ZOMER 2018 (Juni-September)

Nog even in het kort:

Het laatste deel van de maand Juni kende twee prioriteiten namelijk het afronden van school en een belangrijk deel van de verbouwing. Indien beiden naar wens zouden verlopen, kon de zomervakantie zorgeloos beginnen met drie weken Nederland voor de dames en ‘verhuisd zijn’ bij thuiskomst. En zo geschiedde… Hoewel de levering van de houtenvloer vanuit Nederland diverse vertraging op liep. Eerst was het bestelde hout toch niet op voorraad en vervolgens bleek het uitbestede transport nogmaals uitbesteed en toen nog eens. Hierdoor was de levering te laat èn tijdelijk ‘verdwenen’. Eenmaal aangekomen was de pallet gebroken, de beschermfolie flink beschadigd evenals diverse houten planken en de luchtbevochtiger. Hoop ge-telefoon en gedoe later, heeft Bert de vloer toch kunnen leggen waarbij hij zich eigenlijk geen enkel snijverlies kon veroorloven. Gelukt! De piano, een barkbank en enkele posters kwamen met ene Lex uit Nederland naar ons toe. Hoewel, het zal aan ons liggen, met fikse vertraging. Lex maakte van alles mee met zijn honden en zijn huis en terrein in Frankrijk en met zijn auto….. waardoor de levering een aantal keer -meest plots- werd uitgesteld. Beetje lastig was dat de vleugel niet door Lex alleen ingeladen kon worden en er dus een beroep gedaan werd op hulptroepen…echter…dan is een betrouwbare verwachte datum en tijd op zich wel handig. Uiteindelijk de vrijdag van de kampioenswedstrijd WK Frankrijk…. Lex in de buurt….buurman Chrisitian bereid….PRECIES MIDDEN TIJDENS DE WEDSTRIJD…… En ach…ook dat kwam weer goed. Dankzij onze superloyale buurboer. Op enige onduidelijkheid tussen Lex en ons, over de prijs na. Bleek achteraf vanuit een stemmig mailtje. Jammer. Toch bedankt.

 

De laatste schoolweken leverden TWEE FELICITATIONS op. Daarnaast was er het optreden met Choral in het enorme Limoges’ theater Zenith met Franse zanger Calid. Tot slot het eindfeest. Èn werden nog even snel twee dagvullende voetbaltoernooien afgewerkt. Waarbij het team van Lynde het tot de tweede plaats wist te schoppen en het Terra bevestigde in haar voornemen haar voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Haar nieuwe sport is het op zondag 30 km fietsen van de Voie Vert met een aantal vriendinnen.

IMG_20180615_205956

IMG-20180905-WA0040

En alsof dat nog niet genoeg was…kwam opa Rem langs vanaf Roncesvalles met chocola en een speciale likeur voor de pelgrims, om het allemaal bij te wonen. Maar opa zou opa niet zijn als hij niet ook wilde klussen.

 

En zo ging de zomervakantie ongestoord van start.  In Nederland waren de meiden welkom bij grootouders, vriendinnen Bente en Marisha en ‘Haarlem’. Lynde ging daarnaast (zonder beugel) naar Budapest op Modelcamp onder begeleiding van Remo en Rosa. Wat een belevenis. Voor haar. Maar ook voor ons.

 

Ondertussen hadden Bert en ik het plan om als vakantie ‘met een omweg’ het nieuw gebouwde huis van onze lieve vrienden Tom en Trudie in Oostenrijk te gaan bewonderen. Helaas gooide mijn stagnerende herstel roet in het eten maar bereikten we toch ons einddoel. Zo waren we een paar dagen even heel gezellig samen in Edt. En met horten en stoten zagen we onderweg ook nog wat. Het campergehalte was minimaal maar dat doen we volgend jaar vast beter. De reis leverde in ieder geval het besef op dat een nieuwe operatie onvermijdelijk was. Inmiddels met beter resultaat, ook weer achter de rug. Saillant detail is dat we op de terugweg door Italië de brug bij Genua over reden en bij thuiskomst vernamen dat deze is ingestort. Oef. Bracht me in herinnering terug bij het jaar dat Izell en Remo precies de Intercity hadden geboekt die een uur eerder zo ontspoorde op het tracé na station Austerlitz.

 

Toen iedereen (wij-6 plus Rosa) weer op het honk was, konden we visite gaan ontvangen. Zo vermaakten we ons met Bente, Sanne, Ted, Lois, Yentle, Kiki, Sandra, Erwin, Emiel (zelfs twee keer), Annemiek, Peter, Esther, Maaike, Ron, Linda, Sytske, Hidde maar ook, heel gezellig, Rikus en Truus die vlakbij op de camping waren komen te staan en later Karin en Piet. Iedereen bedankt voor de KAAS en Hagelslag (èn èn …) Zij allen verlieten ons tevreden (naar het scheen). Richting Hauwert vertrokken 3 extra passagiers. Maaike die onverwacht een dagje langer bleef (het is hier ook zo gezellig) paste nog op de achterbank in de Peugeot, naast Esther en twee geadopteerde kittens.

IMG-20180905-WA0045

We deden alles ‘wat los en vast zat’ variërend van kanoën, klimmen, meertje, wandelen, (na-)tafelen en spelletjes. Oradour sur Glane werd bezocht. Maar ook markten en restaurantjes. Vanuit Hauwert kwam bokkenpootjestaart (die vooral ook Franse pelgrim Laurent enorm op prijs stelde) en koude pizza. En probeerden we zelf indruk te maken met BBQ, uiensoep en sabayone. Lynde reed weer eens paard met Wanagy. En ongeveer iedereen genoot van het zwembad. Karin spande de kroon met 12 pakken verschillende soorten hagelslag. Lynde en Terra zijn er nog niet over uitgepraat.

IMG_20180829_113159

 

Op het hoogtepunt van het bezoekerstal zijn de naamborden van onze nieuwe onderneming onthult ter opening. Inmiddels ruim 85 pelgrimsnachten ‘in bedrijf’ en nu langzaam wat PR activiteiten ondernemend…. zo zijn daar dus de paneaux, visitekaartjes, het mailadres en een website ‘under construction’. Bij Gîte de France is een noodzakelijke beoordeling aangevraagd (nadat een nationaal opererende zus het af liet weten), de Mairie is op de hoogte en heeft zelfs al iemand doorverwezen, VVV van Châlus en via hen VVV van Nexon zijn ingeseind. Onze plannen bestaan nog uit het toesturen van de kaartjes aan Saint Jacques-genootschappen in Nederland en België. Daarnaast het bezoeken en informeren van gîtes en herbergen bij een aantal etappes vóór ons. Om het appartement ècht te kunnen verhuren moeten we de buitenruimte nog aanpassen. Deze werkzaamheden staan na Nederland in September op het programma.

 

20180820110146

Remo sloot inmiddels zijn revalidatie in Doorn af. En daarmee ook de stroom aan vaste bezoekers als Annemiek (alleen of met Esther, Erik of Opa), Opa Rem (alleen of met oma) en Oma Cilia. Onze hartelijke dank daarvoor. Hij is verhuisd naar het SMD in Amsterdam en gaat – als een wonder-  ontzettend goed. Zelfs de behandelaren staan versteld. En zijn kans op terugkeer is nog steeds aanwezig. Samen met Izell werd een parkloop van 10 km in 50 minuten afgelegd. En zijn zij nu beiden in voorbereiding op de halve marathon van Amsterdam op 21 oktober. Izell werkte ondertussen hard aan de afronding van haar studie en kreeg tijdens haar verblijf hier te horen dat ze voor haar scriptie een 7 heeft en ze haar diploma tot Juf Frans op 14 September in ontvangst mag nemen. Heeft Summerschool Interculturele communicatie voltooid en start per November aan de premaster.

 

Inmiddels hebben we er hier de eerste schooldag alweer opzitten. Terra in cinquième en Lynde in het laatste jaar van het College, troisième. Razend nerveus gingen we -in nieuwe kleren!- op de klassenindeling af. Dolbij waren twee meisjes die in de klas zitten waarop ze gehoopt hadden. BTW Lyndes shirtje bleek te kort dus dat was eenmalig.

img-20180905-wa0016.jpg

Wijzelf namen deze huiswerk-arme week te baat om onze wandelgewoonte nieuw leven in te blazen; voor gewoon de ontspanning, de prachtige natuur en als poging tot het opbouwen van weer eens wat conditie. Onderweg verzamelen we tassen vol met fruit dat thuis (met Bert z’n keukenmachine, dank aan Annemiek) tot sap en jams verwerkt wordt.

Het weekend van 7-9/9-9 vliegen we (op een drafje) naar Nederland om een familiefoto met ‘Obdam’ te maken, Opa Rem zijn 75e verjaardag en Annemiek en Peter hun 25-jarige trouwdag te vieren. Vrijdag uit school naar Bordeaux en zondagavond weer thuis. Ook hopen we de voortgang van de verbouwing bij broer Ron en zijn gezin te bewonderen. Oma Cilia reist met ons mee terug vanwege mijn verjaardag. De daarop volgende dag neemt Bert (fit as ever) de auto terug naar Nederland om daar het 10-jarig bestaan van de boerderij Stichting JonkersZorg te gedenken en dit te combineren met een aantal nuttige dagen in Haarlem e.o. Het valt mij zwaar hierbij niet aanwezig te kunnen zijn maar moet ‘accepteren dat niet alles kan’… zeg maar. Bert, Izell en Remo nemen persoonlijk cadeau  en hartelijke gelukswensen namens ons mee (foto na 15-9 😉 )

 

 

Maart-Mei 2018

 

 

Voort!, na alle emoties van begin dit jaar….

IMG-20180501-WA0000

Het was weer verbouwen wat de klok sloeg de afgelopen maanden. De grootste voorwand werd van top tot teen en van oost naar west geisoleerd, dichtgezet, gestuct en voorzien van raggelwerk wat vervolgens werd geschilderd in Rijks grijsgroen. De dakdoorvoer voor de kachel werd aangebracht, keuken en toiletvloer getegeld en tal van onzichtbare kleinere klusjes uitgevoerd.

Veel zijn we in contact met en ook zelf in Nederland. Natuurlijk bezochten we om beurten Remo in Doorn en bewonderden zijn werklust tijdens 5 dagen revalidatie per week. Hij kan inmiddels -ondanks zijn beperkingen- al 5 kilometer hardlopen. Daar staat iedereen van te kijken. Zijn fitheid is op het niveau van Cluster 2. Daarnaast raakte oma Weel flink ziek en was ik blij haar een week te kunnen bezoeken. Ook met haar gaat het weer een stuk beter. Toen opa Weel nog even bijna in de lappenmand. Tis wat. Oma C en Ron kwamen heel pittig juist weer hier op ziekenbezoek chez moi. En later moest Lynde naar de ortho in Obdam. Samen met Izell en Remo vloog ze terug en hadden we hier mooi een weekie het gezin compleet. Heerlijk ff. Daar hebben we het samen echt even van genomen met spelletjes, bbq en gewone huiselijke gezelligheid.

