Sept-Nov 2018

IMG-20181119-WA0001

Aan het einde van de vorige blog stonden er vooral feestelijke activiteiten op ons programma. De 75e verjaardag van opa, de familiefoto, de 25-jarige bruiloft van Annemiek en Peter, mijn verjaardag, het slagen van Izell en het jubileum van de boerderij. Dit zou in 1 week, 2 reisjes Nederland betekenen voor Bert.  Alsof er niks tussen zou komen. Alsof altijd alles gaat zoals je verwacht. We zouden ondertussen toch eens beter moeten weten.

 

Want….geheel onverwacht…stond ons leven ‘on hold’. John, onze vriend, hoewel al langer kwetsbaar, overleed na een spoedoperatie en een paar slechte dagen op de IC. En als vanzelfsprekend wilden we toch (weer) direct naar Nederland en troffen we zsm alle voorbereidingen (meiden toestemming om vrij van school te krijgen, oppas voor de honden, geen pelgrims…). Afscheid nemen van John en steunen van Karin. Een woordje doen in de kerk. Bert op de bok met Willy… Natuurlijk.

IMG-20181001-WA0018

‘…en dat is eeuwig zonde!’. Rust zacht, lieve John

 

Kort daarna werd ook voor de Herfstvakantie (immers, afspraak is afspraak) weer naar het Noorden afgereisd. Het programma leek wel dat van populaire artiesten. Geen momentje onbenut. Zoveel uitnodigingen…leuk hoor. En, we hebben ons in ieder geval niet verveeld.

Het begon al meteen zondag met het aanmoedigen van onze ‘sterren’ Izell en Remo bij de halve marathon van Amsterdam.  Daarna mochten Lynde en Terra bij hun vriendinnen logeren dus dat betekende ritje Aartswoud vv. Dit kon goed gecombineerd met een bezoek aan Karin, Obdam en een klein uitje met meneer Simon Bakker van de boerderij. Dinsdag was gereserveerd voor oma Joke. We zochten samen en Floor en Izell de gezinsfoto uit bij fotografe Hélène, bezochten het Westfries museum en genoten van een heerlijke High tea bij de Tuynkamer. Bert toog naar Schiphol om zijn bijna verlopen paspoort te vernieuwen. Bert at met Bas en later met Mart. Woensdag was er een werkafspraak bij Coloriet in Dronten en daarna reden we samen naar Ed en Marleen die we sinds hun vertrek uit Frankrijk (klein jaar eerder) niet meer hadden gezien.  Rest van de middag en avond waren gereserveerd voor Oma Cilia vanwege haar verjaardag. Met gezin van broer Ron en zus Mieke bowlden en BBQ-den we in Halloween-style. Donderdag toch weer een werkafspraak om daarna bij Wil en Neline polshoogte te nemen. Vrijdag haalde Bert zijn nieuwe paspoort, bezocht ik Ellen die een rottijd heeft, zeiden we de Weeltjes gedag, kwamen de WilgaerdenWonders samen en aten we met Annemiek en Peter hun bruiloftsdiner. Onderwijl werd de paardenkar op verzoek bij Frank weggehaald, kwam de stalling eindelijk leeg en namen we wat sporttoestellen mee voor onze eigen ‘gym’. Gelukkig was er nog tijd voor een eigen gezinsdagje Bataviastad dat werd afgesloten bij de Wok. Waarna Remo logeerde bij Rosa, wij kennismaakten met de familie van Flann en Izell daarna met hem ergens op partij ging. We probeerden Haarlem zo netjes mogelijk achter te laten en slopen voor zonsopgang het huis uit en de bus in…..

De tweede Herfstvakantieweek stond dan ook in het teken van ‘bijkomen’.  En luidde een periode in van ‘jagen en verzamelen’…. We vonden champignons, cêpes, appels, (kwee-)peren, perzikken en abrikozen. We droogden kastanjes en walnoten. We aten en persten vanalles. Al dan niet in combinatie met onze eigen moestuinopbrengst, zoals daar waren pompoenen, bieten, aardappels, wortelen, tomaten en aubergines.  We bakten dagelijks zelf brood en verzonnen de nodige taart- en cake-achtigen. Ook volgden we de recepten die ons bereikten zoals de overheerlijke spaghetti-pompoen van Sandra.

