stoel, elkaar en wiskey bleek hèt succes tot oeverloze en onuitputtelijke diepe en ondiepe groepsgesprekken. Een genot om vanaf de zijlijn (en heel soms even mee mogen doen) mee te maken. Je zult maar wat te melden hebben en er zijn anderen die daar graag naar luisteren en op reageren…. Top.

Met elkaar bezocht het trio een heuse cave alwaar druiven werden verbouwd die vignoblier in de dop, (Al)bèrt ook van plan is te gaan planten in zijn moestuin. Een korte maar hartelijke ontvangst en proeverij maakte enthousiasme los en er werd alvast wat wijn gekocht. Hier worden vanaf Wijngaard Jonker immers pas vanaf 2023 druiven verwacht. Nadat de wijn was goedgekeurd togen de heren naar Rocamadour waar zij de bedevaartsplaats bezochten en een warme lunch genoten. Op de terugweg konden ze nog net het ‘rode dorp’ Colognes-la-Rouge aan doen en wonder boven wonder waren ze ondanks de 500 gereden kilometers niet eens zo laat terug. Gelukkig bleef er genoeg tijd over om nog even te…praten….samen.

Een derde dag (de start was wat langzamer, niemand weet waardoor) stond, na een warme lunch bij La petite chopine in Aix sur Vienne,  Oradour sur Glane (het herdenkingsdorp dat aan het einde van WOII door een vergeldingsactie van Duitsers en Alzassers (!) compleet en inclusief alle inwoners is verwoest) op het programma. We werden er stil van.

 

De bonte avond was voorts weer een groot succes, naar verluid. En de dag erop zwaaiden we ook deze vrienden weer uit…. Zo gaat dat…

Vakantie

In deze periode stond dus ook wat vakantie op de agenda. Eerst in Februari een week naar Nederland. We bezochten vooral opa’s en oma’s en daarnaast moest Angèle 2 dagen werken bij Coloriet, vierden we verjaardagen en werden opticien, dermatoloog en andere ‘deskundigen’ geraadpleegd vanwege het taalgemak. Ook waren er wat klusjes gevraagd. Oma Joke een nieuw bed vanaf Jysk HHW naar Diever, in elkaar zetten, opdekken en overgebleven bed uit elkaar halen en in Haarlem afleveren, in elkaar zetten etc. Ben je zomaar een daggie zoet. In Haarlem wilden de bewoners graag twee wanden met hout bekleden en in modische kleuren schilderen. Zeg, twee dagen. Lynde werd bij OMG genodigd voor nieuwe foto’s en video’s en had daarbij de eerste dag ook nog wat begeleiding nodig. En als je dan even niet oplet, is de vakantie voorbij.

10 april togen we -ditmaal per trein, op verzoek van Terra- opnieuw naar Nederland. Remo en izell haalden ons, met de Kia, bij het Centraal station af en de eerste uitdaging was een feit. 5 personen in de Kia met 4 handbagage koffers en een ruimbagage koffer. Vervolgens vol in de file nog voordat we Amsterdam uitwaren, waarop de gemaakte afspraak in Blokker moest worden afgezegd. Hopeloos. Maar het was voorjaarsvakantie. En in Obdam hing de vlag uit.

Ter inlossing van een 5 jaar oude belofte nl een weekend NY voor het gehaalde HAVO-eindexamen van Izell en een paar dagen (toevallig een tussenstop) natuur in Ijsland voor Remo vanwege ook zijn gehaalde HAVO-eindexamen. Het werd een bijzondere reis waarin het ruige impossante  landschap met zijn ons achtervolgende ‘code geel’, vele watervallen, gletsjers en vulkanen van Ijsland ons versteld deed staan. De daarop volgende drukte in New York was op een hele andere manier maar toch ook indrukwekkend. We bezichtigden en bezochten al hetgeen onze belangstelling had en zo werden deze 10 dagen een onvergetelijke reis….. Met dank aan Grootouders in Obdam, Oma in Hoorn en Karin, Marisha en de van Dijkjes in Aartswoud voor de goede zorgen besteed aan Lynde en Terra, heeft iedereen een mooie tijd gehad.

De dieren

Vlak voor de vakantie stond de week in het teken van de stage van Lynde. Zij zit inmiddels in het laatste jaar van het College en mag zich oriënteren op haar toekomst.  Een beter excuus voor een week lang onder de paarden, is er niet. Chloé, onze paardrij juf, was meer dan bereid om Lynde deze week te ‘hosten’. Daarna begon de voorbereiding op de Galop-examens. Omdat het Franse paardrijsysteem (?)  uiteraard anders is dan het Nederlands…beter waarschijnlijk ;)….begint Lynde opnieuw bij Niveau 1…theorie, dressuur en spring. Maar vanwege haar ervaring mocht ze zich inschrijven voor de eerste 4 niveaus tegelijk. Dus ook 4x zoveel om te oefenen en te bestuderen maar inmiddels dik geslaagd! En zondag de 12e staat de eerste echte crosswedstrijd in de agenda.

Verder is de paardenliefde wel bij Bert (hij rijdt naar lievelust ook op Chti poon) maar minder bij Terra en Angèle aangeslagen. Sterker nog, ook Chloé ontdekte dat Anais niet respectvol genoeg is naar mensen en zeker niet degenen die zelf ook nog wat onzeker is. Daarom gaan we vanaf morgen opnieuw starten met eerst maar eens wat grondoefeningen om elkaar vertrouwen te winnen. Wie weet….