IMG-20180421-WA0042 (1)

Niet veel later werd Bert enorm verrast met het bezoek van zijn ouders vanwege zijn 50ste verjaardag. Familie van Kaouter bakte een taart en tijdens een warme franse lunch vierden we een intiem feestje. Zijn kado: het Junckers-horloge kon ook om. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, reed Bert nog eens heen-en-weer voor een jubileum, bouwbood-schappen en snelle familievisite.

IMG_20180415_125639

Voor moederdag kwam een grote verrassing uit Haarlem (in samenwerking met Blokker)…een heerlijke grote zwarte Fatboy hangmat, inclusief filmpje van Izell en Remo  er liggend in, hun moeder toesprekend. Wat een plezier kun je dan hebben. Zeker vanwege dat mijn oude exemplaar werkelijk aan zijn laatste draadjes hing.

Zo was er ook de ziekenhuisopname van ‘moeder overste’. Een kleine week in de Clinique des Emailleurs in Limoges en een operatie van Docteur Pascal Renaudi. Franser wordt het niet. Snelcursus in taal en cultuur. Teveel om op te noemen dus hier laten we het bij. Behalve dan dat je je vooraf moet aanmelden bij een ‘opnamebalie’ alwaar vooral je financiele kritiekwaardigheid wordt beoordeeld. Elke dag langskomen om diverse kosten af te rekenen zoals WiFi en het overnachten van Lynde die (als mantelzorger/tolk) supergezellig mee was. En dat de taakscheiding hier hoogtij viert (een zuster voor de schoonmaak, eentje voor het eten, eentje voor je wasbeurt, eentje voor je medicijnen, eentje die coordineert…..) maar dat zij met werkdagen van steeds 12 uur toch voor een vertrouwd gezicht weten te zorgen. En daarnaast dat de dokter ‘himself’ elke dag om half zeven savonds (na poli en OK) visite komt lopen, van maandag tm zaterdag en verder altijd te bellen is. Ja ja…dat waren nog eens tijden.

De dieren vroegen uiteraard ook hun gewoonlijke aandacht. Met onze uiterst agressieve maar prachtige statige ‘terror-haan’ voorop. Nadat hij Lynde al meerdere keren het kippenhokdak opgejaagd had (Terra sowieso al ver uit de buurt bleef), Sany de electricien in beide schenen had gepikt en zelfs met Bert regelmatig een ‘hanengevecht’ uitlokte…was de maat vol. Achterbuurvrouw Ida fokt juist op dit moment 25 kleine haantjes op en ‘bereidt’ steeds de grootste voor eigen consumptie. Desgevraagd werd Bert bij de laatste plechtigheid uitgenodigd en heeft hij samen met Ida, onze haan (en ons) van zijn slechte gedrag afgeholpen. Naar verluid ging dat er diervriendelijk aan toe, had de haan een goed leven gehad in zijn 2 jaar bij ons (nog zelf uit een ei gebroed) en was er geen andere keuze dan afscheid nemen. Tegen alle verwachtingen en waarschuwingen in (hij is oud hoor en taai en er zit bijna geen vlees aan) hebben we de haan na een dag pruttelen in de braadslede met smaak opgegeten. Onze gasten Ruud en Mariska kunnen dat beamen. De dag erna konden we kippensoep eten met de pelgrims. (bijna) iedereen tevreden. Een nieuwe Australorp haan met dito harem uit Nederland ‘ingevlogen’ en inmiddels is er een nieuwe strijd ontstaan..de ‘oude’ lakenvelder kip, de witte en de bruine kaalnek worden bijgesloten door de immigranten. Regelmatig vinden we iemand in een hoekje weggedoken of toch over de tuinmuur naar Ida gejaagd… Hoewel de bloedluis momenteel Bert zijn grootste uitdaging is. Het hok is ongeveer gestript, gesteriliseerd, de kippen inclusief, met allerhande meer en minder biologische middelen van tabaksplant tot een variant op Fipronyl….. GEEN NUT! Wat te doen? Als dat allemaal maar weer goed komt.

Katje Nina is doodgereden. Dat gebeurt nogal eens maar went nooit. Maar katje Rickie van buurvrouw Ida en ondertussen door ons geadopteerd, beviel van 4 superlieve kittens. En omdat ze ze de eerste vier weken verstopte en na gevonden te zijn steeds ergens anders verstopte heeft deze gezinsuitbreiding een dagelijkse activiteit gevormd gedurende twee maanden…van een bevalling verwachten tot nestje zoeken en van kittens zoeken tot nu vooral aaien en….zeuren om er een paar te houden. maar Leboncoin.fr it is!

IMG_20180610_175238

De hop heeft echt weer een nestje in onze muur. Dat is toch een bezienswaardigheid. zo’n mooi stel, zulke luidruchtige kuikens en dat af en aan vliegen met eten…onvermoeibaar.

IMG_5240

Myla is nog steeds oervervelend. Is het niet omdat ze ‘snachts wegsluipt (zo gauw de batterij van haar terreingrens leeg raakt) en ergens in de omgeving haar buik meer dan rond eet, danwel omdat ze om het minste of geringste aanslaat of tijdens het wandelen de benen neemt om een fazant, konijn, hert of iets onduidelijks achter na te gaan en uiteindelijk omdat ze alles stuk maakt wat heel is; varierend van tuinplanten tot en met de onderste takken van fruitbomen, hout, metaal, glas, hard, zacht, mooi, lelijk, vies, smakelijk……………………..het maakt niet uit. en Shaff…ach…we houden van m.

Op school waren er dit jaar wat wijzigingen. Het collegejaar ging naar semesters ipv trimesters. Het waarom bleef onduidelijk maar het feit was daar. In de praktijk hield dat in dat het lastiger was om de felicitaties te behalen omdat je nu langer op niveau moest blijven. Dat gaf de dames toch een beetje stress. Ook was het zoeken voor de docenten naar een nieuwe inhouds- en toetsverdeling waardoor er echte piekmomenten van dagelijkse meerdere toetsen ontstonden ten opzichte van perioden waarin er veel minder ‘te doen was’. Diverse vakken vielen weken voortijdig uit omdat de stof ‘op’ was. Alleen in week 6 was er een oudergesprek. Hierin vertelde we het nieuws (!!!???) dat Lynde dyslectie had. Oh echt? Uh…tsja…zonder Franse (!) verklaring…kan dat eigenlijk niet. Oh huh.. Waarop bleek dat er nergens een orthophoniste met tijd in haar agenda te vinden was. Nee, ook niet als je daarop heel lang wilt wachten. Nee, en ook niet als je daarvoor ver wilt rijden. Nee, Nee en nog eens Nee. Maar wel nodig voor komend schooljaar omdat dan de belangrijkste Franse schooltest wordt afgenomen en bepaalt naar welk lyceum je toe kunt. Immers, in schooljaar 2019-2020 gaat Lynde (dan 15 jaar) naar Limoge  intern ‘studeren’. Terra deed dit jaar de brugklas ne gelukkig ging het haar ook heel goed af. Beide dames behaalden beide felicitaties met resp 16.4=8.2 en 17.5=8.7 als gemiddelde). Ineens ergens halverwege dit jaar kwam de oproep om het DELF A2 examen te doen. Dit blijkt een taaltoets voor niet-Fransen die jaarlijks wordt afgenomen bij schoolkinderen om hun niveau van taalbeheersing te toetsen. onze directeur bleek het vorig jaar vergeten. bij Saskia zelfs al twee jaar. Maar we gingen er bloid op an, in Limoges, schrijven, lezen en spreken. Uitslag volgt.

Gelukkig waren er nog meer leuke dingen op school. Lynde ging op ski-week in de Alpen en leerde daar skieen. Terra en haar klas bezochten een wolvenpark. Regelmatig waren en uitjes naar theater en de natuur in. Een taartenchallenge waar Terra kanswinnaar was met haar Shortbread. Het plots mogen vrijzwemmen in het dorpszwembad onder de middag. En als hoogtepunt het choraloptreden in Zenith te Limoges (vergelijkbaar AZstadion). Dat gaat vrijdag a.s. plaatsvinden en opa Rem is er speciaal gekomen. Samen met 800 andere, in het zwart geklede, koorleden wordt een ‘depressief’ stuk opgevoerd, volgens de dames. Waarbij een (gewezen?) topartiest Cali een aantal nummers komt meezingen. Kaartjesprijs maakt dat de verwachtingen hooggespannen zijn. Er zijn helaas alleen nog wat sta-plaatsen beschikbaar…..

Uiteraard werd er weer volop gevoetbald. De vereniging FCCO houdt voet bij stuk en blijft zich inschrijven voor toernooien op afstanden tot wel 3.5uur enkele reis, voor de duur van minstens twee maar soms zelfs drie dagdelen en veelal zonder programma dus enige terechte verwachting vooraf. Zo ook vorige week zaterdag met het team van Lynde. Bert mee om in combinatie met de terugweg Opa Rem van de trein te halen in Limoges. Echter….programma liep uit…Lynde’s team belandde zelfs in de finale en zo moest opa tussendoor opgehaald en mee terug naar de wedstrijd. 22.00 zaten we aan de spaghetti….. En toch is het dan weer ontzettend leuk om mee te maken. De finalisten worden namelijk per persoon bij naam voorgesteld aan het publiek, veel mensen zijn gebleven om de wedstrijd te bekijken. Dit keer 0-0 dus ook nog penalty’s…Spannend. Een heuse bekeruitreiking en foto’s toe. Iedereen razend trots (ook met de tweede plaats).

IMG_20180609_195642

Er is ook stiekum aan wat ‘echt’ werk ontstaan. De pelgrims op weg naar Santiago de Compostella weten onze herberg ‘ineens’ te vinden. Om ruimte voor hen te maken, zijn we als gezin uit het eerste huis getrokken en wonen nu tijdelijk in het appartement aan de weg, onderin de grange. Het huis heeft drie slaapkamers met elke 2 bedden, een eenvoudige keuken, eettafel en zithoek. Wij vinden het er gezellig en voor een pelgrim is het veelal fijn binnenkomen, lekker warm, knus, schoon bed, schone handdoek, heerlijke douche, verzorgde huisgemaakte maaltijd en royaal ontbijt. We hebben nog geen klachten gehad en wel veel complimenten en leuke tekstjes in ons logboek. Voor €35 bieden we logies en half pension. We beschouwen dit seizoen als oefening, starten nu onze PRcampagne(tje), hebben flyers en kaartjes in de maak, melden ons aan op betreffende sites en vragen om vermelding in gidsen etc. Op dit moment hebben we soms niemand dan weer iemand en soms wel 5 pelgrims ‘ aan tafel’. Eigenlijk gewoon echt erg leuk. Er komen mannen, vrouwen, opa’s, oma’s, studenten, scholieren, Nederlands, Frans, Italiaans, Belgisch, Amerikaans, Duits, jong, oud, zwaar bepakt, wagentje, fiets etc. En ieder met zijn eigen verhaal en behoefte. Scheiding, Baan kwijt, Leeftijd, Zoekende, Spiritualiteit, Altijd al gewild, Nooit van gehoord, Hele route, Korte stukjes, Pijn, Geen centje pijn, Heerlijk stil, Mooie ontmoetingen. Nou prima. Eigenlijk gewoon echt erg leuk. En na vertrek schoonmaken en wassen. Au revoir! et Bonjour!

