5 September-17 november 2019

IMG-20190903-WA0002‘Tis hier om de hoek..dus onvermijdelijk.

 Ook wij volgen Martien en Chateau Meiland!’

Najaarsbezoek en  uitjes Deze laatste maanden kregen we bezoek van Merel en Mark en Oma Cilia en Karin (van John) oa vanwege mijn verjaardag. Daarna nog gezellig een klein weekje van Samantha. Visite stimuleert òns ook weer om activiteiten te ondernemen. Zo bezochten we Cologne la Rouge, Rocamadour, Chateau Chabrol en gingen we lekker warm lunchen in de stad van Limoges. Er werd een heerlijke etappe richting Thivier gewandeld met de Diane als taxi terug. Toevallig was het een hele mooie dag tussen heel veel regen door dus dat was echt genieten. We plukten appels, bakten taart, maakten er appelmoes van en zochten (toen nog tevergeefs) naar ceps. We ontdekten een vrij-Franse tearoom met heel veel keus, een authentieke aanpak en overheerlijke macarons. We speelden -succes verzekerd- ’30 seconds’ en Merel en Mark gingen kanoën, Terra mocht mee.

Helemaal uniek, fietsten Bert en ik met z’n tweeën naar een feestelijke markt in Dournezac. Iets over chataigniers als thema, verkoop van onbetaalbare nougat, allerlei producten gemaakt van kastanjes (likeur, brood, soep), mooie grote ceps (10-20euro/kg), een grilplaat eettent (boudin, andouilette, entrecote op stokbrood), nog drukkerbezochte drankbar en een blaaskapel van doedelzakkers. We kwamen zowaar ‘bekenden’ tegen, vanaf de manege. Ook bezochten we deze maanden een aantal keer de kringloopwinkel (hier beter bekend als het duurder klinkende Brocante). We slaagden voor een deel van de gewenste plantenpotten. Èn onverwacht stuitten we op een nieuwe douche-/po-stoel voor €5! Dat kun je toch niet laten staan. je weet immers maar nooit….

Flora en fauna Ondanks dat de herfst met rasse schreden zijn intrede doet, viel er nog genoeg te oogsten. Naast de diverse soorten appels, pruimen en vijgen die gemakkelijk mee te nemen zijn bij een rondje met de honden, leerde met name Bert, steeds beter om Ceps en andere eetbare paddenstoelen te vinden. Dan was er nog de vracht aan pompoenen en courgettes van de tuin en in veel mindere mate tomaten en piepkleine aardappeltjes. Uiteraard aten we kastanjes…gekookt, gepoft en ingemaakt. De tomaten vormden samen met de courgettes werkelijk uitstekende pastasaus. Minder enthousiast was ik over de ingelegde courgettes tot augurk maar goed ook daarvan potten vol in de kelder. Het appelsap is dan weer wel overheerlijk. Alles supergezond en dat maakt sws een hoop goed.

Shaffy wordt oud maar niet minder lief en zelfs Myla trekt bij. De ontelbare katten geven elke dag weer een ander beeld…ze zijn of kwijt of glippen ineens juist het (verboden) huis in, jengelen midden in de nacht voor de deur omdat ze honger hebben of zijn nergens te bekennen wanneer Myla hun bak leeg eet, krijgen opeens kleintjes – ondanks de pil- die dan ook weer verdwijnen of voor dood achtergelaten worden, Heel apart.

Onze ‘stoeterij’ bestaat nog steeds uit Lynde’s lieveling Cht’ipoon. Ze volgen met plezier de lessen, maken buitenritten en doen aan springwedstrijden. Minder succesvol was onze omgang met Anis, de Marens. Hoe het precies zat, vertelt het verhaal niet maar de klik ontbrak. Gelukkig vonden we (met winst) een nieuwe eigenaresse die ons na een paar weken liet weten dat Anis voor haar het liefste paardje ‘ever’ was. Zelf zochten we heel serieus naar een alternatief voor Terra. Het werd via leboncoin een ‘tres gentil hongre’ met de naam Dodo (van Don Juan). En dat is hij. Supergroot maar even ‘proche’. We zijn weer compleet. Eind goed, al goed….