De kippen leggen ‘m aan. Dus aan eieren geen gebrek. Haan 1 (groot en fier en zwart maar als 2e gekomen) wordt wat agressievig en presteert het zelfs om zo nu en dan een voeder of voedster aan te vallen. Dus laarzen aan. Haan 2, het onverwachte resultaat van 2 gekochten kuikens, klein en licht van kleur kukelt minstens even veel en even hard maar komt er verder nog niet aan te pas.

De 5 katten…tjsa…wat heb je eraan…nou ja Rikkie en Lizzy zijn op zich wel lief maar verder…ze leven nog, spelen leuk samen, eten ons arm (Jeaneau kwam na 2 weken oppassen met een rekening van 13euro omdat hij zelf voer had bijgekocht) en de 4 vrouwtjes aan de pil (want echt 5 is the limit). Verder niks te melden.

En Shaff en Myla…ach ja..Shaff onze heerlijke hond…blijft lief en gehoorzaam en blij en geniet enorm van het buitenleven met languit in de zon liggen in het gras en de fijne wandelingen. Myla knapt op qua gedrag en wordt zowaar gehoorzamer en dus leuker…

En uiteindelijk toch nog wel wat werk oppakkend…  zo was daar de tegelklus in Limoges bij nieuwe kennissen Dugas. Zij (vader Bernard, moeder Frederique, zoon PierreWilly met zijn vrouw Manon en hun dochter Noa, en dochter Cannelle met vriend en tevens broer van Manon, Antoinne) wonen en werken in de stad Limoges (overige 3 zonen met gezinnen in Parijs) en verblijven in wisselende samenstelling in hun zomerhuisje bij ons in ‘de straat’. Zo is het gekomen dat we contact kregen en omdat zij werkelijk altijd met raad en daad voor ons klaar staan (‘weten jullie een tandarts want ik heb ineens zo’n kiespijn’, ‘hoe leg ik de sportzaak uit dat we een voetbalvereniging zoeken voor meisjes’ en daarna ‘waar halen we de verplichte verenigingstenues’ tot aan recent nog…hoe stellen we een FBpagina op voor onze herberg en wil je de teksten even corrigeren), wilden we zeerzeker bijdragen aan de nieuwe woning van C&A waar nogal wat werk verricht moet worden. Het werd het tegelen van de badkamer. Zo gezegd, zo gedaan. Vier dagen echt ons best gedaan op de meestal niet al te rechte wanden en nisjes. Klant tevreden. Garantie tot aan de deur. We gaan het zien. Ook waren er wel wat kleinere dingen zoals de buitenboel lappen, het struinen naar gebruikte bouwmaterialen (waaronder heel succesvol hardhouten louvreluiken) en (via de buurman) een prachtig ijzeren toegangshek voor de wijngaard to be.

 

In Haarlem is dus wat geklust. En zelf vind ik dat het resultaat er mag zijn. Het is een heel ander gezicht…die witte granol wanden toen of nu die donkerblauwe houten.

IMG-20190306-WA0010.jpeg

 

 

 

 

 

 

 

Taraa…en de wijngaard. Je verwacht het misschien niet maar das nog niet zomaar wat. Je moet dus 600m2 grond hebben, deze laten testen op allerlei waarden door diverse grondmonsters (zakken met aarde die op 60 verschillende plaatsen en diepten vanaf je terreintje door jou is opgeschept) per post naar een lab te sturen, op grond van de uitslagen het terrein behandelen met zakken kalk en 3 jaar oude mest, bij droog weer waarna het moet gaan regenen, de dan weer gedroogde grond laten bewerken door je buurman met z’n trekker, 600 zorgvuldig geselecteerde soort entstokjes laten bezetten door even zorgvuldig geselecteerde druivensoortplantjes en dan samen je oude vader uit Obdam laten overkomen om deze 1-voor-1 in die inmiddels ‘gouden’grond te plaatsen en vervolgens HEEL HARD BIDDEN voor de ideale omstandigheden om de plantjes te laten wortelen en HOPELIJK IN 4 JAAR TIJD tot enige druifopbrengst uit te laten groeien. En deze DAARNA (na intensieve training en scholing en met begeleiding) tot drinkbaar vocht zien te verwerken….. Proost (nou ja, tegen die tijd dan).

img_20190406_153153.jpg
voorbeeld ter inspiratie…..

De grond is er, de uitslagen ook, de grond bewerkt, de buurman hopelijk morgen en ook morgen worden de plantje verwacht. Angèle zaterdag naar Bordeaux op het vliegtuig voor werk in Nederland en opa met hetzelfde vliegtuig, vanaf Bordeaux ophalen. Wat staat het planten nog in de weg, zou je zeggen? Overigens zijn er nog meer plannen.

Samen met Bob Pavit (een engels ‘digger’, die overigens vandaag in HHW is omdat hij daar een auto gaat kopen om die hier te importeren?) heeft Bert het terras voor het appartement uitgegraven en van een zandbed voorzien, hier mag (deze week?) ook grind in. Er is een footprint gegraven voor de zelf te bouwen kas op de moestuin en de paardenstallen zijn uitgegraven zodat er enige drainage ontstaat door een zandbed voor beiden.