 

IMG_20180613_114006

Deze 10 dagen wordt er vooral buiten heel veel werk verzet. Bert heeft hulp van opa Rem. Samen zijn tonnen aan houten balken versleept, nieuw gras ingezaaid, de veranda open gezaagd, halve moestuin van onkruid ontdaan, garage leeggeruimd etc etc. Heerlijk.

En uiteindelijk was er zelfs iets van inrichten mogelijk. Heerlijk werkje. Komt het einde van deze verbouwing in zicht?? (HELPP!!!het werk zal toch niet binnenkort afkomen?)

 

november-december17/januari-februari18

Soms…..

De afgelopen vier maanden waren er van hoge pieken, diepe dalen, van vallen en opstaan; van vanalles wat, tekort en teveel, en van dankbaarheid ‘a la fin’.

IMG-20180102-WA0018

Heel lang ging het heel goed met de verbouwing. In relatief korte tijd kwamen de slaapkamers en badkamer van de meiden, de ‘bibliotheek’, onze slaapkamer, de trappen en zelfs het voorkozijn tot een niveau als ‘soort van klaar’ voorlopig. Zoals gewoonlijk bleek alles weer evenveel werk. Het gelijkmaken van het vloerniveau van links naar rechts of van voor naar achter, waarbij Bert met een slimme tactiek/techniek een hoogteverschil van minimaal 6 cm moet opvangen. Daarvoor waren gearriveerd per vrachtauto via ‘Ria van EcoBati uit België’ vloerplaten en heel veel zakken met egalisatiekorrels. Een ingenieus plan van aanpak volgde. We selecteren een klein vloeroppervlak, meten de diverse vloerhoogtes, schroeven bijbehorende stapeltjes hout opeen tot ‘maatjes’. Daarop dan lange houten latten waardoor er vakken ontstaan en dan de korrels storten. Vervolgens met een zelfgemaakte afstrijklat, per vak en per hoogte Fermacel platen schroeven en lijmen op de gevlakte korrelvakken, dat herhaal je een keer of wat en ‘klaar’ waren de vloer van de ‘bieb’ en onze slaapkamer voor verdere afwerking!

De eikenhouten trap, gemaakt door de plaatselijke timmerman, heeft ook nogal wat voeten in aarde gehad. Was het niet omdat de bestelling van minstens een half jaar geleden dateerde danwel omdat de eigenaar-timmerman en zijn vrouw en hun timmerman inmiddels meerdere keren waren komen opmeten om vervolgens half november gewapend met tekeningen  (lang na het ondertekenen van de offerte met ontwerptekeningen) ten tonele te verschijnen om te vertellen ‘dat het door ons gewenste ontwerp tot een zeer gevaarlijke trap zou leiden, welke zij niet zouden kunnen/willen maken. Wow! Echt?! Maar hij zou er voor de Kerst zijn. Toch? Nieuw gesprek, zelfde tekening, zelfde trap…eind December werd hij geplaatst. Stel geen vragen… En hij was mooooiii. En zwaaaaar. Met 6 personen werd de trap (bijna ceremonieel) naar binnen getild. Daarna met behulp van langdurig (ondersteunend?) collegiaaloverleg, geplaatst en toen nog een paar dagen afgemonteerd. Inmiddels gelakt. En ons trotse bezit.

Het pointen van de natuurstenen muren was eveneens een enorme (maar voorziene) klus, die we oorspronkelijk zelf wilden uitvoeren. Later beter leek met Sany (electricien, die weet wel hoe het moet) of Veronique (zijn vrouw, die het ook heel ‘graag’ en vaker doet) en uiteindelijk toch uitbesteed werd aan Scott (de zoon van macon-Damon en tweelingbroer van plumber Louis) en zijn macon-vriend (want het is toch echt vakwerk). De mannen kwamen en gingen, soms lange dagen, soms onverwacht korte (moest vanmorgen eerst even verschijnen op politiebureau, tussendoor winterbanden onder de auto laten zetten, wat later want verslapen, even materiaal halen) en soms helemaal niet (moeten mijn vader helpen, moeten zijn vader helpen). Maar het kwam op een gegeven moment af en het was prachtig. Nog even wat gesteggel over de rekening. (‘Hoeveel?! Maar Scott, onze façade is destijds voor de helft van dit bedrag door een ander gepoint…”Nou prima, maar dat is toch ook zeker géén gezicht’) Uiteindelijk in de minne geschikt (worden we ook steeds beter in…) en naar het schijnt iedereen tevreden.

En dan ons grootste achievement (in het opzicht van begrip tonen en geduld hebben): de plaatsing van het voorkozijn. Het was 2014 dat we tot de afspraak van levering van alle benodigde kozijnen kwamen. Tekening van Neline als technisch houvast en de ‘levenslang geldige’ offerte voor de financiële zekerheid. Echter….het daadwerkelijke bestelproces nam regelmatig enorm veel tijd in. Was het niet, het komen opmeten zelf danwel het bestellen of juist het afleveren, dan weer het plaatsen of de after-sales. Maar dit laatste kozijn…zeg maar ‘hèt’ kozijn….spande de kroon. Pascal (eigenaar van het kozijnentussenstation waar besteld wordt en die de plaatsing van de kozijnen verzorgt) hield er bijzondere strategiën op na, variërend van vertragings- tot struisvogeltactieken. Dit gedrag kwam tot uiting in ‘niet begrepen’, ‘niet geweten’, ‘echt besteld’, ‘nog niet geproduceerd’, ‘kosten enorm gestegen’, ‘aanpassingen vereist’, ‘vier werken rond xxx wordt er niet gewerkt’ en dat pas ná zeer veelvuldig aandringen op (re-)actie en het steeds nèt niet aanwezig zijn op kantoor om navraag te doen nadat emails en voicemails onbeantwoord bleven. Een wel bijzondere actie was het onaangekondigd langskomen met een vertegenwoordiger van de fabriek (oh..uh..’enchanté’) om uit de doeken te doen dat de oorspronkelijk prijzen echt niet meer houdbaar zijn na drie jaar vanwege toegenomen materiaal- en fabricagekosten en dat bij deze complexiteit van het ontwerp en en en …. Nou ‘Merci’ maar wij hebben de kozijnen bij Pascal besteld en een ‘levenslang geldige’ offerte’ dussuh… Dit gesprek -ergens in Oktober- leidde niet tot concensus maar wel weer tot tenminste maandenlange vertraging en de bekende tactieken en het oeverloos navragen en trachten te spreken met Pascal etc. Maarrrr….zoals steeds…oké deadline Kerst werd toch ook weer niet gehaald (fabriek gesloten)….het kozijn kwam er. En nee, ook niet op de datum in Februari zoals afgesproken (weersomstandigheden) maar toch….het zit erin… (en na slechts nog eens een halve dag door twee mannen aanpassen van wat gemaakte foutjes) zijn we dik tevreden!

IMG_4947

In de afgelopen periode vierden we oa Sinterklaas met de meisjes. Een echt Nederlands feest wat men hier niet kent. Frankrijk is van de Kerstman en wel ‘alleen’ op ‘onze’ eerste Kerstdag. Tegelijk is het hier wel het grootste familiefeest van het jaar. Toch knutselden we er lustig op los in de dagen naar 5 december. We werden verrast met rijmen bij de surprises; een eifeltoren, een modellenspiegel, een bubbelbad en een fles wijn. Oma Cilia had de vooruitziende blik om ons ondermeer wat strooigoed mee te geven en de chocoladeletters kwamen van John en Karin. Als je niet naar buiten zou kijken, zou je denken dat we gewoon in Aartswoud zaten. En leuker nog…dit jaar zouden we met beide families in Obdam en Hoorn ook nog SinterKerst vieren. Het werd een gezellige Kersvakantie in Nederland.

Tijdens onze afwezigheid, waren huizen geruild met Wil en Neline. Wij vermaakten ons heerlijk vanuit hun designpaleisje in Hillegom en zij genoten van de Franse eenvoud op het platteland. Teruggekeerd op 30 december maakten we er samen nog een paar gezellige dagen van. En terwijl we deze familie uitzwaaiden, kwamen Izell&Flann en Remo&Rosa juist aangereden om nog een weekje als gezin samen te zijn.  Hun kerstcadeau bestond uit een klein Frans-reisje naar Rocamadour en Toulouse. En zo geschiedde… met z’n achten reden we naar de beroemde bedevaartplaats om daar de diverse kerken te bezoeken, de zwarte madonna te bekijken en het ‘verhaal van (Roc) Amadour’ te ontdekken. In de winter bleek de plaats welhaast verlaten. Dit in tegenstelling tot de enorme drukte en doorlopende kerkdiensten die wij afgelopen zomer tijdens ons bezoek meemaakten. Nadien reisden we verder naar Toulouse om daar de studiestad van Izell te bezichtigen. In de AirB&B hadden we allemaal een bedje en pasten precies rond de samengestelde eettafel voor Paella en spelletjes. We bezochten de universiteit en campus, het centrum van de stad, liepen langs de Garonne en aten broodjes op een voor Izell bekende plek. We hadden verrassend mooi weer en zelfs de jassen konden uit. Mijn persoonlijke hoogtepunt was ons bezoek aan het spelletjescafé waar we overheerlijke chocolademelk dronken met caramel popcorn en ondertussen 30-seconds speelden. Iets te luidruchtig vrees ik…maar superspannend. Gezamelijk nodigden we Franse buren en bekenden uit voor een nieuwjaarborrelmiddag. Arme Rosa en flann….

Iedereen leek ook wel jarig deze maanden. Izell werd 21 en vierde dat zonder ouders…hoe sneu…gelukkig één keer met vriendinnen en één keer met familie en sushi. Vanuit Frankrijk natuurlijk een cadeau, hartelijke felicitatie-berichten per post en telefoon en video. Remo werd 20…net na de Kerstvakantie en ‘op weg’ naar bivak in Duitsland. Hij werd toegezongen vanuit Frankrijk, ging uiteten met vrienden en een weekendje naar Amsterdam met Rosa. Onverwachts werd de 12e verjaardag van Terra in Duitsland (nabij de Klinik) gevierd en de 14e van Lynde in Nederhorst den Berg (nabij het Militair hospitaal en het revalidatiecentrum). De meiden hadden kaartjes en cadeautjes van ‘Jan en alleman’ en gingen met Izell een zaterdagmiddag ter verwen naar YurtLife in Zaandam. Mmmm….