Gedoe Een blog zonder verslag over ‘gedoe’  zou geen blog zijn. Gelukkig werden we ook deze maanden niet gespaard door de Franse bureaucratie. Zo was daar onze poging de paardenkar over te zetten op een Frans kenteken. Via via werd duidelijk dat er ergens heel ver weg in het departement een garage moet zitten die de bijbehorende keuring mag uitvoeren. Die moet dan gezocht, gevonden en heeft na lange tijd een plaatsje in de ohzo drukke planning. Bert brengt de kar, 3 uur rijden. De firma kijkt. Heeft op- en aanmerkingen. Is kar niet meer waard. Maar ook geen onderdelen beschikbaar. Bert kan kar weer (heel ver weg dus) ophalen. Niets aan gedaan. Wel goedgekeurd. Betaald. Maar remmen werken dus niet (?). Die blijken op de terugweg wel gewoon te functioneren. En dan is het nu afwachten tot een oproep van een opvolgend buro in Limoges waar de aanvraag verder wordt afgehandeld. Maar of en wanneer…. Even geduld aub. Maar goed, nu we dat ongeveer weten…even snel de motor overzetten op een Frans kenteken? Nee, dat gaat dan weer héél anders. Hoe? Ja nou…de mevrouw van de assurance weet het eigenlijk niet of ongeveer ongeveer. BMW Europa heeft waarschijnlijk ook wel een idee. Na heel wat mailverkeer en het uitwisselen van diverse foto’s van onderdelen en nummers en misverstanden oplossend…jawel…half jaar later…een positief bericht van BMW. Nu op naar de assurance..en wie weet… Even geduld aub.  Verder wilden we graag kinderbijslag voor de meiden. Na veel 5en en 6en wist Nederland het zeker. Bij hen hadden we het onterecht aangevraagd en ook onterecht gekregen totdat ze het per 2018 stopzette. Immers, we wonen in Fr maar ik werk in NL… lastig lastig. Nee, ze waren eruit…toch onterecht. Terugbetalen en zelfs boetes dreigden, bezwaar maken, bellen enzovoort. Al met al..ondanks werk in NL…geen recht. Op naar de Franse CAF. Dat gaat online. Erg onFrans en nog erg onHandiger. Want alle gevraagde gegevens zijn gebaseerd op het Franse systeem terwijl wij alleen over Nederlandse gegevens beschikken en de cijfertjes dus niet in de hokje passen. Bericht achterlaten, (niet) teruggebeld worden, (niet) begrepen, (niet) met een oplossing komen. Helaas, u werkt niet in Frankrijk (verhuur en verbouw tellen niet) dus geen kinderbijslag in Fr. Oh, maar in Nederland zeggen ze het precies andersom. Nu is er een Europese afspraak dat het niet uitmaakt wie er uiteindelijk betaalt maar de inwoner heeft recht op Kinderbijslag. Nou, dat klopt wel hoor. Maar toch hebben zowel NL als Fr liever dat de ander het betaalt. Logisch!? Dan online nog maar eens om een telefonische afspraak vragen. wel/niet doorgekomen maar wel/niet begrepen. Komt bericht dat we worden teruggebeld door een technisch specialist, die het dan toch ook weer niet kan regelen. Dan maar een onmogelijke persoonlijke afspraak op kantoor van de CAF. Bleek toch mogelijk. Bert heen èn…jawel…paar weken wachten….gefixt. Geld ontvangen. Nederland niet tot boete gekomen want zo onterecht bleek het toch ook allemaal niet. Ongeveer even jammer is de aankondiging dat ons terras te ver richting de weg reikt. Volgens onze ‘kadaster’tekeningen en de notaris gaat het om òns terrein, maar een langsrijdende ambtenaar heeft tegen Lynde gezegd dat dat niet klopt en dat de directeur van het bureau in September langskomt om het haar vader duidelijk te maken. Nog niemand gezien…tis half November nu. In afwachting van de uitkomst, wachten we ook nog op een antwoord van de Maire op ons verzoek uit 2016 om de bestemming van het landje tegenover te wijzigen. We zouden daar graag een woonwagen of klein zelfvoorzienend vakantiehuisje plaatsen. Leek ons leuk om te verhuren. Het upgraden van het agrarische landje zou ook de waarde flink verhogen. Nu ruim 3 jaar later beginnen we ons toch zorgen te maken. Het schijnt dat de regelgeving aangescherpt gaat worden per 1-1-2020. We hebben en beetje haast. Diverse brief-, mail-wisseling en bezoeken aan het Gemeentehuis later…hebben we gewoon niks geen reactie. Iedereen hoort aan, belooft het uit te zoeken, bij ons terug te komen maar elke vorm van reageren blijft uit. We hebben nog 6 weken…  Passief afwachten went slecht. Hier zit het in het bloed, lijkt wel. Zo wilde ik graag een afspraak maken in het ziekenhuis. De assistente aan de telefoon verstond me zodanig niet dat ze me verzocht de vraag te mailen. Voorts verstond ik haar zodanig niet dat het me 10 foutmeldingen opleverde voordat het bericht daadwerkelijk verzonden was. Na geen reactie, belden we 2 weken weer op. Jonker…oja..afspraak gemaakt hoor…over 3 maanden op 15 januari…nee kan echt niet eerder. Brief in huis met daarop de door hen bepaalde datum. Paar dagen later brief 2; we hebben de datum verlaat naar…. Weer twee weken later, brief 3; we hebben de datum verder verlaat naar…. Dus we moeten maar flink oefenen op passief afwachten, anders hebben we hier serieus geen leven.