Als je het zo op een rijtje zet, is er toch best nog wel wat gebeurd. Oeff….

IMG_20180905_173840

Start van het pelgrims-seizoen

Ergens eind Maart wandelde hier eerste pelgrim het pad op. Een Nederlandse jonge knul die de ambitie had om sjamaan te worden. Toen viel het even stil maar meldde begin April een jonge Franse dame zich, die na een teleurstellende carrière als advocate, op haar toekomst beraadde. Voorts moesten we later in April een paar verzoekjes afslaan vanwege onze afwezigheid (dat doen we qua planning nooit meer). Maar gelukkig lijkt het allemaal goed te komen want morgen verwachten we alweer de zevende pelgrim van deze week. En voor vrijdag en zaterdag staan er 3 namen in de agenda. Jong, oud, man, vrouw, Frans, Belgisch en Nederlands en (extra leuk voor Bert) Australie…met en zonder aansprekende verhalen, open en gesloten, fit en vermoeid….ze vormen nu alweer een bont gezelschap.

 

Kerst et al. Dec 2018-Jan 2019

 Wat een feest!

img-20181222-wa0023

Alle klusverplichtingen en to do-lijsten ten spijt..het werd December en dat betekende dus… FEEST! We vierden Sinterklaas, met lootjes en surprises. Izell haar 22e (ja, echt waar) verjaardag, op afstand, met XLkaart, lied en kado. Remo haalde zijn rijbewijs. We versierden het huis inclusief verlichte kerstboom voor de deur, Flann, Rosa, Simone, Remo en Izell kwamen om Kerstmis te vieren, aansluitend de buren voor het nieuwjaarslunchbuffet en direct daarna Opa Rem, Oma Joke, Erik, FLoor, Joanne, Rikus en Biene voor de ‘after party’.

Voor die viering van de verjaardag van de ‘Nederlandse’ Goedheilig man, trokken we via ‘lootjetrekken.nl’ dus 4 lootjes en hielden keurig geheim (?!) wie-wie had. In ons dorp kun je voor €7,50 niet veel kadootjes kopen, laat staan betaalbare surprise-knutselspullen. Dus togen we samen naar het pakhuis van de Sint, de ACTION in Limoges voor de benodigde inkopen. We slaagden allemaal en waren even verrast bij de aanblik van de surprise-eindresultaten. Zoals daar waren het verlichte kersttafereel van Lynde voor Bert, de verse paardendrol in koninklijk doosje van Terra voor Lynde, de beautyspiegel van Angèle voor Terra en het hele mooi houten paardenhoofd van Bert voor Angèle,  De rijmen maakten het geheel uiteindelijk af. En niet te vergeten de tas met Sinterklaaslekkers uit Nederland van Oma Cilia.

Op 22 december keken we reikhalzend uit naar de aankomst van Izell, Remo, Flann en Rosa. Minstens twee weken waren we al druk met menu’s verzinnen, boodschappen doen en voorbereidingen treffen. Het combineren van de voorschriften van de Engelse kok Jamie Oliver (Bert is groot fan en heeft àl zijn boeken) met de beschikbare ingrediënten op het Franse platteland, gaven ons zo nu en dan wat hoofdbrekers. Vreemd ook, dat bijvoorbeeld overbuurvrouw Odette geen idee had waar we eend zouden kunnen halen, de meneer die dit op Le bon coin (Franse Marktplaats) aanbood, juist in tijden van Noel niet reageerde op onze vraag, we het zelfs bij Lidl en Aldi in de stad niet konden vinden en het uiteindelijk per ongeluk bij onze eigen Intermarche in Chalus zo in de koeling zagen liggen. En zo zochten we ons ook een ongeluk naar filodeeg voor baklava (Terra’s verzoek) en vonden we uiteindelijk echt nergens caramelfudge. Gelukkig kon oma Cilia nog een paar zakjes begaan en net op tijd meegeven aan Izell.

emidyyyrtkajo8s9loxqkg-1.jpg

Over meegeven gesproken. De auto van Flann (en die is niet zo klein) was werkelijk afgeladen vol. Zoals daar waren, kratten vol kleine kadootjes voor het Sinterklaardobbelspel van Oma Joke dat voor week 2 gepland stond, diverse noodzakelijke Nederlandse bestellingen van onszelf die in Haarlem waren afgeleverd, superleuke kadootjes van Karin voor de meiden, benodigdheden voor oliebollen van Flann zijn moeder voor ons, mooie kerkkaars van Kees en Tiny Vlaar, een kaligrafieset van tante Ria plus natuurlijk 4 volwassenen met hun feestuitrusting, vuurwerk, kerstkadootjes etc. etc.

rs16mtektz6dgzsgpgjbag

Een dag later haalden we de vriendin van Izell, Simone op en zij maakte ons gezelschap voor de komende week compleet. Lynde sprak sinds lange tijd even af met Kaouter, die nu in Limoges woont. We bezochten samen de kerstmarkt in Limoges. In de hoofdstraat staan kraampjes die vooral eten (churo’s, wafels, oliebollen etc) en drinken (gluhwein en warme chocolade) verkopen, er is een kunstijs glijbaan en een soort fanfare in thema Frozen gaat in de rondte. Klein maar fijn.