En als onverwachte klap op de vuurpijl was het verrassingsfeestje tgv Bert zijn (aankomende) 50ste verjaardag, georganiseerd door Izell, Remo, oma’s, opa, Ank en Sjaak. Als complete verrassing liep Bert op zondag 18 februari een feestelijke middag tegemoet. Zijn mooiste cadeau bleek het samenzijn met al díe mensen, die (vaak al zoveel jaren) in ons leven ‘meelopen’ en waarmee ontzettend veel gedeeld is. Een plotseling besef van die rijkdom en de bereidheid om nog meer voor elkaar te mogen betekenen in de toekomst, gaf deze middag een emotionele lading.

IMG-20180220-WA0012

Juist weer verdrietig waren we toen poes Izell op een ochtend haar drie verse kittens leek te hebben verlaten. Ze was na een nachtelijke jachtsessie niet thuisgekomen. Helaas vonden we haar met slechts één beet aan haar achterpoot, dood langs de weg achter de grange. Het vermoeden is dat zij is opgepakt door een Dame Blanche (groot uil type), die bij het opstijgen om de grange over te vliegen, haar heeft moeten laten vallen. Het geluid dat deze vogel maakt hadden we juist de eerdere nachten gehoord. Deze moet in de slanke witte Izell haar (ongewone) prooi gezien hebben. De kittens maken het goed. Twee van hen vertrokken naar Andijk en Nina maakt hier (samen met Lizzy uit eerdere worp van Izell en buurtkat Ricky) de boel onveilig.

IMG_20171019_064858

Een heel ander emotioneel moment was het afgeven van de volmacht en later het ontvangen van een foto van de ondertekening van de verkoop van de boerderij….. Met heel veel warmte in ons hart blijven wij steeds weer terugdenken aan de mooiste 10 jaren van ons leven, die rond Stichting JonkersZorg (2007-2016/2018). En tegelijk volop vertrouwend op het team van medewerkers en vrijwilligers en de leiding door Angelique en Rene.

IMG-20180102-WA0002

 

 

 

Maar een heel ècht dieptepunt vormde het ernstige ongeluk dat Remo 2 februari overkwam. Godzijdank gaat het inmiddels beter met hem. Hij is positief en werkt hard aan herstel.

IMG-20180207-WA0023

aug-sept-okt 2017

 

IMG_4393

Ja echt….jemig….drie maanden…onwijs…time flies when you’re having fun. Maar of dát nu de reden was? Fun hebben we gehad. Dat zeker. Maar we waren ook een beetje afgeleid.  Met dank aan: Familie van Rosa, Familie Weel, Ed en Marleen, Linda en Jeroen met kids, Sandra en Erwin en Bente, Mieke met kids, Marisha, Flann, Romy, Jan en Mirjam met kids, Ad en Emmeke, Oma C, Hans en Afra, Wilgaerden-ex-collega’s, Opa en Oma Obdam, Ank en Sjaak, onze Franse kennissen en natuurlijk Izell en Remo.  HEERLIJKE VISITE…allemaal. Gewoon een beetje bedrijvig is het geweest in de periode 7-7/5-10.

Een verzamelblog over de afgelopen drie zomermaanden in La douce France.

De vakantie begon met een lekkere week vrij voor de meiden. De voetbal ging door, de Familie Dugas en JeanMarie en Michelle van verderop boden weer gezellig vermaak, zwembad in het dorp was open en er werd ook de hoognodige rust gezocht. Want dit afgelopen (eerste) schooljaar betekende een heuse uitdaging voor onze meiden. Lynde met haar dyslexie in de tweede klas van het College met 14 vakken (aangeboden in het Frans uiteraard) van Science tot Histoire en van Spaans tot Levensbeschouwing, wist het te presteren om twee félicitations te krijgen. Dat is een blijk van waardering van de professeurs voor inzet en houding (de eerste keer) en een gemiddeld cijfer van 16 (van de 20) (de tweede keer). Bravo Lynde! Terra maakte met klas CM2 (gr 7) Ecole Primair af bij juf Severine Lafontaine (moeder van BFF Marie). Ook zij deed het gelukkig heel goed. Prima rapport. Er wordt inmiddels Frans gesproken alsof we hier al jaren wonen. En tegelijk weer minder verwonderlijk vanwege de lange schooldagen (8.10-17.10) en het overal verplicht Frans horen, lezen, schrijven en spreken. Er zijn vriendinnen, hobbys, vrijwilligerswerkjes, studieplannen, bijverdienen als kamermeisjes en andere ‘verplichtingen’. De dames integreren actief. Alle reden om het deze vakantie eens lekker rustig aan te doen. Dus die eerste week ongeveer niks. En straks weer naar school….per bus…..met eigen halte….geplaatst hier precies voor de deur….speciaal voor les filles Jonker.

Week twee brachten we hen naar het vliegveld van Bergerac en mochten ze in Nederland opa en oma’s bezoeken, logeren bij John en Karin, met vriendinnen op stap, in Haarlem ‘te gast’ zijn en vooral hele leuke dingen doen. En dat twee hele weken. Ondertussen gingen Bert en ik samen ook op vakantie. FANTASTISCH! Onze (werk-)bus werd mbv de QuQuQ-box omgetoverd tot tijdelijke camper. De reis begon in Bergerac (bij vliegveld) en zou via Rocamadour, Lourdes, Saint Jean Pied de Port, Roncevalles, Biarritz en  Biscarrosse eindigen in Bordeaux (bij vliegveld). Daar haalden we Bente, Lynde en Terra op die hier onder begeleiding van Izell naartoe gevlogen waren. TOP geregeld. Niet waar? Zij genoten en wij ook. Enorm. In 14 dagen onze ‘omgeving’ verkend. De bezoeken aan bedevaarts- en Santiago-plaatsen spraken ons enorm aan. We keken rond, bezochten kerken en kapellen, liepen mee in processies, staken kaarsjes aan en ‘stonden stil bij onszelf’.  Aan de kust zwommen we in de zee, lagen in de zon en zagen diezelfde zon uren later in de zee zakken terwijl wij onder een fleecedekentje kropen. We lazen boeken, kookten op het kleine comfoortje en namen overal royaal de tijd voor. De camperplaatsen waren meestal (bijna) gratis en vaak op hele mooie en handige plekken. Twee keer sliepen we in een hotel: in Lourdes om er twee dagen te kunnen zijn en er zowel op de heen- als de terugweg 20 kilometer te wandelen (in de zinderende hitte) en in St JeanPied vanwege de Santiago-etappe naar Roncevalles over de Pyrénéen. Belangstelling voor route en détails? Laat het ons weten. Aanrader!

Thuisgekomen barstte het ‘vakantieseizoen’ los. Wat een gezelligheid van en met iedereen die ons kwam bezoeken voor een nachtje op doorreis, een bezoek vanaf een nabijgelegen camping, een paar dagen tussendoor of een week echte vakantie… Het enthousiasme waarop onze woonplek en de voortgang van de verbouwing konden rekenen was ook weer ‘een opsteker’.  Hoewel we elke dag ervaren hoe mooi de natuur is, hoe fijn stil de omgeving, zo donker de nachten en hoe lekker het eten van de moestuin…… zien we ook weleens even geen ‘gat’ meer in de verbouwing, de Franse laksheid (die soms dan juist weer als positieve relaxtheid voelt), de onbetrouwbare (Franse, Engelse en Algerijnse) hulptroepen en de krappe budgetten en (te) strakke planningen… Ook zijn er dagen dat we geen huiswerk meer kunnen zien. Bah. Maar niet deze vakantieweken. We hadden pracht weer, vermakelijke visite, ondernamen van alles van wandelingen tot rommelmarkten, van warme lunches tot het meertje, we bbq-den tot we er bijna bij neer vielen, kookten vanuit de opbrengst van de moestuin (aardappelen, pompoenen, bieten, aubergines etc), maakten heus kastanjemeel, ‘leenden fruit uit verlaten bomen bij anderen’ en heel soms klusten we ook nog wat.

De dagen tussendoor bezochten we rommelmarkten, werd er paardgereden met Canelle  (waarbij Terra nog ernstig ten val kwam toen het paard op hol sloeg en struikelde tijdens een buitenrit en over Terra heen buitelde), namen we deel aan de jaarlijkse BYO van La Rougerie (dat is toch wel een superidee: de hele buurt uitnodigen en iedereen neemt zijn eigen specialiteit mee…wat een bijzonder buffet vormt dat…heerlijk…tal van salades, pate, draadjesvlees, warme chocolade-toffee-taart en alles ‘ala maison’), we bekeken sterren met JeanMarie, kano-den, klommen in klimpark en wandelden.

IMG_4453

Tijdens het verblijf van oma Cilia bleek dat Remo (inmiddels in opleiding tot Marinier bij de van Genth kazerne in Rotterdam) na een tweewekenbivak, een thuisfrontdag op de kazerne had…. Opa Rem en Rosa waren genodigd maar we vonden dat we niet weg konden blijven. Dus ondanks de zes bezoekers, toog Bert naar NL, stelde oma haar terugreis uit, paste weer eens op en gastvrouwde ik met haar de gasten. Remo blij verrast, Bert met overvolle bus ‘spullen’ terug naar FR en iedereen tevreden.

Klussen deden we zeker die week in Oktober met opa en oma en Tante Ank en Ome Sjaak uit Obdam. In vijf hele dagen werd de dragende geluidsisolerende laag op de verdiepingsvloer aangebracht, de vier -inmiddels van verf ontdaan- glazen deuren (weer gevonden op de stort) naar de ‘bibliotheek’, afgehangen, de brandwerende ombouw voor de schouw (rommelmarkt) getimmerd en weer eens heel veel gegipst. Opa schepte heel wat aarde om en plantte nog meer Hollandse bloembollen en ging de moestuin te lijf. Oma en tante Ank kookten en naaiden de nog benodigde gordijntjes.

De geest gekregen, behandelden we daarna de gestucte wanden op de verdieping met voorbereidende lak en experimenteerden daarna met de RIJKSkleuren (grijsgroen, zwart, rood en oker) die we uitgekozen hebben. Dinsdag komt stucadoor Phil (als het goed is) om de slaapkamer en ‘bibliotheek’ te stucen. Electricien heeft een ziek familielid en verblijft in Parijs dus daar wachten we geduldig op. Ondertussen hielp overbuurman Christian weer geweldig met zijn tractor met lepels waardoor de enorme Fermacel bestelling uit Belgie snel droog kon staan.