De verhuurperikelen. De verhuur dit jaar is eigenlijk best aardig geweest. Een groot aantal pelgrims (inclusief hospitalero’s van opa Rem zijn lobby) hebben ons dit jaar weten te vinden. Ook hebben we diverse keren ons huis, gite en appartement verhuurd via Airbnb. Superhandig, betaling loopt via hen, annuleren kan alleen tegen kosten en ook ben je ervan verzekerd dat de mensen die komen de boel netjes achterlaten omdat we hebben aangegeven alleen “bekende’ huurders van Airbnb te maken willen hebben.

Wat helemaal mooi is, is dat de plaatselijke dierenarts onze gite heeft gehuurd voor 4 maanden voor zijn stagelopers,… dus dat is helemaal top zo in het laagseizoen.

Sinds kort zijn we aangesloten bij een netwerk van verhuurders rondom een prachtige wandeltocht van 200 km door onze regio, voor paarden, fietsers en wandelaars….  Nog geen gasten maar 05 december de eerste bijeenkomst.

Per December worden we opgenomen in het nieuwe boekje van “Miam Miam Do Do” wat door alle Franse wandelaars wordt gebruikt die de Camino lopen,.. voor volgend jaar verwachten we daar dus extra wandelaars door te ontvangen.

De familie ‘update’ In Nederland loopt Izell prima in de pas van haar studie Interculturele communicatie aan de UvU. Erg leuk was de mogelijkheid om bij Océ van ome Erik een groepsopdracht uit te voeren. Remo lijkt uiteindelijk per februari a.s. ‘goed’ te vertrekken bij Defensie en is inmiddels voortvarend begonnen met International Business and Management in Amsterdam. Af ten toe klust hij met Ome Ron aan de nieuwe zolder in Hauwert. Rosa vierde haar 22e verjaardag. Terra vierde Halloween met vriendinnen in Châlus en gaat weer erg goed op school. Lynde ontving haar college-diploma en went langzaam aan het internaat-leven in Limoges. Hoewel de middennachtelijke brandoefening (4.00 met hele klas op straat) en zeker de herhaling op een christelijker uur maar dan weer terwijl zij haar gezicht net in masker had, duidelijk minder gewaardeerd werden. Zij genoot wel enorm van haar modellentrip naar Parijs. die nog bijna in gevaar kwam doordat ze de vrijdag voor vertrek met gym ten val kwam en via ehbo in mitella thuis….

extra aandacht… voor twee van onze familieleden die deze periode in de prijzen vielen; Sytske won een ‘lees op een unieke plek tijdens je zomervakantie’-wedstrijd met een foto in ons zwembad. en van Rikus werden heuse eigen voetbalplaatjes uitgegeven door de plaatselijke supermarkt. Toppers. Ons ontgaat hier weinig…

Nou zoals jullie kunnen zien en lezen hebben we het nog steeds lekker bedrijvig en ook goed naar het zin. Snel de wintermaanden door en weer op voor een prachtig nieuw seizoen !

Een gedachte over “5 September-17 november 2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s