 

De overige dagen deed iedereen waar hij zin in had, naast de vaste afspraken over de gezamenlijke maaltijden. Er werd paard gereden, gewandeld, gesport, gelezen, spelletjes gedaan, foto’s gemaakt en gekookt. Iedereen heeft zich prima vermaakt. Ook samen was het heel gezellig.

 

Maar ook deze visite ontkwam niet aan ‘het klussen’. Want heel stiekem was er toch een kleine ACTIviteit aan het programma toegevoegd. Ge-negenen is het grindpad aangebracht. Een goede dag samen de schouders eronder en het vanaf dag 1 oerlelijke asfaltpad was omgetoverd in een heel fijne aanblik bij aankomst…en met Remo nog een extra dagje houthakken waardoor de eerdere rommelige voorraad in het zicht, nu in nette stapeltjes onder de trap geordend. SUPERBEDANKT!

Flann, Rosa en Simone uitgezwaaid. Op naar de inmiddels haast traditionele nieuwjaarsburenbijeenkomst; lunch, dit keer. Draaiboek ter tafel, taken verdelen, rollen aannemen en gaan…. Elke genodigde kwam opdagen en er waren zelfs stoelen tekort. Iedereen is welkom; de familie Dugas uit Limoges (met 8 ipv verwachte 4 personen), de professeur en zijn Michelle uit Lyon, overboerburen Odette en Christian, moederoverste Ida, de boerende-broer Jeaneau (geboren in ons huis) en zijn vrouw van wie we de naam steeds maar niet onthouden, de Parijzenaars (moeder en student psycholoog dochter Wanagy), paardrijjuf Chloé met vriend.  Het werd een gezellige en smakelijke aangelegenheid, die 2e januari van 11.00-15.00. We hadden hopelijk voor ieder wat wils…van rauwe ham, kaas, brood via paté tot fruit- / groene salades en gateaux.

Koud opgeruimd of daar kwamen onze nieuwe gasten. Gezelli. Bert en Remo met 2 auto’s vanuit Limoges. Welkom: ‘Obdam en Nederhorst’. Het programma deze dagen was heel overzichtelijk …spelletjes en tafelen. Met als hoogtepunt het dobbelspel van Oma waar het allemaal om begonnen was. Tussendoor wandelden we wat, te voet en te paard. Helemaal prima!

En gingen we vanaf 6 januari weer over tot de orde van de dag. Meiden naar school, Bert aan de klus met houthakken en de paddocks. Angèle treft de eerste voorbereidingen voor werk bij Coloriet in Dronten (komende anderhalf jaar). Maandag gesprek over Franse (groeps-)les. Ook onze paardrijles begint zijn vruchten af te werpen. En we kunnen zowaar alle vier ‘los’ een buitenwandelrit maken. Lynde heeft ontdekt, met steun van juf Chloé, welk Galo niveau ze heeft en wil daar graag mee verder. Half februari loopt ze een week stage bij het equestre. Verder is de oriëntatie op Lycée gestart. na de grote schooltesten Brevet (blanc) komt er een advies en moet ze ingeschreven worden voor school en INTERNAAT….

img_5911

Izell flink volwassen onderwijl….22! Begonnen aan nieuwe studie Interculturele communicatie in Utrecht. Nog steeds werkzaam bij Lyceo in Hoorn als huiswerkbegeleider en daarnaast op diverse plekken als bijlesjuf. Verkering met Flann. Samenwonend met Remo en Rosa.

Remo haalde zijn rijbewijs. Op de dinsdag voordat ze naar Frankrijk zouden rijden met de auto van Flann. Vroeg versneld het document aan. Haalde vrijdag zijn rijbewijs op. En reed zaterdag ‘gewoon’ midden in de nacht, om beurten met Flann en Izell, naar hier. Het lange wachten op uitsluitsel, second opinion, keuring en terugkeer bij Defensie duurt hem nu wel echt erg lang. Gelukkig start hij maandag a.s. voor wat tijdelijk werk op de kazerne in Amsterdam. Wel wordt er nog steeds volop gesport zodat als hij terug mag…..niets dat in de weg staat.

 

Sept-Nov 2018

IMG-20181119-WA0001

Aan het einde van de vorige blog stonden er vooral feestelijke activiteiten op ons programma. De 75e verjaardag van opa, de familiefoto, de 25-jarige bruiloft van Annemiek en Peter, mijn verjaardag, het slagen van Izell en het jubileum van de boerderij. Dit zou in 1 week, 2 reisjes Nederland betekenen voor Bert.  Alsof er niks tussen zou komen. Alsof altijd alles gaat zoals je verwacht. We zouden ondertussen toch eens beter moeten weten.

 

Want….geheel onverwacht…stond ons leven ‘on hold’. John, onze vriend, hoewel al langer kwetsbaar, overleed na een spoedoperatie en een paar slechte dagen op de IC. En als vanzelfsprekend wilden we toch (weer) direct naar Nederland en troffen we zsm alle voorbereidingen (meiden toestemming om vrij van school te krijgen, oppas voor de honden, geen pelgrims…). Afscheid nemen van John en steunen van Karin. Een woordje doen in de kerk. Bert op de bok met Willy… Natuurlijk.