In totaal mochten we aan zeven pelgrims onderdak bieden in de gite (inclusief warme maaltijd en ontbijt met familie). Dit waren zeven heel speciale ontmoetingen met zeven heel unieke mensen. Wat een verhalen en motivaties en plannen en ideëen….  Het is geen ‘vet pot’ maar ‘er hoeft geen geld bij’ en oh zo leuk om dit te kunnen doen…

Het (zorg-)appartement is gebruiksklaar en hopelijk vanaf volgend seizoen onderdeel van onze ‘verhuuronderneming’. De gite blijft voor de pelgrims beschikbaar. En het zwembad (ja ja, dat is zo goed als af!)  delen we graag met ‘iedereen’. Volgend jaar Kerst vieren wij in de grange en komt ons huidige huis ook vrij voor verhuur.

IMG_20170823_142505_808

Juni-July 2017

 

Natuurlijk..de blog…ook nog even voor vertrek. Plof neer achter de PC na drie weken echt wel heel hard werken….lange dagen, nog langere to-do lijstjes en maar streven naar afronding van het appartement. En jawel…met nog 1 dag te gaan….’tis af’… Soort van. Maar genoeg. Voor nu.

Nee, het ging niet van een leien dakje. Stel je voor. Dat Sany gewoon volgens afspraak zou opdagen en dan ook volgens afspraak werk zou opleveren. Bijvoorbeeld de inbouwspots aanbrengen in het stucplafond vóórdat er is gestoffeerd en schoongemaakt. En dat dat plafond dan niet stuk gaat en alle ruimtes niet voor de xste keer vol met stucstof zitten. Of de ventilator in de badkamer ophangen, de kachels, de terrasverwarmer. Dat de schakelaars meteen doen waarvoor ze zijn gemaakt. Dat de lampen die gedimd moeten kunnen worden dat ook verdragen. Of stel je toch voor dat de stopcontacten ver genoeg uit elkaar zaten dat de bank er tussen paste, er geen schakelaar zit op de plaats waar de jassen aan de kapstok zullen hangen. Dat we de hanglampen gewoon mochten ophangen en Sany niet heeft aangenomen dat we alleen maar inbouwspots willen waardoor de voorbereidingen falen en we het bezoek van de conseil van de electriciteitsfirma moeten afwachten op goedkeuring alvorens hanglampen te plaatsen. En dat die conseil dan ook gewoon voor de vakantie komt zodat we na de vakantie stroom hebben, beneden. En dat Sany tijdens onze afwezigheid ook echt gekomen is en het werk heeft voortgezet. Dat ons de teleurstelling van geen voortgang bespaard blijft. En wel het allerallerallerfijnste zou zijn dat als Sany zegt dat hij volgende week komt (ja, hij bepaalt onze agenda) dat hij dan niet steevast pas op vrijdag verschijnt maar gewoon eens…al is het één keertje maar…bij wijze van surprise…op maandagochtend op de stoep staat. En dan doet wat hij belooft en wat wij nodig hebben….Echt geweldig.

Het belang van het afscheid van stucadoor Dan bewees zich deze weken steeds opnieuw. Tijdens het behangen, toen de bovenste afwerklaag losliet of  juist ontbrak en alle lijm absorbeerde. En toen bleek dat eigenlijk alle hoeken niet 90gr zijn en de plinten nergens passen omdat de wanden rondlopen en het laminaat onder spanning staat. En dan de gaten in de hoeken boven de raamkozijnen waar steevast spinnen in huizen. Maar vooral toen de waterdicht gesmeerde achterwand van de kelder overal vochtplekken vertoonde…..

En dan Pascal de kozijnenman…. heeft geen notie van tijd en urgentie, is niet bereikbaar voor commentaar, niet vindbaar bij vragen of opdrachten.  Maar is wel de persoon waarvan wij een offerte uit 2015 effectueren door steeds in de eerder afgesproken delen te bestellen. Naar gelang de voortgang van de verbouwing. Ook zoals afgesproken. Afgesproken? Uhm… nou als je de voorpui wilt bestellen en er een kleine wijziging in aanbrengt dan kom ik met de dubbele prijs. Tis immers niet zoals afgesproken en twee jaar later. En dan neem ik na drie weken van het negeren van mailtjes, telefoontjes en onder mijn bureau duiken (nemen we aan. geen bewijs voor) als Bert aan de deur van mijn winkel staat, de leverancier mee om jullie dat thuis -onaangekondigd- uit te leggen. ‘Goed gesprek’ later, komt het alsnog (schijnt, ooit) goed. En de glazen vloerplaatjes over bestaande lichtgaten? Waardoor nu liters water de kelder in stromen bij een beetje regenbui (en die kennen ze hier nog beter dan in Nederland: wolkbreuken)  oh…die ja… nog niet op gereageerd? Ojee nou zeg… Oui oui…pas cher…. komt eraan.

Ineens heel vlot was er een tegelzetter voor de vloer van de badkamer. Ben zijn naam vergeten. Een stokoude oud-marinier die eens zijn bakens verzette en tegelzetter werd. Naar verluid. Via Damon (moet goed zijn, denk je)… Wel heel aardig. Echt. Maar toch iets te oud. (excusez-moi) Meneer vloerenlegger kon eigenlijk niet meer bukken en nog minder goed omhoog komen dus het (luide….zijn falende gehoor?) gekreun en gesteun was niet van de lucht. En alsof dat nog niet genoeg uitdaging met zich meebracht, stuitte Remo op zijn naar verwachting slechte zicht…minstens in diepte… de tegels lagen schots en scheef, op en neer, voegen breed en smal, hier wat lijm, daar wat zwart voegsel in de witte van de wand etc etc. Het doucheputje (waar het allemaal om begonnen was. Bert durfde dat zelf niet aan) kon meneer niet tegelen met de gewone tegels. Liefst met platte kiezelmatjes. Die trouwens heel leuk zijn om te zien. Maar na aanbrengen, kun je je tenen er lelijk aan stoten en blijft het douchewater erop staan. De lieverd (zieke vrouw en toch dit voor ons doen, ver van huis) had wel zes dagen nodig om de klus te klaren en wij daarna nog zes dagen voor de damagecontrol. Echt tevreden zijn we helaas niet geworden. Wel (een) kennis rijker.

En loodgieter Louis (de zoon van macon Damon, die meestal -behalve de ongelijke topvloeren- topwerk levert maar eigenlijk onbetaalbaar is) die afspraken nakomt maar soms ook nog wel wat moet leren. Zoals bij de lekkage die bleek tijdens het testen van de nieuwe wateraansluiting. Waarvoor dan weer ineens na bijna 5 (!!!) maanden de hele straat werd afgezet, het (verse) asfalt opengebroken (kort daarvoor ook door de electrafirma gedaan en weer vakkundig dicht geteerd) en weer vakkundig dicht geteerd. Maar diezelfde Louis, verzon dan wel weer een oplossing voor de te hoog geplaatste tweede septictank (nee hoor, geen garantie bij de aannemer van destijds, drie jaar geleden) waardoor het afvalwater niet in de tank terecht komen komen en de druk van de Sanibroyeur tekort schoot. Helaas sloot hij wel de keerklep van de zwembadwatertoevoer verkeerd om aan maar gelukkig is dan altijd Bert daar nog met zijn kritisch oog….

En het tweede goede nieuws is dat we een (volgens tal van referenties) nieuwe en betrouwbare en bekwame platier (stucadoor) hebben gevonden in Phil(ip). Hij komt aan het einde van onze vakantie om de kelder (opnieuw) waterdicht te maken en daarna boven verder te gaan in de grange. Dat zou toch wat zijn…..

En als derde… ‘safe the best for lest’ het zwembad is wat voorbereidingen betreft KLAAR! Er staat een damwand, er is een filter en een pompe a chaleur aangesloten, de vloer is gestort en vlakgesmeerd. Nu is het wachten op de expert van de firma Waterair met de liner (28-7) en dan kunnen we hem vullen met water. Maar de vlijmscherpe rand van de opstaande rand moet dan nog wel weggewerkt in terras en omtimmering. En dat voordat de visitehausse losbarst. We hebben nu de gite (voor alleengangers of een close-stel), de caravan met (hopelijk op tijd nog) voortent, picknickset en vuurplaats (voor avonturiers en dierenbezitters), het (zorg-)appartement (voor ‘bijzondere gasten’: opa’s, oma’s,onze uiteindelijke ‘echte’ gasten waaronder zorgwensers). Voor ieder wat wils… Lynde en Terra toonden hun ondernemerszin door beiden een fiche te maken met foto en voorstel om tegen een vrijwillige bijdrage de kamers schoon te houden en de bedden te wassen en op te maken.

Nou kort en goed….met of ondanks veel helpers..het appartement is klaar en het zwembad bijna.

zo was het anno 2013

en zo is het anno NU

Gelukkig gaan er ook dingen vanzelf! Neem de natuur. Flora en fauna groeien en bloeien … en stoeien. Zo werden we verblijd met de geboorte van drie kittens. Die na de eerste vooral schattige (lief liggen , slapen en moeder voedt en likt je schoon) vervolgens  de boel op stelten zetten. Zoals daar is het klimmen op banken en stoelen en tafel maar ook het aanrecht, in de gordijnen hangen (niet meer verduisterend) en springen naar elk loshangend stukje stof (sjaaltje, zomerjasjes, theedoeken, bankkleden) om het vervolgens perongeluk te vernielen. Gewoonlijk gaan kittens na 8 weken de deur uit maar hier wordt (inmiddels met ongeduld) op hun taxi naar Nederland gewacht. Uit pure ellende hebben we het internetadvies om ze 6 maanden binnen te houden maar in de wind geslagen en klimmen ze achter moeder aan het raam uit om buiten te spelen. Maar het blijft niet bij spelen. Nee, onze rasechte roofmoeder leert ze alles wat God verboden heeft met het leegroven van vogelsnestjes en de kuikentjes opeten als triest hoogtepunt.