En enorm groot was de verrassing toen we via Christiaan een landje vlak bij huis bleken te mogen gebruiken en de paardjes Sidony en Chi-t-poon konden worden opgehaald (in de gekregen en inmiddels zorgvuldig opgelapte paardentrailer). Dat is toch wel een meisjesdroom. In Nederland werd altijd al paardgereden door alle 4 de kinderen. En met evenveel plezier is een heel aantal jaren de dagelijkse zorg voor de paarden bij de boerderij geboden. Nu is het aan Lynde en Terra… En natuurlijk helpen we hen daarbij. Elke dag twee keer bijvoeren, dus ook twee kruiwagens vol met mest wegscheppen èn…we gaan alle vier op les. Lynde rijdt al zelfstandig bosritten maar met name de oudste twee gezinsleden hebben nogal behoefte aan begeleiding. Afgelopen woensdag zijn de meiden begonnen bij Chloé en deze vrijdag sluiten wij aan. Best eng…

Het landje is onderwijl rondom van elektrische bedrading  voorzien, met dank aan vakkundige bijstand uit Hauwert. En is de betonnen fundering voor de houten stal door Bert aangebracht. Het stal-bouwpakket zelf ligt nog ongeduldig te wachten …

 

Een andere nieuwe hobby heeft voor wat afleiding gezorgd. Paddestoelen zoeken, vinden en plukken. Heeeel tijdsintensief en tegelijk heel ontspannend. Hadden we jaren eerder moeten doen. Maar tot dusver hadden we het fenomeen totaal gemist. Nu eenmaal gegrepen door het paddenstoelenzoekvirus…weet met name Bert niet meer van ophouden. Hij vindt, legt voor aan pharmacy (of andere kenner zoals buurvrouwen Ida en Odette of buurman Christiaan), bevraagt ongeveer elke loslopende Fransman (j’ai une petite question…) en bereidt….en eet. Ja, met smaak. Eén portie is gedroogd en wordt bewaard voor risotto met eekhoorntjesbrood met kerst.

We kregen bezoek uit Nederland. Marcel en Eline…longtime friends…, samen met hond Spyke. We wandelden, lunchten, bezochten Limoges, brocantes en porcelein en hadden gewoon lekker de tijd overal voor. Zelfs een meegebrachte bierproeverij. Want voor het nog niet wist…bier is de nieuwe wijn!   Het werd een gezellig weekje.

En in de gestolen uurtjes klusten we ook nog wat. De hangende haard die al 3 jaar in een hoek stond te wachten…werd succesvol geplaatst. Volop roze purschuim van Louis op de dakplaten en de eerste dag een kamer vol met rook maar….inmiddels netjes afgewerkt door Bert en wat kacheldraad geplakt…. Echt superblij mee.

Het huis werd behangen…met heel veel bloemen.  De kelder omgedoopt tot gym. Plinten geplakt en hier en daar wat geschilderd. Ook legden we wat bloementuintjes aan.  Plantten we hier en daar alvast wat klimrozen en bloeiende struiken. En krijgen de plannen voor de buitenruimte steeds meer vorm. Nu de uitvoering nog….op de to-do lijst.

 

Maar natuurlijk was er ook weer het nodige bureaucratische gesteggel. Zo kwam de tweejaardurende zoektocht naar een orthophoniste voor Lyndes dyslexie , tot een verrassend (bijna) einde.  Elk van de potentiële orthoponistes, opgegeven door de leiding en de infirmière van school, huisarts, geraadpleegde ouders èn de page jaune….nam niet op, belde nooit terug, had geen tijd of had er misschien weinig vertrouwen in nadat men kennisnam van onze Franse taalbeheersing… Wie het weet… Maar goed, geen orthophist dus. Zelfs niet in een straal van 50 kilometer. Alle pogingen ten spijt. En Lynde maar stoeien op school met haar Dyslexie. Elk oudergesprek kwam het ter sprake en elk gesprek leek het erop alsof we nieuws vertelden. Een soort adjunctdirecteur bood steeds een luisterend oor maar ‘kon ook niks voor ons doen zolang er geen orthop….’.  Groot was onze opluchting toen Bert viavia vernam dat er twee jonge meiden een nieuwe praktijk waren begonnen in een dorp zowaar heel dichtbij. Bellen. Afspraak. Echt? ja echt. Is wel een ordonance van de huisarts nodig. Pas de problème. Zij weet ervan. Maar toevallig net afwezig. Ingesproken. Nog eens ingesproken met de datum van de afspraak. Toch geen reactie. Dan maar langsgaan. Olalala…naturellement….heel erg nodig. Is het morgen al? Olalala…dat komt voor elkaar. Morgen ligt ie bij de pharmacy klaar want wij zijn er zelf (alweer!) niet. Helas! Toch niet. Pharmacy belt dokter enzovoort. Bert zonder ordonance naar orthoponist. Komt wel. (Hopelijk). Nou gek zeg…er zijn Nederlandse papieren van deskundigen van tenminste mijn deskundigheidsniveau…. waarom wil de school dan nieuw onderzoek? vraagt de mevrouw zich hardop af. Waaaaat??!! En nu hebben we ook nog het taalprobleem. Toch? Jazeker. Je vertelt ons niks nieuws.