IMG-20181001-WA0018

‘…en dat is eeuwig zonde!’. Rust zacht, lieve John

 

Kort daarna werd ook voor de Herfstvakantie (immers, afspraak is afspraak) weer naar het Noorden afgereisd. Het programma leek wel dat van populaire artiesten. Geen momentje onbenut. Zoveel uitnodigingen…leuk hoor. En, we hebben ons in ieder geval niet verveeld.

Het begon al meteen zondag met het aanmoedigen van onze ‘sterren’ Izell en Remo bij de halve marathon van Amsterdam.  Daarna mochten Lynde en Terra bij hun vriendinnen logeren dus dat betekende ritje Aartswoud vv. Dit kon goed gecombineerd met een bezoek aan Karin, Obdam en een klein uitje met meneer Simon Bakker van de boerderij. Dinsdag was gereserveerd voor oma Joke. We zochten samen en Floor en Izell de gezinsfoto uit bij fotografe Hélène, bezochten het Westfries museum en genoten van een heerlijke High tea bij de Tuynkamer. Bert toog naar Schiphol om zijn bijna verlopen paspoort te vernieuwen. Bert at met Bas en later met Mart. Woensdag was er een werkafspraak bij Coloriet in Dronten en daarna reden we samen naar Ed en Marleen die we sinds hun vertrek uit Frankrijk (klein jaar eerder) niet meer hadden gezien.  Rest van de middag en avond waren gereserveerd voor Oma Cilia vanwege haar verjaardag. Met gezin van broer Ron en zus Mieke bowlden en BBQ-den we in Halloween-style. Donderdag toch weer een werkafspraak om daarna bij Wil en Neline polshoogte te nemen. Vrijdag haalde Bert zijn nieuwe paspoort, bezocht ik Ellen die een rottijd heeft, zeiden we de Weeltjes gedag, kwamen de WilgaerdenWonders samen en aten we met Annemiek en Peter hun bruiloftsdiner. Onderwijl werd de paardenkar op verzoek bij Frank weggehaald, kwam de stalling eindelijk leeg en namen we wat sporttoestellen mee voor onze eigen ‘gym’. Gelukkig was er nog tijd voor een eigen gezinsdagje Bataviastad dat werd afgesloten bij de Wok. Waarna Remo logeerde bij Rosa, wij kennismaakten met de familie van Flann en Izell daarna met hem ergens op partij ging. We probeerden Haarlem zo netjes mogelijk achter te laten en slopen voor zonsopgang het huis uit en de bus in…..

De tweede Herfstvakantieweek stond dan ook in het teken van ‘bijkomen’.  En luidde een periode in van ‘jagen en verzamelen’…. We vonden champignons, cêpes, appels, (kwee-)peren, perzikken en abrikozen. We droogden kastanjes en walnoten. We aten en persten vanalles. Al dan niet in combinatie met onze eigen moestuinopbrengst, zoals daar waren pompoenen, bieten, aardappels, wortelen, tomaten en aubergines.  We bakten dagelijks zelf brood en verzonnen de nodige taart- en cake-achtigen. Ook volgden we de recepten die ons bereikten zoals de overheerlijke spaghetti-pompoen van Sandra.

En enorm groot was de verrassing toen we via Christiaan een landje vlak bij huis bleken te mogen gebruiken en de paardjes Sidony en Chi-t-poon konden worden opgehaald (in de gekregen en inmiddels zorgvuldig opgelapte paardentrailer). Dat is toch wel een meisjesdroom. In Nederland werd altijd al paardgereden door alle 4 de kinderen. En met evenveel plezier is een heel aantal jaren de dagelijkse zorg voor de paarden bij de boerderij geboden. Nu is het aan Lynde en Terra… En natuurlijk helpen we hen daarbij. Elke dag twee keer bijvoeren, dus ook twee kruiwagens vol met mest wegscheppen èn…we gaan alle vier op les. Lynde rijdt al zelfstandig bosritten maar met name de oudste twee gezinsleden hebben nogal behoefte aan begeleiding. Afgelopen woensdag zijn de meiden begonnen bij Chloé en deze vrijdag sluiten wij aan. Best eng…

Het landje is onderwijl rondom van elektrische bedrading  voorzien, met dank aan vakkundige bijstand uit Hauwert. En is de betonnen fundering voor de houten stal door Bert aangebracht. Het stal-bouwpakket zelf ligt nog ongeduldig te wachten …

 

Een andere nieuwe hobby heeft voor wat afleiding gezorgd. Paddestoelen zoeken, vinden en plukken. Heeeel tijdsintensief en tegelijk heel ontspannend. Hadden we jaren eerder moeten doen. Maar tot dusver hadden we het fenomeen totaal gemist. Nu eenmaal gegrepen door het paddenstoelenzoekvirus…weet met name Bert niet meer van ophouden. Hij vindt, legt voor aan pharmacy (of andere kenner zoals buurvrouwen Ida en Odette of buurman Christiaan), bevraagt ongeveer elke loslopende Fransman (j’ai une petite question…) en bereidt….en eet. Ja, met smaak. Eén portie is gedroogd en wordt bewaard voor risotto met eekhoorntjesbrood met kerst.

We kregen bezoek uit Nederland. Marcel en Eline…longtime friends…, samen met hond Spyke. We wandelden, lunchten, bezochten Limoges, brocantes en porcelein en hadden gewoon lekker de tijd overal voor. Zelfs een meegebrachte bierproeverij. Want voor het nog niet wist…bier is de nieuwe wijn!   Het werd een gezellig weekje.