Dat is trouwens nog lang niet het ergste dat moeder natuur onze moederpoes Izell ingeeft. Durf het nauwelijks te schrijven. Als ik er nog aan denk….  De eieren van Bert zijn na weken van zorgvuldig bebroeden daadwerkelijk uitgekomen. Vijf pracht kuikens. Zoooo  schattig. Van alle kippen wel eentje. Superblij waren met het kuiken van (nee-)Ger, onze favo-kip. Uit de broedmachine in een hoge bak in de schuur met warme lamp erboven, kleine voedselvoorraad en groeien maar! Aiii…daar dacht Izell heel anders over. In een onbewaakt ogenblik deed deze jonge moeder wat niemand voor mogelijk hield…ze greep twee kuikens en at ze met huid en veren op. Echt waar.  Meiden in paniek. Ouders ook verdrietig. Wat te doen? Verzin een list. De hoge kist kreeg een deksel van gespannen kippengaas en werd dichtgetimmerd. De schuurdeuren op slot. En naar de voetbaltraining. Thuisgekomen altijd even wachten bij het tuinhek, Lynde eruit om het hek open te doen en ik rijd het pad op. Terra hinkelt (enkelblessure opgelopen) naar de schuur en komt hartverscheurend krijsend naar ons toe gerend. Ze heeft de andere kuikens ook gegrepen! Wat???!! Izell!!! En jawel, door een klein gaatje in de muur naar de kelder is ze binnengeglipt (extreem mager vanwege recente bevalling), bovenop het kippengaas gezeten en met pootjes door de gaatjes de kuikentjes opgevist en in delen …  Nou je begrijpt… weer twee ‘down’. Een enkel gehandicapt (beentje eraf en vleugel gemankeerd) zwart schatje ‘over’. Na onze tranen gedroogd te hebben, maar weer eens een IC gestart. De gehavende kippen (na aanvallen van resp Lilou en Myla) hadden het immers ook gered. 10x per dag nat voer in zijn bekje laten lopen, warme lamp, TenderLoveCare….in de slaapkamer van Lynde met 24u toezicht en aandacht. Helaas is het kleintje na vier dagen toch overleden. Ahhh….. En alsof de duvel ermee speelde… vinden we drie dagen later de zwartwitte LakevelderHaan dood in het hok en de dag erna GER. NEEEEE!!!!! Wat een ellende. Het leed leek even niet te overzien. Hoe kan dit? Bert overal te rade…buurvrouw Ida (achter) en buurman Jeaneau (a gauche) …niet meteen een idee. Bloedluis? Nou inderdaad ze legden al een paar dagen geen eieren. Maar het was dan ook tropisch warm. Toch in de nacht met een lampje het nachthok in…en jawel het krioelde ervan. Deze luis verstopt zich overdag in het hok en klimt ‘snachts de kippen op en neemt hun bloed in. Bert heeft deze luis met hand en tand bestreden tot nachtelijke jaagsessies en extreme ontsmettingsmethoden aan toe. Blijkbaar heeft de combinatie met het warme weer fataal uitgepakt. Nu nog twee Lakevelderkippen (die sindsdien bovenop het hok zijn gaan slapen ipv erin) en de kaalnekken. Die laatste worden trouwens ook alleen maar lelijker naarmate ze ouder worden. En dan de terrorhaan. Hadden ze die maar even…. nee hoor…nou hoewel….       Er zitten nieuwe eieren in de broedmachine.  Helaas bleek die van Ger niet bevrucht te zijn.

En voor al dit Fauna-geweld hebben we gelukkig een oppas gevonden tijdens onze aankomende vakantie: Sara…de dochter van Sany. Vier pagina’s tellende overdracht is in de maak. We zijn blij (vooraf in ieder geval) met haar hulp want het professionele aanbod dat hier wordt gedaan is erg kostbaar (inclusief verzekering, reiskosten, €10 per  hond per dag (€20 weekend en feestdagen) en dan nog de overige dieren etc) maar vast (ook?) heel goed.

Succesvoller zijn we op het terrein van Flora. De fruitstruiken geven hun fruit (heel veel rode en witte frambozen en beetje aardbeien), de bomen hadden teveel kersen om te plukken, laat staan om op te krijgen, hangen vol met appels en peren in de wording en de moestuin levert volop bieten, tomaat, radijs en sla. Het wachten is op aardappels en de pompoenen, wortels, courgets etc. Ook bij de buren stonden de kersen hen aan de lippen…diverse uitnodigingen om te komen plukken. En Jeaneau meldde zich op zondagochtend zelfs aan de deur met een mand vol. Heel bijzonder is de magnoliaboom die precies 1 bloem geeft, die precies NU (op tijd voor vertrek) bloeit.

De afgelopen weken hebben we qua (buitenschoolse) activiteiten ook lang niet stilgezeten. Zo waren daar de voorstellingen van het musicalproject van Lynde. Op twee afstandslocaties werd Le soldat Rose gespeeld. En beide keren waren wij met extra bezoek van vriendjes en vriendinnetjes EN ZELFS REMO was er speciaal voor gekomen, van de partij. Ongeveer diezelfde week werd er een kinderkermis georganiseerd waar deze overactieve integratie-minded nep-Fransen vrijwilligerswerk deden. Tot Remo aan toe die samen met Bert de BBQ-kraam bemandde. Terra en Lynde speelden elk weekend sinds de zomerstop (?) nog flink wat slecht georganiseerde voetbaltoernooien. Deze blonken uit in misverstanden over begin en eindtijd, teamsamenstelling en of je er uberhaupt verwacht werd, als je er eenmaal was.  Toppunt was het toernooi van Terra in Bussiere Galant waarvoor we op verzoek om 19u aanwezig waren, zij om 22u haar eerste wedstrijd speelde, daarna ‘de warme maaltijd’ kreeg en rond 1-en naar huis kon (na de tweede wedstrijd voor haar team alwaar Terra haar enige doelpunt van het seizoen maakte). Of de BBQ van beide teams om 12u. Waar wij uiteraard ook weer aantraden. Ditmaal met grote schaal bowl (ze gaan hier altijd Dutch). Met een enorm uitgerekt programma van de meegebrachte voor- en nagerechten via de keuze worst of speklapje konden we om 18u als eerste stiekum vertrekken. Onder andere ook omdat er van Terra haar team NIEMAND gekomen was. Dan was er nog het schoolreisje naar het klimpark waarvoor we begeleiding zouden bieden maar werden bedankt voor de hulp vanwege een overschot aan helpers. Terra zou later vertellen dat de twee klassen (60 kids) in twee groepjes gedeeld waren en de ene helft smorgens ging klimmen en de tweede helft smiddags. Het niet klimmende dagdeel waren ze ‘vrij’…lekker rustig…in het gras…wachten… Oke. Terra haar school sloot ook af met een musical. En deze dochter had een Frans toneelrolletje. Avondje ‘salle de fete’. Hier zouden we volgende week weer komen omdat het college zelf gelukkig nóg een toneelstuk verzorgde wat we niet konden missen.  Tussendoor een zg halve marathon voor Terra haar school op de wielerbaan: veel rondjes a 400m rennen en dan met je team (zg !!) 21 km lopen. Alhier was ik uiteraard op tijd aanwezig en dus bijna een uur te vroeg. Maar kreeg zittend op de tribune een indruk van de medische voorbereidingen voor zo’n activiteit. De infirmiere van het college was gevraagd als interim Geneesheerdirecteur en richtte een noodhospitaal in. Compleet met ehbo-tassen, krukken, water-heel veel water, foliedekens, ligmatjes, stoelen, schaduw, assistenten etc. elk team kreeg een tree waterflesjes (het was 35+ graden!) maar daaruit mocht pas na het rennen gedronken worden. De kinderen liepen in hun gymkledij (veelal lange joggingbroek) en droegen daarover een heel groot teamkleurtjes. Weinig petten gezien. Ohoh…wat een happening. Uurtje-plus in de volle zon gewacht, klaar voor de start, hollen, steeds 3 rondjes en wie wil rent nog eens. Tweeënhalf uur later, samen opruimen en de sportzaal in voor de klassementsbespreking. De EHBO had minstens 30 patiënten verpleegd. zitten, liggend, benen omhoog, ijscompressen, foliedekens, controle vitale functies etc. Gelukkig kon iedereen lopend terug naar huis. Terra rende maar liefst 2400m. chapeau!

 

En dan was er die ene keer dat Bedra ons uitnodigde om te komen eten. Het was nog in de Ramadantijd dus aten we om 22u. We togen 21.30 die kant op. Samen met Remo en ons vier schoven we aan de kleine tafel met bankjes en krukjes op elke cm en aten we van het mooie eten. Alles was zelf gemaakt van de limonade tot de gesuikerde dadels, couscous, wortelbloemen en muntthee. Bedra had dagen in de keuken gestaan en zij en Khadir wilden ons bedanken voor de hulp en aardigheid die ze ervaren. Tegen twaalven deden we samen de afwas (op zn Algerijns) en doken toen snel in bed want er volgde een gewone schooldag. En de spaarzame zondagen dat er niets georganiseerd werd waar onze aanwezigheid onmisbaar leek, bezocht Bert met de meiden (en diverse vriendinnen…van de meiden) Vides Grenier. En oh wat vonden ze daar een mooie spulletjes….

Maar de mooiste zondagen waren toch wel Moeder en Vaderdag. Zowel vanuit Frankrijk als vanuit Haarlem werden we enorm verwend. Er waren eigenmaaksels, ontbijt op bed, gepersonaliseerde Greetzkaarten met hartverwarmende teksten en een nieuwe klustrui voor Bert (van Remo). Pittig!

Ondanks al deze drukte, gingen de meiden op school supergoed. Lynde kreeg dit jaar wel twee Felicitations van de directeur vanwege haar harde werk, serieuze aanpak en uiteindelijk zelfs omdat ze met gemiddeld een 8 het jaar afsloot. Ongelooflijk. Terra had ook een prachtig rapport. En een zeer tevreden juf. Het was een jaar van succesvol integreren en vele vriendschappen. Allebei over naar de volgende klas. Allebei op College volgend jaar.  Spannend!

Vanaf vandaag maken we ons op voor vertrek. Bert rijdt van hier naar Limoges en door naar Bordeaux en weer terug omdat de familie van Kaouter paspoorten mag ophalen. Ik schrijf deze blog namens ons allemaal. Bert plakt er vanavond de foto’s bij en checkt op fouten.  Het huis is aan kant. Alles voorbereid voor Sara. Morgen tassen en ‘campertje’ (Renault met Ququq-box: zie YouTube) inpakken. Donderdag 10u op weg naar Bergerac. Meiden vliegen 14u naar Rotterdam waar opa rem en oma Joke ze opwachten. Verder mogen ze logeren bij oma Cilia, bij John en Karin, gaat Lynde met BFF Bente kamperen in Petten en Logeert Terra bij grote zus Izell in Haarlem. Donderdag 27-7 halen we ze allevier op in Bordeaux om hier de vakantie voort te zetten. Ondertussen houden Bert en ik samen vakantie (!!) zonder kinderen, zonder dieren, zonder boerderij uhm….huis en terrein. We wandelen naar Rocemadour en Lourdes, gaan lekker eten en niksen en uitrusten….de balans opmaken. Want hoewel er altijd genoeg te mopperen valt…..gaat er gelukkig ook wel heel veel goed!

Izell en Remo hebben hun eerste vakantie er al opzitten…Curaçao met opa Rem en oma Joke. Welverdiend na een HAVOdiploma en baan voor Remo en een succesvol derde studiejaar voor Izell.

April en Mei 2017

‘Mei-vakantie’ (13-30 april)

 

We vertrokken weer direct uit school om 16.30u, naar Nederland. Met bus en aanhanger en honden en wij-vier… Bijna ‘comme d’habitude’. De eerste dagen in Nederland besteedden we aan familiebezoek: Remo (en Rosa), Weeltjes, John en Karin, de verhuizing van Oma Cilia, verbouwing Wil en Neline, aten met vrienden en bekenden en kochten wat Nederlandse dingen bij H&M, Hema en Supermarkt. Daarnaast stonden een paar werkdagen bij Topaz gepland. Ook ‘zoals gewoonlijk’ holden we van hot naar her en weer terug…..