Kort en goed. De orthophoniste doet haar onderzoek, baseert zich op het Nederlandse bewijs, stelt rapport op. Bert betaalt bij afwezigheid van ordonance alvast maar zelf. We hebben immers haast. Maar nee, het verslag afleveren zonder ordonance…dat gaat niet monsieur Jonker. Inderdaad, de huisarts heeft inmiddels een opdracht geschreven maar het is niet de goede…er staat niet het woord Bilan in en tjsa dat is toch echt wel heel erg nodig. Gaat u er nog even achteraan? Tuurlijk. Ondertussen blijkt vanaf school dat zij ook een dossier moeten hebben bijgehouden, diverse hulp moeten hebben ingezet, een hele deftige conseil mevrouw moeten hebben ingeschakeld en dat uiteidelijk alles moet samenkomen bij de médicine scolaire. En oja…nee zeker…het bilan Dyslexique is ook nodig. U bent trouwens wel wat laat….vindt u niet?

En dan schiet je Frans toch wat tekort om netjes uit te leggen dat je twee F-jaren bijna dagelijks op zoek was naar een orthophonist, de school telkenmalen leek te zijn vergeten dat het om Dyslexie gaat, de huisarts geen en een verkeerde ordonance opstelde, de orthophoniste niet kon afleveren, de school nog niets heeft ondernomen en Lynde nu inderdaad bijna op moet voor de levensbelangrijke BREVET die haar toekomstmogelijkheden qua school gaat bepalen. Duhhhh!!!

En of dat Frans is? Misschien. We waren ook niet onverdeeld succesvol bij het verkrijgen van een classement voor onze ‘gîtes’.  Want…deze beoordeling is vereist om door Gemeenten en VVV geadviseerd te worden. Tot die tijd ‘pas de PR’. Nou…internet bracht ons bij een nationaal opererend en erkende instantie. Onine diverse formulieren ingestuurd. Enig mailverkeer ter verduidelijking later en met name heel veel wachttijd verder…blijkt dat het er niet van gaat komen. Of ze nou geen tijd hebben, ons niks vinden of dat we elkaar niet begrijpen. Hoe dan ook. Op zoek naar een alternatief. Jawel, good old ‘Gîte de France’ is ‘willing and able’.. Nou net goed. Paar vragen beantwoorden en mevrouw maakt op eigen initiatief een afspraak. Echt? Ja echt! En ze kwam ook nog. En op tijd. Tussentijds werkten wij hun lijstje af. Overal een staafmixer, vaatwasser, gescheiden vuilnisemmer etc. We waren er helemaal klaar voor. De mevrouw was gezellig en kordaat. Met wat meer en minder verplicht op te volgen suggesties zoals nachtlampjes en uitleg over de afvalscheiding bleven we tevreden achter. Hoewel, de hekwerken die moeten worden geplaatst voor alle bovenramen…dat is nog wel ff een dingetje. Tijdrovend, het opmeten, de offertes, bestellen, plaatsen….èn duur. Maar ergste nog….de Gîte de France mevrouw kan tot dat we foto sturen ter bewijs…het classement nog niet afspreken. Èn de Gemeenten en VVV hebben toch echt dat classement nodig voordat ze met onze locatie verder gaan……………………………….. Vive la France. Heb je even?

IMG-20181011-WA0014

Een gedachte over “Sept-Nov 2018

  1. De meeste verhalen kende ik natuurlijk wel, maar toch leuk om alles gelardeerd met foto’s te lezen, en ja ” de franse slag” komt hier af en toe wel om de hoek kijken, als je zo de reraktie’s van deze en gene leest, maar….. hopelijk komt alles op termijn weer rond.Jullie hebben toch ook nog wel even de tijd om diverse zaken wat betreft de Gite voor elkaar te krijgen en hopelijk dat Lynde wel op tijd wordt geholpen. groeten je vader en tot 02 januari wij hebben er zin in en kijken er naar uit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s