En in de gestolen uurtjes klusten we ook nog wat. De hangende haard die al 3 jaar in een hoek stond te wachten…werd succesvol geplaatst. Volop roze purschuim van Louis op de dakplaten en de eerste dag een kamer vol met rook maar….inmiddels netjes afgewerkt door Bert en wat kacheldraad geplakt…. Echt superblij mee.

Het huis werd behangen…met heel veel bloemen.  De kelder omgedoopt tot gym. Plinten geplakt en hier en daar wat geschilderd. Ook legden we wat bloementuintjes aan.  Plantten we hier en daar alvast wat klimrozen en bloeiende struiken. En krijgen de plannen voor de buitenruimte steeds meer vorm. Nu de uitvoering nog….op de to-do lijst.

 

Maar natuurlijk was er ook weer het nodige bureaucratische gesteggel. Zo kwam de tweejaardurende zoektocht naar een orthophoniste voor Lyndes dyslexie , tot een verrassend (bijna) einde.  Elk van de potentiële orthoponistes, opgegeven door de leiding en de infirmière van school, huisarts, geraadpleegde ouders èn de page jaune….nam niet op, belde nooit terug, had geen tijd of had er misschien weinig vertrouwen in nadat men kennisnam van onze Franse taalbeheersing… Wie het weet… Maar goed, geen orthophist dus. Zelfs niet in een straal van 50 kilometer. Alle pogingen ten spijt. En Lynde maar stoeien op school met haar Dyslexie. Elk oudergesprek kwam het ter sprake en elk gesprek leek het erop alsof we nieuws vertelden. Een soort adjunctdirecteur bood steeds een luisterend oor maar ‘kon ook niks voor ons doen zolang er geen orthop….’.  Groot was onze opluchting toen Bert viavia vernam dat er twee jonge meiden een nieuwe praktijk waren begonnen in een dorp zowaar heel dichtbij. Bellen. Afspraak. Echt? ja echt. Is wel een ordonance van de huisarts nodig. Pas de problème. Zij weet ervan. Maar toevallig net afwezig. Ingesproken. Nog eens ingesproken met de datum van de afspraak. Toch geen reactie. Dan maar langsgaan. Olalala…naturellement….heel erg nodig. Is het morgen al? Olalala…dat komt voor elkaar. Morgen ligt ie bij de pharmacy klaar want wij zijn er zelf (alweer!) niet. Helas! Toch niet. Pharmacy belt dokter enzovoort. Bert zonder ordonance naar orthoponist. Komt wel. (Hopelijk). Nou gek zeg…er zijn Nederlandse papieren van deskundigen van tenminste mijn deskundigheidsniveau…. waarom wil de school dan nieuw onderzoek? vraagt de mevrouw zich hardop af. Waaaaat??!! En nu hebben we ook nog het taalprobleem. Toch? Jazeker. Je vertelt ons niks nieuws.

Kort en goed. De orthophoniste doet haar onderzoek, baseert zich op het Nederlandse bewijs, stelt rapport op. Bert betaalt bij afwezigheid van ordonance alvast maar zelf. We hebben immers haast. Maar nee, het verslag afleveren zonder ordonance…dat gaat niet monsieur Jonker. Inderdaad, de huisarts heeft inmiddels een opdracht geschreven maar het is niet de goede…er staat niet het woord Bilan in en tjsa dat is toch echt wel heel erg nodig. Gaat u er nog even achteraan? Tuurlijk. Ondertussen blijkt vanaf school dat zij ook een dossier moeten hebben bijgehouden, diverse hulp moeten hebben ingezet, een hele deftige conseil mevrouw moeten hebben ingeschakeld en dat uiteidelijk alles moet samenkomen bij de médicine scolaire. En oja…nee zeker…het bilan Dyslexique is ook nodig. U bent trouwens wel wat laat….vindt u niet?

En dan schiet je Frans toch wat tekort om netjes uit te leggen dat je twee F-jaren bijna dagelijks op zoek was naar een orthophonist, de school telkenmalen leek te zijn vergeten dat het om Dyslexie gaat, de huisarts geen en een verkeerde ordonance opstelde, de orthophoniste niet kon afleveren, de school nog niets heeft ondernomen en Lynde nu inderdaad bijna op moet voor de levensbelangrijke BREVET die haar toekomstmogelijkheden qua school gaat bepalen. Duhhhh!!!