Daarop vertrokken we met Bert zijn gezin op Cruise. De Middellandse zee; Italië, Frankrijk en Spanje. Dus vlogen we vanuit Schiphol (terug over Frankrijk) naar Barcelona. We genoten van 8 bijzondere dagen op een cruiseschip van Pullmantours met een bekend gezelschap naar boeiende bestemmingen. We bezochten Pompei en beklommen de Vesuvius, zagen de Toren van Pisa van heel dichtbij en namen een kijkje in Barcelona. Ook werden Rome en Monaco aangedaan. En weer terug (over Fr….) naar Schiphol. Hier kregen we de schrik van ons leven…nou ja…zoiets… Remo stond ons met kaalgeschoren hoofd op te wachten. ‘Hij bereidt zich voor op zijn Marinierstoekomst.’

Zondags reed Bert met de meiden (in overvolle bus en nog vollere aanhanger) terug naar ‘huis’ (Frankrijk is thuis toch?). Waar schoolverplichtingen en ‘de klus’ ongeduldig wachtten.

Klussen

Bij thuiskomst bleek dat onze workforce het weer eens ouderwets had laten afweten. Geen afgewerkte wanden. Geen elektrische vloerverwarming. De smoesjes vloeiden rijkelijk: materiaal niet binnen, vrouw ziek, dochter in de problemen, andere klus liep uit, te slecht weer, te mooi weer, hadden we dat afgesproken dan etc etc. Zo jammer. Echt @#$#@! Grrr… En zoals te verwachten viel, bleef het daar niet bij. Er volgde meer afwezigheid en onbetrouwbaarheid. Kwaliteit van werk dat achterbleef. Tot hoofdpijn aan toe. Met Engels/Franse stucadoor Dan hebben we -onder lichte druk- in de minne geschikt. ‘We moeten elkaar dit niet langer aan willen doen.’ Hij maakte het gewoon tè bont. Van vertraging door bestellingen die opgehaald moesten worden tot vertraging van diezelfde bestellingen omdat ze weken later alsnog opgehaald moesten worden. En als we niet opletten, een derde keer als excuus voor vertraging werden aangevoerd. Divers werk dat niet overschilderbaar bleek, noch behangklaar was. Een waterdichte laag op de keldermuur die bij de eerste tuinbesproeiing kletsnat werd. Betonstuc voor de badkamerkast waarvan de levering inmiddels vier maanden op zich laat wachten. Het uitlopen op de deadline met 2 maanden (op een project van 3). We geven het op. Met Sany zijn we nog veel geduldiger. Waarom? Tsja…we zijn op hem gesteld en op zijn assisterende vrouw Veronique. Omdat hij ons vier kussen geeft bij aanvang van elke werkdag. Omdat hij werk doet wat we zelf echt niet kunnen, sterker nog, niet mogen van de overheid hier. Eigenlijk weet ik het niet. Soms denken we dat het went. Toen hij vanmorgen afbelde, zeiden we; Nou, hij belt tenminste.’  Ahum. Nog ff.

Toch is Bert niet te stuiten. Hij werkt m aan. De leefruimte van het appartement is ongeveer klaar. Met vloerverwarming, laminaat, wandbekleding, gerestylde keuken met keukenkast, opgefrist meubilair en inmiddels servies, bestek en linnengoed. De eerste slaapkamer heeft sfeervolle gepointe ruwe muur met oude balken, fraaie handgemaakte eikenhouten kastdeuren, behangetje, tegelwerk en zit in de verf. De badkamerwanden is betegeld en heeft ook van die prachtige kastdeuren. Deze laatste ruimtes krijgen nog verwarming en vloerbekleding. De gang en de laatste slaapkamer vragen nog de nodige tijd en energie. Dan een rondje plinten en overal gordijnen ophangen. We zijn er nog niet maar het einde is in zicht. Wat het appartement betreft dan. Zeg fase 1 (van veel).

Zelfvoorziening…’here we come’! De moestuin is bewerkt met de trekker, met de hand beplant en bezet met kassen en kasjes van de Aldi. De watervoorziening vanuit de tuinbron naar de kubscontainer in orde gemaakt. De aardbeien zijn al eetbaar vanuit de bollenmanden voor de deur en de cherrytomaatjes ook maar dan van onder het plastic in het tuintje van Lynde en Terra.  De fruitbomen en – struiken dragen ook zichtbaar vrucht. Elke dag een smakelijke primeur! Wat een feest…

Een onverwacht arbeidsintensief project blijkt het zwembad(-je nota bene!). Het werk dat de verkoper duidde met ‘facile’ vergt inmiddels al lange dagen en vele uren ‘zwoegen’ door Bert en ondertussen ook Opa Rem. De betonnen en bewapende mestput moest afgebroken, het puin afgevoerd, het 50 cm verschil in hoogte weggewerkt, de diepte van het bad en afvoeren uitgegraven. Nog los van het verkrijgen van de vergunning en missende onderdelen. De enorme handleiding die enige van deze werkzaamheden (wel) toelicht beslaat nog heel wat pagina’s vanaf het vandaag bereikte punt. Een grote vrachtauto bracht naast deze handleiding, alle onderdelen (in onderdelen).  En diverse ‘mensen’ wisten ons inmiddels te vertellen over de enorme moeite die met het realiseren van dit complexe project zal samengaan. Hoera, een uitdaging! We begonnen ons net te vervelen…bijna.

Gasten

Wie ontvingen we? Marcel en Eline (en hond Spike) met wie ik meeliftte op de terugweg vanuit Nederland (na het familiebezoek en de verjaardag van Marja, het werk bij Topaz en Salem, de cruise en het studeren met Remo voor zijn eindexamen). Gezellie! Hun eerste keer bij ons.  We deden rustig aan, ontbeten laat, wandelden lekker, bezochten plaatsjes en lunchten bij (jawel, over gewoonten gesproken) Relais de la Tour. Zij brachten het spel Hints weer tot leven in ons gezin. In de afgelopen weken na hun vertrek kon dit spel de concurrentie tegen het internet prima weerstaan.

Een nachtje bezoek was er van Tante Ank en Ome Sjaak die toevallig in de buurt waren met hun camper tijdens hun rondtocht. Ome Sjaak kon haar zijn eerdere kluswerk tonen en polshoogte nemen van de vorderingen. Hij was tevreden. Zij enthousiast.  Opa Rem stond 17 mei weer bloid op Limoges. Een lekkere week klusten hij en Bert er op los (voornamelijk aan het zwembad). Met opa werd er gekeezd en lunchten we (voor het eerst maar de €12.50 pp meer dan waard) bij de plaatselijke Auberge Richard Coeur de Lion. Samen reden zij voor twee dagen naar Toulouse om Izell na vijf maanden studie terug te verhuizen. Ditmaal beter voorbereid, probleemloos en (nu wel) genietend van deze mooie stad. Izell had een gevarieerd programma in elkaar gestoken van markt- tot kerkbezoek, haar universiteit, stadswandeling en lekker Indiaas eten. Ank en Sjaak bleken toevallig ook ter plaatse en zo werd het een kleine familiereünie daar in Zuid-Frankrijk. Moe maar voldaan brachten we opa 24 mei terug naar de trein en vervolgde hij de reis richting Spanje vanwege vrijwilligerswerk in Roncesvalles. Maar niet tè moe om de laatste etappe vanaf Saint Pied de porte te voet af te leggen. Petje af!

De weekenden en hemelvaart

Onze vrije tijd wordt besteed aan wandelen (bij voorkeur in combinatie met zwemmeertjes), het bezoeken van markten (afgelopen zondag is het Brocanteseizoen geopend tot groot genoegen van Bert), het opvolgen van uitnodigingen (zoals het eten bij de familie Dugas in hun appartement, 3 hoog, hartje Limoges en het eten van couscous en taartjes bij de Algerijnse familie van Kaouter) maar vooral ook aan voetbal. De vier vrije dagen rondom Ascension kenden een dagvullend toernooi voor Lynde haar team en wel twee dagvullende toernooien voor Terra haar team. En dat bij 30+ graden. Toch zijn ze zelfs een keer kampioen geworden. Natuurlijk niet om de hoek maar respectievelijk in Cusac en Rochechouart. Pracht plaatsen, leuke sport maar weekend voorbij. Hoewel, nog net genoeg tijd om het vele huiswerk te bestuderen en voor Bert om wat te klussen. Een dag niet geklust, is een dag niet geleefd.

Dieren 

Shaff gaat steeds beter. De vele kortere en langere wandelingen, het zwemmen in allerhande meertjes en de zon doen zijn gewrichten goed. Myla is in de peuterpuberteit (schijnt) en we vragen ons af of ze er al eens uit is geweest of er ooit nog uitraakt. We hebben onze handen vol aan haar opvoeding. Poes Izell is na exact 9 weken bevallen van drie pracht kittens (rood-minder wit; geadopteerd door Remo en Rosa, rood-meer wit naar Izell en lapje: blijft hier bij Lynde). De betreffende ochtend kon Lynde het niet meer afwachten en regelde een afspraak bij de dierenarts die haar (kosteloos) geruststelde…’Nee hoor Lynde, ze is echt nog niet overtijd. Gewoon geduld hebben’. Nou dat duurde dus niet lang want uit school was de bevalling in volle gang. Zes uur lang tuurden we in het mandje. Met name de eerste worp nam nogal wat tijd. En bij de uitdrijving bleek het katje in stuitligging. Uiteindelijk heeft Bert een handje geholpen en volgden de andere twee duidelijk vlotter. Schattig hoor. Izell gedraagt zich als zorgzame moeder. En er wordt nog meer gezinsuitbreiding verwacht. Bert broedt voor 21 dagen op 27 eieren. In apparaat, elke ochtend en elke avond draaien, op afspraak laten rusten, op temperatuur houden en naar het schijnt zijn er 11 bevruchte eieren bij. Zondag a.s. kan de vlag uit. Als het goed is… Waarover we ook enthousiast zijn, zijn de verschillende uilen die we tegen de schermer horen roepen. Op de schuur is regelmatig een koppeltje te zien maar ook ‘onze’ electriciteitspalen zijn favoriet. We weten deze mooie diertjes nu zo te vinden. Minder leuk, zelfs spannend, zijn de grote zwarte adders die ons de laatste tijd opvallen in de hoge gras bermen van de wandelroutes waar we met de honden veel komen. Of dan die enorme kalkoen die bij de Rougerie (onderdeel van het vaste jog-rondje) dreigend de weg verspert waardoor er omgelopen wordt.  Safari is er niks bij….

 

En echt wel superleuk is, is dat de HOP toch weer teruggekomen is!