En of dat Frans is? Misschien. We waren ook niet onverdeeld succesvol bij het verkrijgen van een classement voor onze ‘gîtes’.  Want…deze beoordeling is vereist om door Gemeenten en VVV geadviseerd te worden. Tot die tijd ‘pas de PR’. Nou…internet bracht ons bij een nationaal opererend en erkende instantie. Onine diverse formulieren ingestuurd. Enig mailverkeer ter verduidelijking later en met name heel veel wachttijd verder…blijkt dat het er niet van gaat komen. Of ze nou geen tijd hebben, ons niks vinden of dat we elkaar niet begrijpen. Hoe dan ook. Op zoek naar een alternatief. Jawel, good old ‘Gîte de France’ is ‘willing and able’.. Nou net goed. Paar vragen beantwoorden en mevrouw maakt op eigen initiatief een afspraak. Echt? Ja echt! En ze kwam ook nog. En op tijd. Tussentijds werkten wij hun lijstje af. Overal een staafmixer, vaatwasser, gescheiden vuilnisemmer etc. We waren er helemaal klaar voor. De mevrouw was gezellig en kordaat. Met wat meer en minder verplicht op te volgen suggesties zoals nachtlampjes en uitleg over de afvalscheiding bleven we tevreden achter. Hoewel, de hekwerken die moeten worden geplaatst voor alle bovenramen…dat is nog wel ff een dingetje. Tijdrovend, het opmeten, de offertes, bestellen, plaatsen….èn duur. Maar ergste nog….de Gîte de France mevrouw kan tot dat we foto sturen ter bewijs…het classement nog niet afspreken. Èn de Gemeenten en VVV hebben toch echt dat classement nodig voordat ze met onze locatie verder gaan……………………………….. Vive la France. Heb je even?

IMG-20181011-WA0014

ZOMER 2018 (Juni-September)

Nog even in het kort:

Het laatste deel van de maand Juni kende twee prioriteiten namelijk het afronden van school en een belangrijk deel van de verbouwing. Indien beiden naar wens zouden verlopen, kon de zomervakantie zorgeloos beginnen met drie weken Nederland voor de dames en ‘verhuisd zijn’ bij thuiskomst. En zo geschiedde… Hoewel de levering van de houtenvloer vanuit Nederland diverse vertraging op liep. Eerst was het bestelde hout toch niet op voorraad en vervolgens bleek het uitbestede transport nogmaals uitbesteed en toen nog eens. Hierdoor was de levering te laat èn tijdelijk ‘verdwenen’. Eenmaal aangekomen was de pallet gebroken, de beschermfolie flink beschadigd evenals diverse houten planken en de luchtbevochtiger. Hoop ge-telefoon en gedoe later, heeft Bert de vloer toch kunnen leggen waarbij hij zich eigenlijk geen enkel snijverlies kon veroorloven. Gelukt! De piano, een barkbank en enkele posters kwamen met ene Lex uit Nederland naar ons toe. Hoewel, het zal aan ons liggen, met fikse vertraging. Lex maakte van alles mee met zijn honden en zijn huis en terrein in Frankrijk en met zijn auto….. waardoor de levering een aantal keer -meest plots- werd uitgesteld. Beetje lastig was dat de vleugel niet door Lex alleen ingeladen kon worden en er dus een beroep gedaan werd op hulptroepen…echter…dan is een betrouwbare verwachte datum en tijd op zich wel handig. Uiteindelijk de vrijdag van de kampioenswedstrijd WK Frankrijk…. Lex in de buurt….buurman Chrisitian bereid….PRECIES MIDDEN TIJDENS DE WEDSTRIJD…… En ach…ook dat kwam weer goed. Dankzij onze superloyale buurboer. Op enige onduidelijkheid tussen Lex en ons, over de prijs na. Bleek achteraf vanuit een stemmig mailtje. Jammer. Toch bedankt.

 

De laatste schoolweken leverden TWEE FELICITATIONS op. Daarnaast was er het optreden met Choral in het enorme Limoges’ theater Zenith met Franse zanger Calid. Tot slot het eindfeest. Èn werden nog even snel twee dagvullende voetbaltoernooien afgewerkt. Waarbij het team van Lynde het tot de tweede plaats wist te schoppen en het Terra bevestigde in haar voornemen haar voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Haar nieuwe sport is het op zondag 30 km fietsen van de Voie Vert met een aantal vriendinnen.

IMG_20180615_205956

IMG-20180905-WA0040

En alsof dat nog niet genoeg was…kwam opa Rem langs vanaf Roncesvalles met chocola en een speciale likeur voor de pelgrims, om het allemaal bij te wonen. Maar opa zou opa niet zijn als hij niet ook wilde klussen.

 

En zo ging de zomervakantie ongestoord van start.  In Nederland waren de meiden welkom bij grootouders, vriendinnen Bente en Marisha en ‘Haarlem’. Lynde ging daarnaast (zonder beugel) naar Budapest op Modelcamp onder begeleiding van Remo en Rosa. Wat een belevenis. Voor haar. Maar ook voor ons.

 

Ondertussen hadden Bert en ik het plan om als vakantie ‘met een omweg’ het nieuw gebouwde huis van onze lieve vrienden Tom en Trudie in Oostenrijk te gaan bewonderen. Helaas gooide mijn stagnerende herstel roet in het eten maar bereikten we toch ons einddoel. Zo waren we een paar dagen even heel gezellig samen in Edt. En met horten en stoten zagen we onderweg ook nog wat. Het campergehalte was minimaal maar dat doen we volgend jaar vast beter. De reis leverde in ieder geval het besef op dat een nieuwe operatie onvermijdelijk was. Inmiddels met beter resultaat, ook weer achter de rug. Saillant detail is dat we op de terugweg door Italië de brug bij Genua over reden en bij thuiskomst vernamen dat deze is ingestort. Oef. Bracht me in herinnering terug bij het jaar dat Izell en Remo precies de Intercity hadden geboekt die een uur eerder zo ontspoorde op het tracé na station Austerlitz.

 

Toen iedereen (wij-6 plus Rosa) weer op het honk was, konden we visite gaan ontvangen. Zo vermaakten we ons met Bente, Sanne, Ted, Lois, Yentle, Kiki, Sandra, Erwin, Emiel (zelfs twee keer), Annemiek, Peter, Esther, Maaike, Ron, Linda, Sytske, Hidde maar ook, heel gezellig, Rikus en Truus die vlakbij op de camping waren komen te staan en later Karin en Piet. Iedereen bedankt voor de KAAS en Hagelslag (èn èn …) Zij allen verlieten ons tevreden (naar het scheen). Richting Hauwert vertrokken 3 extra passagiers. Maaike die onverwacht een dagje langer bleef (het is hier ook zo gezellig) paste nog op de achterbank in de Peugeot, naast Esther en twee geadopteerde kittens.

IMG-20180905-WA0045

We deden alles ‘wat los en vast zat’ variërend van kanoën, klimmen, meertje, wandelen, (na-)tafelen en spelletjes. Oradour sur Glane werd bezocht. Maar ook markten en restaurantjes. Vanuit Hauwert kwam bokkenpootjestaart (die vooral ook Franse pelgrim Laurent enorm op prijs stelde) en koude pizza. En probeerden we zelf indruk te maken met BBQ, uiensoep en sabayone. Lynde reed weer eens paard met Wanagy. En ongeveer iedereen genoot van het zwembad. Karin spande de kroon met 12 pakken verschillende soorten hagelslag. Lynde en Terra zijn er nog niet over uitgepraat.

IMG_20180829_113159

 

Op het hoogtepunt van het bezoekerstal zijn de naamborden van onze nieuwe onderneming onthult ter opening. Inmiddels ruim 85 pelgrimsnachten ‘in bedrijf’ en nu langzaam wat PR activiteiten ondernemend…. zo zijn daar dus de paneaux, visitekaartjes, het mailadres en een website ‘under construction’. Bij Gîte de France is een noodzakelijke beoordeling aangevraagd (nadat een nationaal opererende zus het af liet weten), de Mairie is op de hoogte en heeft zelfs al iemand doorverwezen, VVV van Châlus en via hen VVV van Nexon zijn ingeseind. Onze plannen bestaan nog uit het toesturen van de kaartjes aan Saint Jacques-genootschappen in Nederland en België. Daarnaast het bezoeken en informeren van gîtes en herbergen bij een aantal etappes vóór ons. Om het appartement ècht te kunnen verhuren moeten we de buitenruimte nog aanpassen. Deze werkzaamheden staan na Nederland in September op het programma.

 

20180820110146

Remo sloot inmiddels zijn revalidatie in Doorn af. En daarmee ook de stroom aan vaste bezoekers als Annemiek (alleen of met Esther, Erik of Opa), Opa Rem (alleen of met oma) en Oma Cilia. Onze hartelijke dank daarvoor. Hij is verhuisd naar het SMD in Amsterdam en gaat – als een wonder-  ontzettend goed. Zelfs de behandelaren staan versteld. En zijn kans op terugkeer is nog steeds aanwezig. Samen met Izell werd een parkloop van 10 km in 50 minuten afgelegd. En zijn zij nu beiden in voorbereiding op de halve marathon van Amsterdam op 21 oktober. Izell werkte ondertussen hard aan de afronding van haar studie en kreeg tijdens haar verblijf hier te horen dat ze voor haar scriptie een 7 heeft en ze haar diploma tot Juf Frans op 14 September in ontvangst mag nemen. Heeft Summerschool Interculturele communicatie voltooid en start per November aan de premaster.

 

Inmiddels hebben we er hier de eerste schooldag alweer opzitten. Terra in cinquième en Lynde in het laatste jaar van het College, troisième. Razend nerveus gingen we -in nieuwe kleren!- op de klassenindeling af. Dolbij waren twee meisjes die in de klas zitten waarop ze gehoopt hadden. BTW Lyndes shirtje bleek te kort dus dat was eenmalig.

img-20180905-wa0016.jpg

Wijzelf namen deze huiswerk-arme week te baat om onze wandelgewoonte nieuw leven in te blazen; voor gewoon de ontspanning, de prachtige natuur en als poging tot het opbouwen van weer eens wat conditie. Onderweg verzamelen we tassen vol met fruit dat thuis (met Bert z’n keukenmachine, dank aan Annemiek) tot sap en jams verwerkt wordt.

Het weekend van 7-9/9-9 vliegen we (op een drafje) naar Nederland om een familiefoto met ‘Obdam’ te maken, Opa Rem zijn 75e verjaardag en Annemiek en Peter hun 25-jarige trouwdag te vieren. Vrijdag uit school naar Bordeaux en zondagavond weer thuis. Ook hopen we de voortgang van de verbouwing bij broer Ron en zijn gezin te bewonderen. Oma Cilia reist met ons mee terug vanwege mijn verjaardag. De daarop volgende dag neemt Bert (fit as ever) de auto terug naar Nederland om daar het 10-jarig bestaan van de boerderij Stichting JonkersZorg te gedenken en dit te combineren met een aantal nuttige dagen in Haarlem e.o. Het valt mij zwaar hierbij niet aanwezig te kunnen zijn maar moet ‘accepteren dat niet alles kan’… zeg maar. Bert, Izell en Remo nemen persoonlijk cadeau  en hartelijke gelukswensen namens ons mee (foto na 15-9 😉 )