Regels op school

Nadat we ontdekten dat een Speedo -ook voor vaders- verplicht is, een korte broek niet is toegestaan op het College, bleken slippers verboden en inmiddels kreeg ook Terra een corrigerende opmerking over een (veel minder korte maar toch tè korte) broek. Let wel, bij +30 graden is dus een niet te korte korte broek met panty’s het luchtigst dat naar school aan mag. Nieuw is de oproep voor een zwemtas met daarin verplicht een badpak met bretels (bandjes bovenlangs) en geadviseerd een badmuts. Onze meisjes met bikini’s in de stress. Want een badpak (hoewel kennelijk de norm) is binnen een straal van 35 km niet te verkrijgen. Gelukkig heeft Lynde toestemming gekregen om eenmalig haar bikini (ja het heeft een slotje en bandjes bovenlangs en hij past goed en ja hij is echt van badpakstof) te dragen. Hoe had dat anders gemoeten morgen? Ze zijn toch wel streng hier op school hoor. Het wachten onderaan de trap voor de kantine. De klas die het rustigst wacht, mag eerder naar binnen. Lyndes klas is regelmatig onrustig en dus steeds als laatste en dus ‘het lekkers’ (eetbaarst volgens Lynde) is dan al op. Het verplicht bij je dragen van een bepaald schrift zodat de docenten hierin direct je strafwerk (strafregels schrijven) kunnen noteren. Het verzoek om handtekeningen voor ongeveer alles wat de school nodig acht. Dit varieert van de schoolfoto (mag je erop?), we gaan naar een toneelstuk (op school), maken muziekinstrumenten van lege melkflessen en dan nog elk weekend een opsomming van bewijzen van het geleerde (kon ik meekomen of niet) en allerhande berichten over (veranderend) schoolbeleid. Hoe officiëler, hoe beter. En toch bevalt het de dames. Ze maken het goed.

Op 31 mei vertrekken Izell en Angèle (voor paar dagen) naar Nederland via een dagje Bordeaux (vanwege vliegveld). Een werkdag bij Salem staat op het programma, een kleine familietournee en een uitje moeder met oudste kinderen… Dan Angèle Pinksterzondag snel weer terug vanwege Musicaluitvoeringen van Lynde.

Izell pakt daarna haar studie in Amsterdam weer op. Remo wacht al werkend op de uitslag van zijn schoolexamens, gaat zijn Mariniersuitrusting passen en hoopt theorie en praktijkexamen te doen voor de auto. Ze hebben allebei diverse werk- en vakantieplannen. En begin September gaan baan en studie weer van start.

‘Hèt verbouwingsaandeel van het jaar!’ en onze eerste pelgrimsgasten…. 18 maart tm 31 maart 2017

 

Via app bereikte ons in de nacht naar 18 maart -vertrokken na de dorpstoneelavond in de Stompe Toren- het bericht dat onze klussers Frank en Chiel Kleine Stolp, waren aangehouden bij de grens naar Frankrijk. Ojee…wat zouden deze ‘voor ons sws’ onschuldigen te verbergen hebben? Achteraf bleek dat ze verdacht werden van wiet-bezit (tjsa….Aartswoud…..ik zeg niks) of smokkel van illegalen (de anonieme grote witte Mercedes bus van Chiel zou idd heel wat    …-ers kunnen verbergen). Echter…geen drugs, geen illegalen…dus zaterdag om 14u reden de mannen ons pad op. We waren er opgewonden van. Deze helden zouden (samen met Opa Rem die zich een week zou aansluiten bij de workforce) een flinke impuls geven aan de transformatie van onze grange tot woonhuis. De laatste versie van de tekeningen van Neline waren ondertussen gaan leven in ons hoofd maar waren generlei wijze te herkennen in de huidige staat van de grange. De laptop waarop de 3D-presentatie kan worden bekeken, is sinds het eerste ontwerp meermaals ter hand genomen. We hebben de animatie 101x bekeken en gedeeld met ‘Jan en alleman’ die maar enigszins belangstelling toonde voor de plannen. Zo erg,  dat Lynde en Terra ‘het ding’ niet meer kunnen zien. ‘Ahhh nee, niet alwéér!’….

Maar om van die prachtige en inspirerende beelden te komen tot een daadwerkelijk werkplan; benodigdheden, wat en waar te vinden, werkzaamheden, financiën en planning dat was nog heel andere kost. Zijn we dan ook niet ervaren in. Waar begin je? En hoe? De grange kreeg eerder al een nieuw dak met dakramen en daarna waren de originele houten vloerplanken verwijderd en werden er nieuwe platen aangebracht. De bestaande houten draagconstructie werd door Bert tegen houtworm behandeld en er werd volop schoongemaakt, o.a. de muur (7x11m) die uit natuursteen bestaat en die in het zicht blijft na de verbouwing. Recenter zijn er openingen gemaakt in de meterdikke muren voor kozijnen en deze zijn dan ook geplaatst. Jawel…de grange is er klaar voor… grootste ruwbouw van een verdieping met slaapzolder, een vide, slaapkamers en badkamers, overloop, keuken, studeerruimte, trapgat naar kelder en opgang naar boven. En daarbij dan ook nog graag volop gebruikmakend van dè oude eikenhouten balken die bijdragen aan de draagkracht èn voor het mooie in het zicht zouden moeten blijven.

Vanaf zondag werd er elke dag heel lang en heel hard gewerkt. Daarnaast om 7u gegeten, 10u koffie gedronken, 13u gegeten, 15u koffie gedronken, 19u gegeten, 20u gedoucht en om 22u sliep iedereen. En dat 11 dagen lang.

Zie hier het resultaat:

 

 

 

Dit spreekt toch voor zich?! Is het niet geweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeldig!? Wij zijn heel erg enthousiast en hebben erg veel zin in de vervolmaking.

Maar eerst ronden we het werk aan het appartement graag af. Daarna wordt de plaatsing van het zwembad voorbereid. Dan is het inmiddels zomer en starten we het vervolg met de grange.

Een tweede nieuwtje. Een telefoontje in supervlot Frans. Ai. Uhm, mon Francais n’est pas bon ou bien… Est-ce-que possible que vous me envoiez un email? Pas de problème et biensur. Maar dan moet ik mijn mailadres spellen. Hélas! Ook lastig. De telefoon ging opnieuw. Het was niet gelukt om te mailen. Er zit een fout in het opgegeven (of opgeschreven?) adres. Ojee. Nou geeft u mij, uw mailadres dan mail ik u en heeft u mijn adres. Goed idee. En dan…ja gaat mevrouw haar mailadres spellen. Ik noteer en herhaal en verbeter en nog eens…. nou dan moet dit het ongeveer zijn. Het verstaan van een gespelde i, j en g is echt moeilijk. Zeker bij een onbekende naam zoals in dit geval thomajogelisabeth (bleek later). Voor de zekerheid vroeg ik ook om telefoonnummer. Au revoir. Ik zou wel zien. Desnoods sms-te ik naar het mobiele nummer. Dacht dat ik dat wel kloppend had kunnen noteren.  Drie pogingen met drie versies van de verstane letters tot mailadres later….een reactie!

Jawel…via via (Frederique Dugas, ons buurvrouw van verderop met vakantiegezinshuisje hier en wonend in Limoges) had Elisabeth begrepen dat wij wellicht onderdak konden bieden aan twee pelgrims op weg naar La cocquille. En of ze dan ook ‘savonds konden mee-eten en smorgens een ontbijtje en lunch to go? Op donderdag 30-3.  Terra nog steeds op werkweek. Zouden Lynde en ik hen samen kunnen ontvangen en verzorgen? Gite weer schoon na verblijf opa en sanitair gebruik door de mannen. Boodschappen en koken en serveren. Ach..wel ja…we doen het gewoon. Bevestigd, adres gegeven en op de vraag naar de kosten ‘donativo’ (gratis, eventueel wat u het waard vindt) beantwoord.

Gister om 15u kwam Elisabeth het pad op gewandeld. Kreunend. Een zware rugzak, een tweede op een karretje achter zich aan en in een meerdelige professionele outfit van mat zwart. Poeh. ‘Nee!’ het was niet meegevallen op deze hete derde wandeldag, de afgelopen 16 km te trotseren. Gister om 9u vertrokken uit Les Cars. ‘Gelukkig morgen regen.’ (BEETJE VEEL, BLEEK LATER) Een half uurtje later kwam ook MarieYvon ‘omhoog’.  Deze mevrouw was iets zwaarder en iets ouder (schat ik in). Ze had klachten aan haar benen en liep langzamer. Ook blij aangekomen te zijn. Eerst ‘uitpellen’ (ondanks de hitte droegen de dames diverse kledingstukken over elkaar heen) van pet, schelp, bril, rugzakken en outfit. Neerploffen op de bank in de schaduw en heel veel water drinken. Hèhè…  Huisje laten zien (ojee nòg een trap(je)…ja na even zitten is het nog lastiger om weer in beweging te komen), dames tevreden. ‘Oh heerlijk een douche’ en ‘wat een fijn bed’ en ‘ook nog een keukentje’… Top hoor (in uiterst vlot Frans!). We spraken af voor het diner om 18.30. Ondertussen kwam Lynde per fiets uit school, snel kennismaken en hup aan het huiswerk. Ik kookte groentensoep, spaghetti met saus, salade en een toetje. Begeleidde Lynde bij haar Espagnolthuistoets. En tegelijkertijd wachtten we op de dames, nu snel aan onze keukentafel. We dekten te tafel, de dames schoven aan en…het werd heel gezellig. Ze vonden het eten lekker, vertelden over zichzelf (gepensioneerd, lang gekoesterde wens, elkaar hierin gevonden) waren geïnteresseerd in Lynde’s ervaringen met de emigratie en Lynde vertelde er gretig over. Ik liep wat heen en weer tussen de gangen en stelde hen mijn beperkte vocabulaire ten toon. Hierop volgden diverse grammaticale aanwijzingen. Alsof we elkaar al lang kenden, hielpen de dames Lynde met haar Espagnol en Histoire huiswerk. Bijzonder. En daarbij waren ze ohzo ‘dankbaar’. Ze voelden zich heerlijk te gast en keken uit naar een lekkere nacht. Graag hoor…gebakken (verse) ei met spek. Om 7u. Myla vond het al lastig dat de drie heren onze herberg vulden en blaften veel. Maar nu zonder ‘de baas in huis’ was het onverdragelijk voor Myla. Ze blafte en blafte en blafte. Na diverse vermaningen en verwensingen, heb ik haar snachts om 3u alsnog in de bench opgesloten. Arme Myla, arme dames. Arme ik.

Vanmorgen de dames voorzien van een wandelaarsontbijt en dito lunch, heerlijk en ongestoord geslapen, geen hond gehoord. Om 9u nog even met de auto naar de Mairie in Chalus ivm het alsnog verkrijgen van de gister vergeten stempels (credentials). De dames lieten een heel mooi bericht achter, bedankten veelvuldig en hadden €30 pp over gehad voor deze verzorgde nacht. Nou das prachtig. Merci beaucoup.